کتاب زبان از یاد رفته

کتاب زبان از یاد رفته اثری از اریک فروم، روانکاو و نویسنده مشهور آمریکایی آلمانی است که با ترجمه ابراهیم امانت می‌خوانید. این کتاب به ما در درک و تحلیل رویا و داستان‌های کودکان اساطیری و به طور کلی زبان سمبولیک و نمادی آشنا می‌کند.

درباره کتاب زبان از یاد رفته

کتاب زبان از یاد رفته، اثری است که به ما در درک و تحلیل رویاها کمک می‌کند. این اثر نخستین بار در سال ۱۹۵۱ منتشر شد.

اریک فروم در این کتاب جذاب و عمیق، مخاطبانش را به دنیای زبان نمادها می‌برد. او معتقد است زبان سمبولیک زبانی خارجی است که برای همه ما لازم و واجب است که آن را بیاموزیم. اما چرا این آشنایی اهمیت دارد؟

درک نمادها به ما کمک می‌کند تا به عمق لایه‌های پنهان شخصیتمان برسیم و آن را بشناسیم و درک کنیم. علاوه بر این، به ما کمک می‌کند تا بتوانیم با دیگران و تجارب آن‌ها نیز ارتباط برقرار کنیم. در حقیقت با آشنایی با این زبان است که می‌توانیم از خرد عمیقی که در اسطوره‌ها موجود است، بهره ببریم و آن را در زندگی خود به کار بندمی.

زبان از یاد رفته هم تاریخچه تفسیر رویا را بیان می‌کند و هم دربر دارنده تحلیل‌های خود فروم از انواع مختلف رویا است.

کتاب زبان از یاد رفته را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم 

زبان از یاد رفته کتابی جذاب برای تمام دوست‌داران پدیده خواب و رویا و علاقه‌مندان به مطالعات روانشناسی است.

درباره اریک فروم 

اریش یا اریک فروم، روانکاو، جامعه‌شناس آمریکایی-آلمانی‌تبار، روان‌شناس اجتماعی بلندآوازه مکتب فرانکفورت و همچنین یک سوسیال دموکرات و از برجسته‌ترین فیلسوفان مکتب اومانیستی، ۲۳ مارس ۱۹۰۰ در فرانکفورت چشم به جهان گشود. او تحصیلات خود را در دانشگاه‌های هیدلبرگ و مونیخ و انستیتو روانکاوی برلین ادامه داد.

بعد از ظهور نازیسم در آلمان به ژنو رفت و سرانجام در سال ۱۹۳۴ به آمریکا مهاجرت کرد و تابعیت این کشور را پذیرفت و در دانشگاه کلمبیای نیویورک مشغول به فعالیت شد، سپس به مکزیک رفت و در دانشگاه مستقل ملی مکزیک کرسی روانکاوی را تأسیس کرد. فروم در انتهای عمر خویش به سوئیس رفت و در ۱۸ مارس ۱۹۸۰ درگذشت. فروم در بسیاری از آثارش سعی کرده تا بتواند ارتباطی متقابل بین روانشناسی و جامعه‌‌شناسی برقرار کند.

بسیاری از آثار او به فارسی ترجمه شده‌اند که از میان آن‌ها می‌توان به هنر عشق‌ ورزیدن، به نام زندگی، هنر بودن، روانکاوی و ادیان و گریز از آزادی اشاره کرد.

بخشی از کتاب زبان از یاد رفته

 زبان سمبولیک زبانی است که تجربیات درونی و احساسات و افکار را به شکل ندیده‌های حسی و وقایعی در دنیای خارج بیان میکند و منطق آن با منطق معمو و روزمره ما فرق دارد، منطقی که از مقوله‌های زمان و مکان تبعیت نمیکند و به عکس تحت تسلط عواملی چون درجه شدت احساسات و تداعی معانی است. این زبان را میتوان تنها زبان بین المللی و همگانی نژاد انسان تلقی کرد چون برای همه نژادها و فرهنگ های گوناگون و در تمام طوا تاریخ مفهوم یکسانی داشته است. دستور و نحو این زبان اختصاصی است و برای درک و فهمیدن رؤیاها، اساطیر و قصه ها فراگرفتن آن لازم است. 

با اینهمه، انسان امروز زبان سمبولیک را از یاد برده است: البته نه هنگام خواب، بلکه به هنگام بیداری. آیا درک این زبان به هنگام بیداری نیز اهمیت دارد؟ مردمان قدیم، کسانی که در تمدن عظیم شرق یا غرب زندگی میکرده‌اند ، نسبت به اهمیت فراگرفتن زبان سمبولیک هیچ گونه تردیدی نداشته‌اند. از نظر ایشان رؤیاها و اساطیر گویاترین بیان ِذهن بشر به شمار رفته و نفهمیدن این ندیده‌ها دلیلی بر بی سوادی بوده است. ولی از چند قرن به این طرف ، تمدن غرب در این مورد تغییر وضع داده و اساطیر را ترشحات ساده دلانه مغز انسان بدوی تلقی کرده است، لاطائلاتی که مدت‌ها قبل از کشفیات بزرگ، انسان در طبیعت و آموختن پاره‌ای از طرق مسلط شدن بر آن به هم بافته شده‌اند. 

عصر جدید روشنگری، رؤیا را حتی از اساطیر نیز بی ارزشتر تلقی کرده و آن را لایق ندانسته است که مورد توجه انسان بالغ امروز قرار گیرد، انسانی که به کارهای بس مهمتر مثل ساختن ماشین مشغوا است، انسانی که خود را «واقعبین» میخواند، چون به جز واقعیت مادی اشیائی که تحت تسلط و اختیار او هستند چیز دیگری نمیبیند؛ واقعبینانی که برای هر نوع اتومبیل خود اسم و واژه مخصوصی ابداع کرده‌اند ولی برای بیان و ابراز متنوع‌ترین و پردامنه‌ترین تجربه عاطفی خود فقط از یک واژه «عشق» استفاده میکنند.