کتاب تأویل رؤیا

کتاب «تأویل رویا»‌ی زیگموند فروید، پدر علم روان‌کاوی، بسیار بیش از آن چیزی است که از عنوانش برمی‌آید. این اثر، در عین حال که شرح الگوی ذهن و تحقیق در باب فرآیندهای تخیلی است، اعترافی شخصی از فروید است. فروید این نوشته را واکنشی نسبت به مرگ پدرش تلقی می‌کرد، «مهم‌ترین اتفاق، تلخ‌ترین فقدان در زندگی یک مرد،» و کشف خود را در مورد «عقده‌ی ادیپ» (تمایل عاطفی-جنسی پسربچه به مادر، به گونه ای که پرد را رقیب خود بپندارد) در این کار ثبت کرد. ادعایی که هنوز مناقشه‌برانگیز است، ادعا در مورد گرایش ناآگاهانه‌ی (دورانِ کودکیِ) مردان به انجام کاری ممنوعه و پدرکُشی. فروید در این اثر نشان می‌دهد که روشی روان‌شناختی وجود دارد که امکان تأویل رؤیاها را فراهم می‌کند، و با کاربرد این تکنیک، هر رؤیا به مثابه ساختاری روان‌شناختی نمود می‌یابد، ساختاری سرشار از معنا که می‌توان در کنش‌های روانی حالت بیداری برایش جایگاهی در نظر گرفت. او در این اثر تلاش کرده است تا فرآیندهایی را که علل مبنایی غرابت و ابهام رؤیاها هستند روشن کند و با استنتاج از همین فرآیندها به ماهیت نیروهای روانی‌ای که تعارض یا همکاری‌شان دلیل شکل‌گیری رؤیاهای ما است برسد. فروید کتابش را با شرح مختصر دیدگاه‌های نویسندگان قبلی در حوزه خواب و جایگاه مسئله‌ی رؤیا در علم معاصر شروع کرده و به مبحث شیوه تأویل رویا، رویا به مثابه تحقق آرزو، تحریف در رویا، موضوع و منابع رویا، عمل رویا و روان‌شناسی فرایندهای رویا می‌پردازد.