کتاب صوتی آوای گرسنگی

کتاب صوتی آوای گرسنگی نوشته ژان ـ ماری گوستاو لوکلزیو، گرسنگی را از تجربه‌ای جسمانی به پرسشی درباره‌ی نیاز انسان به محبت، امنیت و تعلق تبدیل می‌کند. داستان، اتل را در پاریس دنبال می‌کند؛ دختری که میان رؤیای عموی بزرگش، دوستی پرکشش با اگزنیا و تنش‌های خانه، معنای کمبود را می‌شناسد. خاطره‌ی طعم نان و شیر در آغاز، زمینه‌ای برای روایت شکل‌های دیگری از محرومیت می‌شود؛ محرومیت‌هایی که همیشه از نداشتن غذا سرچشمه نمی‌گیرند. مهتاب صبوری این اثر را ترجمه کرده است. انتشارات افراز ناشر این اثر است و نسخه‌ی صوتی با گویندگی حسین زهدی منتشر شده است.

درباره کتاب صوتی آوای گرسنگی

کتاب صوتی آوای گرسنگی، اثر ژان ـ ماری گوستاو لوکلزیو، میان حافظه‌ی بدن و خاطرات عاطفی پیوند برقرار می‌کند. آغاز اثر، گرسنگی کودکی در روزهای پایان جنگ را از مسیر مزه‌ها، بوها و میل شدید به خوردن بازمی‌سازد. راوی سپس از نوع دیگری از گرسنگی سخن می‌گوید و داستان اتل آغاز می‌شود. این جابه‌جایی، کمبود را به موضوعی فراتر از خوراک تبدیل می‌کند: نیاز به همراهی، داشتن جایی امن و امید به آینده. فضای رمان از خیابان‌های بارانی پاریس، باغ‌های پنهان، سالن پذیرایی و مکان‌هایی شکل گرفته که شخصیت‌ها آرزوهایشان را در آن‌ها جای می‌دهند. رنگ‌ها در توصیف این فضا نقش مشخصی دارند؛ خاکستری شهر در برابر ارغوانی خانه‌ای رؤیایی یا درخشش چهره‌ی یک دوست قرار می‌گیرد. روایت، جهان بزرگسالان را اغلب از فاصله‌ی نزدیک به احساس و دریافت اتل نشان می‌دهد. شنونده همراه او تفاوت میان وعده‌ها و واقعیت را درمی‌یابد و حضور نگرانی را پشت ظاهر آسوده‌ی زندگی خانوادگی حس می‌کند.
کتاب صوتی آوای گرسنگی، روابط شخصیت‌ها را به یک احساس ثابت محدود نمی‌کند. مسیوسلیمان برای اتل هم تکیه‌گاه است و هم دریچه‌ای به سرزمین‌هایی که دختر هنوز ندیده است. رؤیای خانه‌ی ارغوانی نیز میل پیرمرد به ساختن فضایی مطابق خاطرات و خواسته‌های خودش را آشکار می‌کند. اگزنیا، دوست مهاجر اتل، ترکیبی از جذابیت، رنج، غرور و اراده‌ی رهایی از فقر دارد. رابطه‌ی دو دختر، محبت را کنار حسادت و نابرابری قرار می‌دهد؛ اتل گاه رنج دوستش را به تصویری ماجراجویانه تبدیل می‌کند و دشواری واقعی زندگی او را درست نمی‌بیند. الکساندر، پدر اتل، در جمع خوش‌صحبت و محبوب است اما تصمیم‌های مالی و اختلاف‌های زناشویی‌اش، آرامش خانه را تهدید می‌کنند. گفت‌وگوهای مهمانی‌ها نیز گذشته‌ی موریس، تفاوت‌های اجتماعی و ترس‌های سیاسی را وارد فضای خصوصی می‌کنند. اثر از کنار هم گذاشتن این جزئیات، تصویری از رشد دختری می‌سازد که باید میان شیفتگی، اعتماد و شناخت دیگران فاصله بگذارد.

خلاصه داستان آوای گرسنگی

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
اتل، دختر خردسالی در پاریس، همراه عموی بزرگش مسیوسلیمان به نمایشگاه کشورهای مستعمره می‌رود. پیرمرد خانه‌ای متعلق به بخش هند فرانسوی را به او نشان می‌دهد؛ خانه‌ای که می‌خواهد در باغ خودش دوباره برپا کند. اتل نام خانه‌ی ارغوانی را برای این رؤیا انتخاب می‌کند. او سپس با اگزنیا، دختری از خانواده‌ای مهاجر و گرفتار تنگدستی، دوست می‌شود. باغ به محل دیدارهایشان تبدیل می‌شود؛ جایی برای نوشیدن چای، خیال‌پردازی درباره‌ی لباس‌ها و حرف‌زدن از آینده. اتل مجذوب دوستش است اما رفتارهای متغیر اگزنیا، حسادت و تردید را نیز در او بیدار می‌کند. خانواده‌ی اتل هم پشت مهمانی‌ها و خاطره‌گویی‌ها، با اختلاف و نگرانی مالی روبه‌روست. کتاب صوتی آوای گرسنگی، این تجربه‌ها را در مسیر آشنایی اتل با نیاز عاطفی، تفاوت طبقاتی و شکنندگی امنیت کنار هم می‌گذارد.

چرا باید کتاب صوتی آوای گرسنگی را بشنویم؟

دلایل خواندن کتاب صوتی آوای گرسنگی را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• توصیف مزه‌ها و بوها، نقش تجربه‌های جسمانی را در ماندگاری خاطرات نشان می‌دهد.
• رابطه‌ی دو دختر، فرصتی برای تأمل درباره‌ی مرز محبت، شیفتگی و وابستگی فراهم می‌کند.
• تقابل زندگی مرفه و فقر مهاجران، فاصله‌ی تصور رنج با تجربه‌ی واقعی محرومیت را آشکار می‌کند.

شنیدن این کتاب صوتی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب صوتی آوای گرسنگی به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به رمان‌های اجتماعی و شخصیت‌محور.
• مخاطبانی که به تجربه‌ی مهاجرت، فقر و خاطره علاقه دارند.
• شنوندگانی که پیچیدگی دوستی، حسادت و دلبستگی در نوجوانی دغدغه‌شان است.

بخشی از کتاب صوتی آوای گرسنگی

«اتل از ثروت و زندگی‌اش در یک آپارتمان بزرگ هم‌کف، اتاقی مستقل برای خودش، با پنجره‌ای که به یک باغ پُر گل باز می‌شد خجالت می‌کشید. غبطهٔ زندگی اگزنیا و خواهرش را، که در کنارش می‌خوابید، می‌خورد. غبطهٔ مکان کوچکشان، سروصدا و حتی نگرانی روزهای آینده‌شان. پیش خود فضای یک زندگی ماجراجویانه و تلاش برای زنده بودن را تصور می‌کرد. بعدازظهرهای باغ خیابان ارموریک لحظات خاصی بود. روی نیمکت خیس صحبت می‌کردند بی‌آنکه سرمایی را احساس کنند. وقتی نم‌نم بارانی می‌آمد، سایبان را باز می‌کردند و همدیگر را در آغوش می‌گرفتند. اگزنیا گاهی که مستقیم از خانه می‌آمد، شیشهٔ چای را که در پارچهٔ کتانی پیچیده و دو فنجان نقره را، که باقی‌مانده‌ای از دوران ثروت خانوادهٔ شاویرف بود، با خودش می‌آورد. اتل چای داغ و تلخ پُررنگ را می‌نوشید. می‌خندیدند. حتی قهقهه می‌زدند. برای تلافی، یک روز اتل با قوری‌اش آمد که در یک صندوق چینی مخصوص پیک‌نیک بود، همانی که خاله ویلمین از موریس آورده بود. اگزنیا صندوق، قوری چینی و نیز فنجان‌های بی‌دسته را تحسین کرد، اما چای وانیل خیلی کم‌رنگ بود و باعث شد او دهن‌کجی کند. دل اتل گرفت و پرسید: «دوست نداری؟» اگزنیا لبخندی زد و گفت: «چیزی نیست، فقط به چای برمی‌گردد. اگر بخواهی، چای را من می‌آورم، مثل همیشه». اتل غمش را فراموش کرد. آن «مثل همیشه» دلش را قرص می‌کرد.»