پل الوار

پل الوار (Paul Eluard)، با نام اصلیِ اوژن امیل پل گرندل، شاعر و نویسنده و مبارزی فرانسوی بود که در ۱۴ دسامبر ۱۸۹۵ در شمال پاریس به دنیا آمد. او در ۱۸ نوامبر ۱۹۵۲ درگذشت و در گورستان پرلاشز به خاک سپرده شد. این هنرمند از چهره‌های برجسته و تأثیرگذار شعر فرانسه میان دو جنگ جهانی به شمار می‌آید و از رهبران جنبش سوررئالیسم بین سال‌های ۱۹۱۹ تا ۱۹۳۸ بوده است. در نوجوانی به‌دلیل ابتلا به سل ناچار شد تحصیل را رها و برای درمان مدتی به کوهستان‌های سوئیس سفر کند؛ سفری که در آن با دختری روس به نام گالا آشنا شد و همین آشنایی نقش مهمی در شکل‌گیری مسیر ادبی او داشت؛ زیرا گالا نخستین کسی بود که او را به شاعرشدن تشویق کرد و بعدها نیز همسرش شد.

پل الوار پس از بازگشت به پاریس نخستین اشعارش را در مجلات ادبی منتشر کرد. در سال ۱۹۱۴ به خدمت نظام فراخوانده شد و در بخش پرستاری خدمت کرد. نخستین مجموعه شعرش با عنوان «وظیفه و نگرانی» در ۱۹۱۷ و سپس «اشعار برای صلح» در ۱۹۱۸ منتشر شد. پس از جنگ با شاعرانی چون آندره برتون، لوئی آراگون و فیلیپ سوپو آشنا شد و با امضای بیانیه‌ی شعر سوررئالیستی در پایه‌گذاری این جنبش نقش اساسی ایفا کرد.

انتشار مجموعه‌هایی چون «جانوران و آدمیزادگانشان» و «نیازهای زندگی و نتایج رؤیاها» پل الوار را به‌عنوان یکی از مهم‌ترین شاعران سوررئالیست تثبیت کرد. از دیگر آثار او می‌توان اشاره کرد به «مرگ از نمردن»، «چشمان پربار» و «پایتخت اندوه» که از شاهکارهای او محسوب می‌شوند. او از نخستین شاعرانی بود که درباره‌ی شعر ناهشیارانه سخن گفت و شعر را نتیجه‌ی خودکار ذهن همراه با تخیل دانست.

پل الوار از سال ۱۹۲۷ با کمونیست‌ها رابطه داشت و در ۱۹۴۲ رسماً به حزب کمونیست فرانسه پیوست و در دوران اشغال فرانسه در جنبش مقاومت فعال بود. مجموعه‌هایی چون «شعر و حقیقت»، «شایستگان زیستن» و «در وعده‌گاه آلمانی» از مهم‌ترین آثار سیاسی پل الوار به شمار می‌روند. او همچنین در جنگ داخلی اسپانیا شرکت کرد و شعرش را از حوزه‌ی فردی به عرصه‌ی اجتماعی و انسانی کشاند.

پل الوار در سال ۱۹۴۸ همراه با پابلو پیکاسو برای حضور در کنگره‌ی صلح به لهستان دعوت شد و در سال ۱۹۵۲ آخرین اثرش، «ققنوس»، را سرود. شعر او کوتاه، فشرده، انسانی و سرشار از عشق، آزادی و امید است. پل الوار شعر را وسیله‌ای برای پیوند انسان‌ها می‌دانست. به باور منتقدان تأثیر او بر شعر معاصر فرانسه عمیق و ماندگار بوده و او به‌عنوان بهترین شاعر نسل خود شناخته شده است. «ای آزادی» مجموعه شعری سروده‌ی همین شاعر است که در سال‌های ۱۳۵۷ و ۱۴۰۴ توسط نشر مروارید روانه‌ی بازار کتاب ایران شده است.