کتاب به امید دیدار در آن دنیا

به امید دیدار در آن دنیا رمانی ضد جنگ و نوشته پیر لومتر فرانسوی است . این اثر درباره سربازان فرانسوی زخم‌خورده‌ای است که سرنوشتی سیاه پس از جنگ در انتظارشان است. به امید دیدار در آن دنیا برندهٔ سه جایزهٔ: رمان برگزیدهٔ فرانسه، جایزهٔ کتاب‌فروش‌ها و مهم‌ترین جایزهٔ ادبی فرانسه یعنی گنکور شده است.

 درباره کتاب به امید دیدار در آن دنیا

 روزهای آخر جنگ است و سربازان خسته و دلزده از ادامه کار. دو سرباز به نام‌های آلبر و ادوارد که همسنگر هستند مامور زیر نظر گرفتن آلمانی‌ها می‌شوند، مبادا در تدارک حمله‌ای باشند. آلبر در حین کار به حقیقتی فاجعه‌‌‌آمیز پی‌ می‌برد اما به دنبال یک حادثه تا مرز زنده‌به‌گوری می‌رود و ادوارد کسی است که نیزه از خاک بیرون‌زده او را می‌بیند و نجاتش می‌دهد. زندگی این دوسرباز به هم گره می‌خورد و پایان جنگ شروع زندگی فلاکت‌بار آنها است. در همین زمان دولت خیال دارد یک گورستان نظامی بزرگ بسازد و اجساد را به آنجا منتقل کند. این اقدام ملی باعث ایجاد کسب‌وکاری پرسود می‌شود صدهزار تابوت باید ساخته شود، تعداد زیادی قبر کنده شود، تابوت‌ها به گورستان برده شوند و...

لومتر در این داستان نیمه‌تاریخی، نیمه واقعی با طنزی سیاه و انتقادی کوبنده هم زندگی سخت و فلاکت‌بار سربازانی را نشان می‌دهد که پس از جنگ غیر از خودشان کسی هوای آنها را ندارد و هم می‌گوید که جنگ همیشه برای تجارت پرسود است، حتی وقتی به پایان رسیده باشد.

 خواندن کتاب به امید دیدار در آن دنیا را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

 علاقه‌مندان به شاهکارهای ادبی به ویژه رمان‌های ضد جنگ را به خواندن این اثر جذاب دعوت می‌کنیم.

 درباره پیر لومتر

پی‌یر لومتر متولد ۱۹۵۱ است، رمان‌نویس، فیلمنامه‌نویس و استاد زبان و ادبیات فرانسه است. بیش‌تر کارهایش در زمینهٔ فیلمنامه‌نویسی برای سینما و تلویزیون است، همزمان زبان و ادبیات فرانسه را هم تدریس می‌کند. لومتر از سال ۲۰۰۶ یکسره زندگی‌اش را وقف نویسندگی کرده است. رمان‌هایش: «آلکس»، «ایثارگری‌ها»، «لباس عروسی»، «قاب‌های سیاه» تاکنون بیش‌تر در زمینهٔ پلیسی‌جنایی به‌سبک کارهای هیچکاک بوده‌اند.اما رمان به امید دیدار در آن دنیا بیشتر انتقادی و روان‌شناسانه است.

بخشی از کتاب به امید دیدار در آن دنیا

کسانی که گمان می‌کردند این جنگ به‌زودی پایان می‌گیرد، از مدت‌ها پیش مرده بودند و دقیقآ در همین جنگ. به‌همین دلیل هم آلبر موقعی که در ماه اکتبر شایعهٔ متارکهٔ جنگ به گوشش رسید با شک و تردید با آن برخورد کرد. همان‌گونه که تبلیغات آغاز جنگ را که به‌طور مثال ادعا می‌شد گلوله‌های بُش‌ها (آلمانی‌ها) چنان شل و ول هستند که مانند گلابی‌های خیلی رسیده روی اونیفورم آدم پخش می‌شوند، باور نداشت. در این تبلیغات گفته شده بود که سربازان فرانسوی هنگام اصابت این گلوله‌ها قاه‌قاه می‌خندند. آلبر طی چهار سال جنگ همقطاران زیادی را دیده بود که با این گلوله‌های خنده‌آور آلمانی‌ها مرده بودند.

به‌همین علت هم نزدیک‌بودن متارکهٔ جنگ را به همان اندازهٔ جادوگری، نادرست می‌پنداشت: هرقدر آدم بیش‌تر به‌امید صلح بنشیند، برای خبرهایی که نزدیک‌بودن آن را اعلام می‌کنند، اعتبار کم‌تری قایل است، مثل این‌که بخواهد سرنوشت بد را از خود دور کند. با این تفاوت که این خبرها روزبه‌روز دامنه و قوت بیش‌تری پیدا می‌کردند و همه می‌گفتند جنگ به‌زودی به‌پایان خواهد رسید. حتا بحث‌های مطرح‌شده در مجلس شورا دربارهٔ از خدمت مرخص‌کردن سربازان سالمندتری که سال‌ها در جبهه مانده بودند، به گوش‌شان رسید. موقعی که سرانجام متارکهٔ جنگ چشم‌انداز منطقی‌تری پیدا کرد، امید جان سالم دربردن و به خانه و زندگی برگشتن در دل بدبین‌ترین افراد ریشه دواند. درنتیجه موضوع حمله دیگر هیچ‌کس را به‌هیجان نمی‌آورد. شایع بود که لشکر صدوشصت‌وسوم قرار است با حمله‌ای هجومی از رود موز بگذرد، عده‌ای هم می‌گفتند درگیری با دشمن هنوز ادامه خواهد داشت. آلبر و همقطارانش پس از پیروزی متفقین در فلاندر، آزادسازی لیل، شکست و فرار اتریشی‌ها و تسلیم بی‌قیدوشرط ترک‌ها، خیلی کم‌تر از افسران و فرماندهان به درگیری‌هایی جدید اعتقاد داشتند. به‌ثمررسیدن حملهٔ ایتالیایی‌ها، موفقیت انگلیسی‌ها در تورنه و امریکایی‌ها در شاتی‌یون... برای همه نشانهٔ پایان جنگ به‌شمار می‌رفت. بیش‌تر افراد واحد برای اعلام آتش‌بس دقیقه‌شماری می‌کردند و میان خود و کسانی که هنوز دل‌شان می‌خواست از آخرین فرصت برای کشتن چند آلمانی استفاده کنند، خط فاصله‌ای ایجاد کردند و درانتظار پایان جنگ به‌آرامی به دودکردن سیگارهاشان و نوشتن نامه مشغول شدند.