کتاب صوتی به دنبال خوشبختی

کتاب صوتی به دنبال خوشبختی نوشته کریس گاردنر، سرگذشت مردی است که جست‌وجوی شغل و امنیت را از مسئولیت پدربودن جدا نمی‌بیند. گاردنر در میان خاطرات کودکی پرآسیب و روزهای بی‌خانمانی همراه پسرش، ریشه‌های خواسته‌هایش را جست‌وجو می‌کند. یک ملاقات اتفاقی، پرسیدن دو سؤال و جمله‌ای از مادرش، در این مسیر معنایی تعیین‌کننده پیدا می‌کنند. ندا شادنظر ترجمه این سرگذشت را بر عهده داشته و انتشارات افراز ناشر متن است. این کتاب صوتی با گویندگی وحید عالم منتشر شده است. خوشبختی در تجربه‌ی گاردنر، علاوه‌بر درآمد و امکان انتخاب، با تلاشی پیوند دارد که برای تنها نگذاشتن فرزندش انجام می‌دهد.

درباره کتاب صوتی به دنبال خوشبختی

کتاب صوتی به دنبال خوشبختی، خودزندگی‌نامه‌ی کریس گاردنر است؛ روایتی اول‌شخص که خاطرات شخصی را در پیوند با محیط زندگی راوی بازگو می‌کند. گاردنر در یادداشت آغازین توضیح داده است که برخی نام‌ها تغییر کرده‌اند و بازسازی مکان‌ها و گفت‌وگوها برای انتقال احساس و معنای تجربه‌هاست، نه ثبت دقیق ترتیب زمانی رویدادها. این توضیح، شیوه‌ی مواجهه با خاطرات را روشن می‌کند: شنونده با برداشت مردی از گذشته‌ی خودش روبه‌روست. سرآغاز پیش برو، میان تجربه‌ی بزرگسالی و خاطره‌ای از نوجوانی رفت‌وبرگشت دارد. سپس بخش اول با فصل آبنبات وارد کودکی می‌شود و فصل غم بی‌پدری، نیاز به امنیت و حضور پدر را برجسته‌تر می‌کند. جزئیات حسی در این یادآوری‌ها جای مهمی دارند؛ بوی شیرینی، حالت نگاه مادر و تصویر خانه‌ها، خاطره را از گزارشی صرف درباره‌ی سختی‌ها دور می‌کنند. راوی، شناخت کودکانه‌اش از آدم‌ها را کنار فهم بزرگسالی قرار می‌دهد تا فاصله‌ی میان احساس‌کردن خطر و فهمیدن علت خطر آشکار شود.
کتاب صوتی به دنبال خوشبختی، جاه‌طلبی راوی را جدا از فقر، تبعیض نژادی و خشونت خانگی توضیح نمی‌دهد. محله‌ی کارگری، خانه‌ی اقوام، مدرسه و کلیسا، هریک بخشی از دنیایی هستند که نگاه او را شکل می‌دهند. گاردنر در کنار شرح آسیب‌ها، از بزرگسالانی یاد می‌کند که امکان اعتماد و یادگیری را برایش فراهم کرده‌اند. مادر، با وجود گرفتاری‌های خودش، توانایی فرزندش را باور دارد. دایی آرچی و همسرش نیز تجربه‌ای از مراقبت، همراهی و علاقه به مطالعه در اختیار کودک می‌گذارند. حضور این آدم‌ها مانع از آن می‌شود که گذشته فقط به تصویری از ترس محدود بماند. مسئله‌ی اصلی، صرفاً رسیدن به درآمد بیشتر نیست؛ راوی می‌خواهد از الگوهای آزاردهنده‌ی زندگی‌اش فاصله بگیرد و پدری متفاوت باشد. شنونده در مسیر این خاطرات، هم فشار نیازهای روزمره را دنبال می‌کند و هم شکل‌گرفتن معیاری شخصی برای زندگی را می‌بیند. لحن خاطرات نیز میان اشتیاق، خشم، دلتنگی و شوخ‌طبعی تغییر می‌کند و اجازه می‌دهد آدم‌ها تنها در نقش مانع یا حامی باقی نمانند. این توجه به تجربه‌های متضاد، معنای موفقیت را از نمایش دارایی فراتر می‌برد و به رابطه، مسئولیت و اختیار پیوند می‌زند.

خلاصه داستان به دنبال خوشبختی

گاردنر در کتاب صوتی به دنبال خوشبختی، مسیر جست‌وجوی آینده‌ای متفاوت را از دو خاطره‌ی تعیین‌کننده آغاز می‌کند: گفت‌وگو با صاحب یک فراری قرمز و شنیدن جمله‌ای از مادرش درباره‌ی امکان رسیدن به خواسته‌ها. ملاقات نخست، کنجکاوی او را نسبت به فعالیت در بازار سهام برمی‌انگیزد؛ خاطره‌ی دوم، پشتوانه‌ی باور او به توانایی تغییر شرایط است. راوی سپس به کودکی برمی‌گردد؛ زمانی که دوری از مادر، زندگی نزد دیگران و رفتار خشونت‌آمیز ناپدری، امنیت را از او گرفته بود. گاردنر در دل همین تجربه‌ها تصمیم می‌گیرد فرزندش را تنها نگذارد. این تعهد، هنگام روبه‌روشدن با بی‌خانمانی و دشواری تأمین نیازهای پسر خردسالش، معنایی ملموس پیدا می‌کند. دغدغه‌ی محوری، یافتن مسیری است که پیشرفت شغلی در کنار مراقبت از فرزند ممکن شود، نه به بهای کنارگذاشتن مسئولیت پدری.

چرا باید کتاب صوتی به دنبال خوشبختی را بشنویم؟

دلایل خواندن کتاب صوتی به دنبال خوشبختی را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• خاطرات، فاصله‌ی میان ظاهر شاغل یک فرد و بی‌خانمانی پنهان او را نشان می‌دهند.
• سرگذشت راوی، زمینه‌ای برای اندیشیدن به تأثیر تحقیر بر تصویر کودک از خودش فراهم می‌کند.
• تجربه‌های گاردنر، معنای مسئولیت پدری را فراتر از تأمین هزینه‌های زندگی مطرح می‌کنند.

شنیدن این کتاب صوتی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب صوتی به دنبال خوشبختی به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به خودزندگی‌نامه‌های متمرکز بر فقر و تلاش شغلی.
• مخاطبانی که به رابطه‌ی پدر و فرزند توجه دارند.
• شنوندگانی که می‌خواهند تأثیر تجربه‌های کودکی بر تصمیم‌های بزرگسالی را در یک سرگذشت شخصی دنبال کنند.

بخشی از کتاب صوتی به دنبال خوشبختی

«تصویر خاطرات اوایل دوران کودکی‌ام، مانند نقاشی هنرمندی امپرسیونیست است که هیچ تصویری در آن برجسته‌تر از سایرین نیست. وقتی مرورش می‌کنم، به یاد بوی خوش نان‌شیرینی با شربت غلیظی می‌افتم که آن را در کماجدان می‌پختند و صدای ترق‌ترقش همه جا می‌پیچید. آب از دهانم جاری می‌شد. شربت غلیظش آنقدر می‌جوشید که به طرز معجزه‌آسایی، به آبنبات کشدار خانگی تبدیل می‌شد. بعد او سری به کماجدان می‌زد، زنی بسیار زیبا که کنار اجاق می‌ایستاد و این معجزه را فقط به خاطر من انجام می‌داد.
یا دست‌کم من که تنها سه سال داشتم، این‌طور فکر می‌کردم. حضور او رایحهٔ شگفت‌انگیز دیگری را به مشامم می‌رساند. لبخندی می‌زد و مقابل من که مشتاقانه وسط آشپزخانه ایستاده بودم، همراه با خواهر هفت‌ساله‌ام، افیلیا و دو بچهٔ دیگر، رافوس و پوکی که در آن خانه زندگی می‌کردند، می‌ایستاد. وقتی آبنبات‌های سرد کشدار را با قاشق چوبی برمی‌داشت و تکه‌تکه‌شان می‌کرد، و در دستان باز من می‌گذاشت، و مرا که حریص و شادمانه آبنبات خوشمزه را می‌بلعیدم، تماشا می‌کرد، باز هم رایحهٔ خوشبوی بدنش را به مشام می‌کشیدم. این بوی عطر و گلاب و اسپره بود، بوی خوبی، پاکیزگی و گرمی، که همچون شنل سوپرمن، اطرافم می‌پیچید و حس قدرت و عشق را به من القا می‌نمود، گرچه آن زمان حتی معنای این کلمات را نمی‌دانستم.
با آنکه نمی‌دانستم او کیست، اما حس می‌کردم می‌شناسمش، نه تنها به این دلیل که به خانه‌مان می‌آمد و آبنبات کشدار درست می‌کرد، بلکه به دلیل نوع نگاهش، گویی با چشمانش با من حرف می‌زد و می‌گفت: «تو منو یادت میاد، مگه نه؟»»