دانلود و خرید کتاب صوتی یونگ می گوید

کتاب صوتی یونگ می‌گوید (مصاحبه‌ها و دیدارها) نوشته‌ی کارل گوستاو یونگ است که ویلیام مک‌گوایر و ریچارد فرانسیس کرینگتون هال آن را گردآوری و ویرایش کرده‌اند و سیروس شمیسا آن کتاب را به فارسی ترجمه کرده است. نشر قطره متن مکتوب را منتشر کرده و نسخه‌ی صوتی حاضر را آوانامه با گویندگی مهدی صفری، سلمان ظاهری، تایماز رضوانی و غزاله پورمحمد تولید کرده است. این کتاب صوتی مجموعه‌ای از مصاحبه‌ها، گفت‌وگوها، سخنرانی‌ها و خاطرات نزدیکان یونگ است که در آن چهره‌ای زنده، چندبعدی و روزمره از او دیده می‌شود؛ نه فقط به‌عنوان یک نظریه‌پرداز روان‌شناسی، بلکه به‌عنوان انسانی کنجکاو، سفرکرده، اهل گفت‌وگو و درگیر با مسائل زمانه‌ی خود. در این کتاب صوتی شنونده با فضای فکری و عاطفی یونگ از خلال ۵۵ متن مختلف روبه‌رو می‌شود؛ از کنفرانس‌های علمی و پرسش‌وپاسخ‌های تخصصی تا مصاحبه‌های مطبوعاتی، یادداشت‌های روزانه‌ی شاگردان و روایت‌هایی از دیدارهای شخصی. مترجم در پیشگفتار مفصل خود، ضمن ترسیم زندگی و موقعیت یونگ، نسبت او را با سنت فکری ایرانی، عرفان، مولانا و متون کلاسیک توضیح داده است و نشان داده که چگونه مفاهیم یونگی مثل ناخودآگاه جمعی، کهن‌الگو، رؤیا و فردیت را می‌توان در کنار مفاهیم عرفانی و فلسفی قدیم فهمید. کتاب صوتی یونگ می‌گوید با ترکیب متن‌های متنوع، لحن‌های مختلف و چند صدا در گویندگی، تجربه‌ای شبیه نشستن در حلقه‌ی گفت‌وگوهای یونگ و شاگردانش را برای شنونده بازسازی کرده است.

درباره کتاب یونگ می گوید

کتاب صوتی یونگ می‌گوید مجموعه‌ای است از مصاحبه‌ها، گفت‌وگوها، سخنرانی‌ها، گزارش‌های مطبوعاتی و یادداشت‌های نزدیکان کارل گوستاو یونگ که ویلیام مک‌گوایر و ریچارد فرانسیس کرینگتون هال آن‌ها را گردآوری کرده‌اند. در پیشگفتار مترجم توضیح داده شده که متن اصلی با عنوان C.G. Jung Speaking: Interviews and Encounters منتشر شده و شامل ۵۵ متن است که همه حول مواجهه‌ی مستقیم با یونگ شکل گرفته‌اند؛ یعنی جاهایی که او ناچار بوده مفاهیم پیچیده‌ی خود را برای مخاطبان غیرمتخصص، روزنامه‌نگاران، پزشکان، روحانیان و دانشجویان توضیح بدهد. سیروس شمیسا همه‌ی این ۵۵ متن را ترجمه نکرده و بخشی از آن‌ها را که از نظر او مهم‌تر و روشن‌کننده‌تر بوده انتخاب کرده است. در همان پیشگفتار، زندگی یونگ در کوشناخت کنار دریاچه‌ی زوریخ، سفرهایش به آفریقا، هند و میان سرخپوستان آمریکا، رابطه‌ی پرتنش و سپس گسسته‌ی او با فروید، و نیز علاقه‌اش به عرفان شرقی، اسطوره‌ها، کیمیاگری و مذاهب با جزئیات روایت شده است. در کتاب صوتی یونگ می‌گوید شنونده با فصل‌هایی روبه‌رو است که هرکدام برشی از یک موقعیت متفاوت‌اند: «سه روایت از کنفرانس مطبوعاتی وین» گزارش سه روزنامه از یک مصاحبه‌ی واحد را کنار هم می‌گذارد و نشان می‌دهد هر خبرنگار چه‌طور جنبه‌ای از سخنان یونگ را برجسته کرده است؛ «قلمرو ناخودآگاه» و «در جست‌وجوی من دوم» به بحث‌های او درباره‌ی ناخودآگاه، رؤیا و تفاوت دیدگاهش با فروید می‌پردازد؛ «هرکس دو روح دارد» مصاحبه‌ای است که در آن یونگ ایده‌ی وجود روح شخصی و غیرشخصی را توضیح داده است؛ «از یادداشت‌های روزانه‌ی چارلز بودوئین» تصویری نزدیک از رفتار، هیبت و شیوه‌ی تدریس یونگ به دست می‌دهد؛ «ذهن نامیرای بشر» و «پیرمرد دو میلیون ساله» به زبان ساده نشان می‌دهند که یونگ ناخودآگاه جمعی و کهن‌الگوها را چگونه می‌فهمد؛ و «پرسش و پاسخ در کنگره‌ی آکسفورد» مجموعه‌ای از سؤالات تخصصی پزشکان و پاسخ‌های مفصل او درباره‌ی علّیت، اراده، سرکوب، نیمه‌ی اول و دوم زندگی و تفاوت روان‌شناسی بدوی و مدرن است. در کنار این‌ها، متن سخنرانی «آیا روان‌کاوی تحلیلی یک مذهب است؟» نیز آمده که در آن یونگ نسبت کار خود با مذهب، اسطوره و وضعیت روانی انسان مدرن را روشن کرده است.

خلاصه کتاب یونگ می گوید

در این کتاب صوتی محور اصلی، خودِ شخص یونگ است؛ نه به‌صورت زندگی‌نامه‌ی خطی، بلکه در قالب صحنه‌هایی پراکنده که از دل مصاحبه‌ها و دیدارها بیرون آمده است. مترجم در پیشگفتار، ابتدا تصویری کلی از زندگی و موقعیت او می‌دهد: مردی که در سوئیسِ امن و زیبا، دور از ویرانی جنگ‌های جهانی، در خانه‌ای ویلایی کنار دریاچه‌ی زوریخ زندگی می‌کند، تدریس دانشگاهی را رها کرده و همه‌ی عمرش را صرف تحقیق، نوشتن و درمان بیماران کرده است؛ شخصیتی کارزماتیک که دانشمندان، نویسندگان، سفرا، روزنامه‌نگاران و بیماران از سراسر جهان برای دیدارش به کوشناخت می‌آمدند. شمیسا در همین مقدمه، یونگ را در کنار مولانا می‌نشاند، شباهت‌هایی میان حلقه‌ی شاگردان و مریدان هر دو، نقش پررنگ زنان در اطراف‌شان، و نیز میان سمینارهای یونگ و مجالس مثنوی‌گویی مولانا نشان می‌دهد و توضیح می‌دهد که چگونه مفاهیم یونگی مثل ناخودآگاه، کهن‌الگو و فردیت را می‌توان با مفاهیم عرفانی و فلسفی قدیم مثل روح، عشق، جوهره‌ی وجودی و سیر به‌سوی کمال مقایسه کرد. در متن‌های خود یونگ، چند محور پررنگ است: نخست، نقد او به یک‌سویه‌دیدن انسان از دریچه‌ی غریزه‌ی جنسی. در مصاحبه‌های وین و بخش «قلمرو ناخودآگاه» توضیح داده شده که فروید ریشه‌ی نوروز را در سرکوب جنسی می‌دید، درحالی‌که یونگ سرکوب هر غریزه‌ی بنیادی (مثل گرسنگی یا نیاز به آفرینش) را می‌تواند منشأ بیماری بداند. او رؤیا را نه فقط «تحقق امیال سرکوب‌شده» بلکه «جبران و تکمیل حالت بیداری» می‌خواند؛ یعنی جایی که آن‌چه در بیداری نادیده گرفته شده خود را نشان می‌دهد. در مثال‌های متعدد، از تاجری می‌گوید که اضطرابش از سرکوب تمایلات هنری‌اش می‌آید و درمان را در این می‌بیند که آن فرد نقاشی یا شعر را، حتی اگر بی‌ارزش هنری باشد، جدی بگیرد. محور دوم، مفهوم ناخودآگاه جمعی و کهن‌الگوهاست. یونگ در مصاحبه‌ها و سخنرانی‌ها توضیح داده که هر انسان، علاوه‌بر لایه‌ی شخصی روان، حامل لایه‌ای عمیق‌تر است که در آن تصاویر و الگوهای مشترک بشری ذخیره شده‌اند؛ چیزی که او آن را «پیرمرد دو میلیون ساله» می‌نامد. در بخش‌هایی از کتاب، نمونه‌هایی از رؤیاها، توهمات و نقاشی‌های بیماران آورده شده که با اسطوره‌های باستانی، متون دینی یا تصاویر معابد هند و چین هم‌خوانی شگفت‌انگیزی دارند؛ از رؤیای لوله‌ای در خورشید که باد از آن می‌وزد تا مار در شکم بیمار که یونگ آن را با افعی کوندالینی در سنت هندی پیوند می‌دهد. او تأکید کرده که تحلیل‌گر باید با اسطوره‌ها، ادیان و فرهنگ‌های مختلف آشنا باشد، چون ناخودآگاه با زبان سمبل سخن می‌گوید و تفسیر نادرست سمبل می‌تواند خطرناک باشد. محور سوم، نگاه او به درمان و بهداشت روان است. یونگ در چند متن، از اهمیت آرامش، طبیعت، تفریح، هنر، موسیقی، رؤیاپردازی و حتی آیین‌هایی مثل فال گرفتن با آی‌چینگ سخن گفته و توضیح داده که در درمان، نتیجه مهم است نه این‌که وسیله حتماً از نظر عقلانی موجه باشد. او بی‌خوابی و بسیاری از اختلالات روانی را ناشی از فقدان آرامش و گسست از طبیعت می‌داند و از تجربه‌های شخصی خود در قایق‌سواری، زندگی کنار دریاچه و نیز از نمونه‌هایی مثل برگزاری کلاس در حیاط دانشکده زیر درختان یاد می‌کند. در بخش «پرسش و پاسخ در کنگره‌ی آکسفورد» نیز به‌تفصیل درباره‌ی اراده، سرکوب، تفاوت نیمه‌ی اول و دوم زندگی، بحران میانسالی و نیاز به «مدارس بزرگسالان» برای آماده‌کردن انسان برای نیمه‌ی دوم عمر سخن گفته است. در سراسر کتاب، مترجم گه‌گاه با مثال‌هایی از مولانا، حافظ، شاهنامه، اصطلاحات فلسفی اسلامی و حتی تجربه‌های شخصی خود، پلی میان روان‌شناسی تحلیلی و سنت فکری ایرانی زده است؛ از تحلیل ابیات مربوط به خودآگاه و ناخودآگاه تا مقایسه‌ی روند «کسب فردیت» یونگی با «تحقق جوهره‌ی وجودی» در حکمت قدیم. در پایان پیشگفتار نیز توضیح داده شده که خودِ ترجمه‌ی این کتاب در دوره‌ای دشوار برای مترجم، برای او کارکردی درمانی داشته و نوعی هم‌نشینی دوباره با «طیف شور و شعور» یونگ بوده است.

چرا باید کتاب یونگ می گوید را بشنویم؟

این کتاب صوتی چند ویژگی برجسته دارد که شنیدن آن را قابل‌توجه می‌کند. نخست این‌که به‌جای ارائه‌ی نظریه‌ها به‌صورت خشک و نظام‌مند، یونگ را در موقعیت‌های زنده نشان می‌دهد: در برابر خبرنگاران، در جمع پزشکان، در گفت‌وگو با شاگردان، در پاسخ به سؤالات دشوار و حتی در موقعیت‌های ناموفق مثل سخنرانی‌ای که نمایش اسلایدهایش به‌هم می‌ریزد. شنونده از خلال این صحنه‌ها می‌تواند هم با ایده‌ها و هم با شیوه‌ی زیستن و واکنش‌های او آشنا شود. دوم این‌که کتاب صوتی یونگ می‌گوید مفاهیم پیچیده‌ای مثل ناخودآگاه جمعی، کهن‌الگو، فردیت، نقش رؤیا، تفاوت دیدگاه یونگ و فروید، و نسبت روان‌شناسی با مذهب و اسطوره را در قالب زبان گفت‌وگویی و مثال‌های عینی طرح کرده است. شنونده به‌جای مواجهه با تعاریف انتزاعی، با داستان بیماران، رؤیاها، سفرها، برخورد با قبایل بدوی، و حتی خاطرات روزمره روبه‌رو می‌شود و از دل آن‌ها به فهمی ملموس‌تر از این مفاهیم می‌رسد. سوم این‌که پیشگفتار مفصل مترجم و ارجاعات مکرر او به مولانا، متون عرفانی و فلسفی، و تجربه‌ی فکری ایرانی، شنیدن این کتاب صوتی را برای مخاطب فارسی‌زبان به تجربه‌ای بومی‌تر تبدیل کرده است. شنونده می‌بیند که چگونه می‌توان میان مفاهیم یونگی و مفاهیم سنتی مثل روح، عشق، جوهره‌ی وجودی، عقل اول و… گفت‌وگو برقرار کرد و متون کلاسیک را از زاویه‌ی تازه‌ای دید. چهارم این‌که در بخش‌های مربوط به درمان، بهداشت روان و زندگی روزمره، نکاتی مطرح شده که فراتر از بحث‌های نظری است؛ از اهمیت هنر و آفرینش برای سلامت روان تا نقش طبیعت، تفریح، سکوت، و نیز خطرات تفسیر شتاب‌زده‌ی سمبل‌ها. شنونده می‌تواند از این بخش‌ها برای بازاندیشی در سبک زندگی، نگاه به رؤیاها و فهم بحران‌های شخصی مثل میانسالی استفاده کند. در نهایت، چندصدایی‌بودن گویندگان در نسخه‌ی صوتی، تنوع لحن‌ها و جابه‌جایی میان متن‌های تحلیلی، خاطره‌نویسی، مصاحبه و سخنرانی، شنیدن این کتاب صوتی را از یک درس نظری صرف فراتر برده و آن را به نوعی همراهی طولانی‌مدت با یونگ و جهان فکری او نزدیک کرده است.

شنیدن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

شنیدن این کتاب صوتی به کسانی پیشنهاد می‌شود که به روان‌شناسی تحلیلی، رؤیا، ناخودآگاه و تفاوت دیدگاه یونگ و فروید علاقه دارند؛ به دانشجویان و پژوهشگران رشته‌های روان‌شناسی، مطالعات ادبی، اسطوره‌شناسی و الهیات که می‌خواهند با خودِ یونگ در مقام سخن‌گو و پاسخ‌گو روبه‌رو شوند؛ به علاقه‌مندان عرفان و متون کلاسیک فارسی که کنجکاوند نسبت این متون با مفاهیم یونگی را بهتر بفهمند؛ و به شنوندگانی که درگیر پرسش‌هایی درباره‌ی بحران میانسالی، معنای زندگی، رابطه‌ی هنر و سلامت روان و نقش رؤیا در فهم خود هستند.

بخشی از کتاب یونگ می گوید

«در روش درمانی یونگ فقط هدف که بهبود و رسیدن بیمار به آرامش است مهم است. وسیله و مقدّمهٔ درمان ثابت و مشخّص نیست و هر چیزی ممکن است به کار آید. مثلاً لالایی خواندن، زمزمه کردن (← در مرزهای دانش)، فال گرفتن با آی‌چینگ و از این قبیل که ممکن است توجیه علمی و عقلانی نداشته باشند اما ناخودآگاه می‌پذیرد و می‌فهمد. در علم اصول بحثی است که آیا مقدّمهٔ امر واجب هم واجب است یا خیر؟ شبیه به آن در این‌جا می‌توان گفت که آیا مقدمهٔ امر درست (که شفا و آرامش بیمار باشد) باید لزوماً درست باشد؟ مثلاً اعتقادات مذهبی که باعث آرامش می‌شود ممکن است از نظر عدّه‌یی قابل تأمّل باشد یا کارهایی از قبیل سحر و جادو که خرافات محسوب می‌شوند اتّفاقاً نتیجه‌بخش باشد. یونگ می‌گوید تعقّل اثری ندارد، ناخودآگاه مهم است که ببیند و دریابد و بپذیرد. او گردش و تفریح، تعلیم و تربیت درست، مشغول بودن به کاری، آفرینش (شعر و قصّه و نقّاشی...) و از این قبیل را راه‌های کاملاً مؤثری در معالجهٔ بیماری‌های روانی و رسیدن به آرامش می‌داند. لذا برای بشر امروز مخصوصاً در کشورهای جهان سوم ضرورت دارد که راه‌های عملی در بهداشت روانی مردم را در نظر داشته باشند. در قدیم سفر به شمال ایران آرام‌بخش بود حال آن‌که امروزه منبع اضطراب و جنگ اعصاب است. شهرها به رستوران‌های مناسب، به طبیعت زیبا، به مناطق تفریحی خلوت و آرام‌بخش نیازمندند. به یاد دارم زمانی که پایم شکسته بود و در گچ بود به ناچار کلاس را در حیاط دانشکده در زیر درختان و کنار بوته‌های گل برگزار می‌کردم. دانشجویی که مربوط به آن کلاس و اصلاً آن رشته نبود اصرار داشت در کلاس شرکت کند. بعدها به من گفت که دچار اختلالات جدّی روانی بود اما فضای آن کلاس در باغ او را شفا داده بود.»