کتاب صوتی شدم آنکه هستم

کتاب شدم آنکه هستم نوشته اروین د یالوم و ترجمه مهرنوش شهریاری، روایتی از زندگی و شکل‌گیری ذهن و نگاه درمانی نویسنده است؛ از کودکی در محله‌ای فقیر و پرتنش تا سال‌های کار حرفه‌ای در روان‌پزشکی. این کتاب صوتی با گویندگی مهدی صفری منتشر شده و آوانامه آن را در دسترس شنوندگان قرار داده است. در این خاطرات، یالوم فقط گذشته‌اش را مرور نمی‌کند، بلکه نشان می‌دهد همدلی، شرم، ترس، خانواده و مرگ چگونه در زندگی شخصی و کار درمانی او به هم گره خورده‌اند. نسخه‌ی صوتی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب شدم آنکه هستم

کتاب شدم آنکه هستم نوشته اروین د یالوم، خاطراتی است که از دل تجربه‌های شخصی، خانوادگی و حرفه‌ای شکل گرفته است. متن از سال‌های کودکی او در خانواده‌ای مهاجر و کم‌برخوردار آغاز می‌شود و به‌تدریج به نوجوانی، تحصیل، شکل‌گیری میل به پزشک‌شدن و سپس سال‌های درمانگری می‌رسد. آنچه این اثر را متمایز می‌کند فقط مرور رویدادها نیست، بلکه شیوه‌ای است که نویسنده با آن به گذشته برمی‌گردد: هر خاطره بهانه‌ای می‌شود برای فهم دوباره‌ی یک احساس قدیمی، یک زخم ماندگار یا یک انتخاب سرنوشت‌ساز. در این مسیر، رابطه با پدر و مادر، تجربه‌ی شرم، میل به پذیرفته‌شدن، تنهایی و جست‌وجوی نجات، بارها به شکل‌های مختلف بازمی‌گردند.
کتاب شدم آنکه هستم در فصل‌هایی پیش می‌رود که هرکدام بر یک گره مهم در زندگی یالوم متمرکزند؛ از سرآغاز همدلی و جست‌وجوی مربی گرفته تا بازگشت به گذشته، کتابخانه، جنگ مذهبی، خشم و خاطره‌های درمانی. نویسنده در کنار روایت زندگی خودش، صحنه‌هایی از جلسه‌های درمان را هم می‌آورد تا نشان دهد چگونه حرف‌ها و رنج‌های مراجعان، خاطرات خاموش او را بیدار می‌کنند. فضای اثر در رفت‌وآمد میان اکنون و گذشته شکل می‌گیرد: یک جلسه در مطب، یک دوچرخه‌سواری، یک رؤیا یا یک تماس قدیمی ناگهان دری به سال‌های دور باز می‌کند. نتیجه، تصویری انسانی از کسی است که هم درمانگر است و هم هنوز با پرسش‌های حل‌نشده‌ی زندگی خودش زندگی می‌کند. این کتاب صوتی برای شنوندگانی مناسب است که به پیوند میان زندگی شخصی، حافظه، رابطه‌های خانوادگی و معنای همدلی علاقه دارند.

خلاصه کتاب شدم آنکه هستم

کتاب شدم آنکه هستم مسیر زندگی اروین د یالوم را از کودکی در خانواده‌ای مهاجر و سخت‌گیر تا سال‌های پختگی حرفه‌ای دنبال می‌کند. او از محله‌ای پرتنش، شرم‌های کودکی، کشمکش با مادر، دلبستگی به پدر، پناه‌بردن به کتابخانه و میل مداوم به نجات‌یافتن می‌گوید. در ادامه، تجربه‌های درمانی و دیدار با مراجعان باعث می‌شود بارها به گذشته‌ی خودش برگردد و ریشه‌ی بسیاری از باورها، ترس‌ها و انتخاب‌هایش را دوباره ببیند. محور اصلی این کتاب صوتی، فقط شرح زندگی یک روان‌پزشک نیست؛ بلکه تلاشی است برای فهم این‌که انسان چگونه از دل خاطره، رنج، خطا و بازنگری، به تصویری روشن‌تر از خودش می‌رسد.

چرا باید کتاب شدم آنکه هستم را بشنویم؟

دلایل شنیدن کتاب شدم آنکه هستم را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب صوتی نشان می‌دهد تجربه‌های کودکی چگونه در انتخاب شغل، رابطه‌ها و نگاه انسان به دیگران اثر می‌گذارند.
• شنونده با ریشه‌های شکل‌گیری همدلی در زندگی و کار اروین د یالوم آشنا می‌شود.
• اثر، پیوند میان خاطره‌های شخصی و جلسه‌های درمان را به‌شکلی روشن و ملموس کنار هم می‌گذارد.
• کتاب به درک بهتر موضوع‌هایی مثل شرم، تنهایی، خشم، نیاز به تأیید و رابطه با والدین کمک می‌کند.
• فصل‌های مستقل آن امکان می‌دهند شنونده هم مسیر زندگی نویسنده را دنبال کند و هم روی ایده‌های هر بخش جداگانه مکث کند.
• گویندگی مهدی صفری برای متنی که بر خاطره، تأمل و بازگشت به گذشته استوار است، شنیدن اثر را پیوسته‌تر می‌کند.

شنیدن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

شنیدن کتاب شدم آنکه هستم به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به آثار اروین د یالوم که می‌خواهند با زندگی شخصی و ریشه‌های فکری او بیشتر آشنا شوند.
• مخاطبانی که به موضوع‌های همدلی، حافظه، رابطه با والدین و شکل‌گیری هویت علاقه دارند.
• دانشجویان و فعالان حوزه‌های روان‌شناسی، مشاوره و روان‌درمانی که می‌خواهند تجربه‌ی زیسته‌ی یک درمانگر را بشنوند.
• کسانی که از خاطراتی لذت می‌برند که فقط شرح رویداد نیستند و لایه‌های احساسی و فکری را هم باز می‌کنند.
• شنوندگانی که می‌خواهند درباره تأثیر کودکی و گذشته بر زندگی بزرگسالی تأمل بیشتری داشته باشند.

بخشی از کتاب شدم آنکه هستم

«ساعت سه صبح با هق‌هق گریه سر از بالش برمی‌دارم. بی‌سروصدا، جوری که مزاحم مریلین نشوم، از بستر برمی‌خیزم و به دست‌شویی می‌روم، چشمانم را می‌شویم و از دستوراتی که در طول پنجاه سال به بیمارانم داده‌ام، پیروی می‌کنم: چشمانت را ببند، رؤیایت را دوباره در ذهنت مرور کن و آنچه را دیده‌ای بنویس.
حدوداً ده یازده ساله‌ام. با دوچرخه از تپهٔ بلندی که فاصلهٔ کمی از خانه دارد، پایین می‌آیم. دختری به نام آلیس را می‌بینم که در ایوان جلو خانه‌شان نشسته است. انگار کمی از من بزرگ‌تر است و با وجود کک‌ومک‌های قرمز صورتش، جذاب! از روی دوچرخه فریاد می‌زنم: «سلام، سرخکی.»
ناگهان مردی بسیار تنومند و ترسناک، جلو دوچرخه‌ام می‌ایستد و با گرفتن دسته‌های دوچرخه، متوقفم می‌کند. انگار می‌دانم پدر آلیس است.
سرم فریاد می‌زند: «آهای تو! اسمت هرچی که هست، یک دقیقه فکر کن اگر فکر کردن بلدی و این سؤال رو جواب بده. فکر کن همین الان به دختر من چی گفتی و بگو ببینم: فکر می‌کنی با این حرف چه حسی به آلیس دادی؟»
من بیش از آن ترسیده‌ام که بتوانم جوابی بدهم.»