کتاب درست داد بزن؛ هنر اختلاف نظر سازنده

کتاب درست داد بزن با عنوان فرعی هنر اختلاف نظر سازنده، کتابی در زمینه روان‌شناسی روابط اثر باستر بنسون است که با ترجمه شایان سادات به چاپ رسیده است.

 درباره کتاب درست داد بزن

این کتاب دربارهٔ مشاجرهٔ سازنده است که مستلزم تغییر در ذهنیت است. بنسون در این کتاب ابتدا چند سوء برداشت رایج درباره ماهیت واقعی مشاجره را توضیح می‌دهد تا ذهن شما آماده پذیرش و درک مطالب کتاب شود. سپس به سراغ راهنمایی شما به سوی مشاجره سازنده می‌رود. او هشت روش برای رسیدن به مشاجره سازنده پیشنهاد می‌کند و این هشت روش را در هشت فصل تشریح می کند.

• فصل اول: مراقب جرقهٔ اضطراب باشید
• فصل دوم: با صداهای درونی خود حرف بزنید
• فصل سوم: سوگیری صادقانه داشته باشید
• فصل چهارم: از طرف خودتان حرف بزنید
• فصل پنجم: سؤال‌هایی بپرسید که جواب‌های غافلگیرکننده داشته باشند
• فصل ششم: باهم بحث را پیش ببرید
• فصل هفتم: فضاهای بی‌طرف را پرورش دهید
• فصل هشتم: واقعیت را بپذیرید و در آن مشارکت کنید

با خواندن این کتاب می‌توانید روش‌های مشاجره سازنده را در زندگی امروزی که نمی‌توان در آن از مشاجره اجتناب کرد، بیاموزید. 

 خواندن کتاب درست داد بزن را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

 همه علاقه‌مندان به کتاب‌هی روان‌شناسی و توسعه فردی مخاطبان این کتاب‌اند.

 درباره باستر بنسون

باستر بنسون، کارآفرین و مدیر تولید سابق در آمازون، توئیتر، اسلک و پتریون است. او اکنون مدیرعامل ۷۵۰words.com است و برای Medium و busterbenson.com قلم می‌زند. این اولین کتاب اوست.

 بخشی از کتاب درست داد بزن

توانایی ما برای نظریه‌پردازی درمورد دیگران، دیدگاه آن‌ها و منطق آن‌ها ضعیف است. درعوض، آن‌ها را تشویق کنید تا نمایندهٔ خود باشند.

یکی از عجیب‌ترین چیزهایی که با تحقیق درمورد مشاجرهٔ سازنده به آن پی بردم، این نکته است که وقتی افراد از جایگاه خود صحبت نمی‌کنند و درمورد دیدگاه دیگران گمانه‌زنی می‌کنند، اوضاع به‌سرعت از کنترل خارج می‌شود. شاید این مسئله را در قالب برخی از بهترین راهکارهای حل اختلاف شنیده باشید که می‌گویند، به‌جای عبارت‌های «تو... هستی» یا حتی بدتر «تو فکر می‌کنی»، باید از «من فکر می‌کنم» استفاده کنیم. البته، تأیید زبانی این نکته یک چیز است و انجام آن چیزی دیگر.

مشکل ما در زمینهٔ پیش‌بینی تفکرات دیگران در بسیاری از سوگیری‌های شناختی و میان‌برهای راهبردی ظاهر می‌شود که کمی قبل‌تر مرور کردیم. دوتا از این راهکارها، شمارهٔ ۶ (پر کردن جاهای خالی) و شمارهٔ ۸ (تجربه یعنی واقعیت)، به‌خصوص به ما کمک می‌کنند تا ابتدا با استفاده از کلیشه و کلی‌گویی دست به خلق روایت بزنیم و بعد، حالت درونی خود را روی دیگران و جهان فرافکنی کنیم. صدالبته که خودمان هم فوراً فراموش می‌کنیم کدام قسمت‌ها از جهان اقتباسی و کدام قسمت‌ها ساخته‌وپرداختهٔ خودمان هستند.

ما اساساً برای بیان دیدگاه‌های دیگران، که متفاوت از دیدگاه خودمان است، مهارت چندانی نداریم. ما این دیدگاه‌ها را ساده‌سازی می‌کنیم، در مشکلات آن‌ها اغراق و جاهای خالی را با کلیشه پر می‌کنیم. پادزهر این محدودیت‌ها خیلی ساده است: مسئولیت ما این است که فقط به‌جای خود حرف بزنیم و از دیگران نیز بخواهیم که به‌جای خود حرف بزنند.

چه چیزهایی زیر سؤال نمی‌روند؟

وقتی ما از طرف خود درمورد خود و دیدگاهمان، ترجیحات، ارزش‌ها و معنای مهم برای خودمان حرف می‌زنیم، چیزی را آشکار می‌کنیم که دیگران به‌هیچ‌عنوان نمی‌توانند آن را زیر سؤال ببرند. ما منبع اساسی حقیقت درمورد خودمان هستیم. از طرف دیگر، وقتی می‌خواهیم از طرف دیگران حرف بزنیم، درمورد چیزهایی گمانه‌زنی می‌کنیم که ادعایی درموردشان نداریم و دیگران به‌راحتی می‌توانند این مسائل را به چالش بکشند.

درنتیجه، وقتی موضوعِ بحث مسائل درونی است، اگر به‌جای دیگران حرف بزنیم یا دیگران به‌جای ما حرف بزنند، اوضاع به‌سرعت پیچیده می‌شود و چنین چیزی زیاد پیش می‌آید.

بیایید یک مثال از سیاست بیاوریم؛ چون خیلی راحت می‌توان دید که این مشکل چطور ایجاد می‌شود و چطور در اختلاف‌نظرهای فوق‌العاده ناکارآمد گیر می‌افتیم. یکی از بزرگ‌ترین، ناکارآمدترین و آزاردهنده‌ترین موضوعات در تاریخ معاصر، برمی‌گردد به انتخابات ریاست‌جمهوری آمریکا در سال ۲۰۱۶.

درواقع، ماجرای نوشتن این کتاب، نتیجهٔ بحث‌های سیاسی‌ای بود که در انتخابات ۲۰۱۶ جرقهٔ اضطراب زیادی در وجود من زد. من بدترین شرایط را در برخی از این بحث‌ها تجربه کردم و چنان ناکارآمد بودم که فهمیدم باید رویکرد متفاوتی بیابم؛ رویکردی که درنهایت به شناسایی و بهبود فن مشاجرهٔ سازنده در وجود خودم منجر شد. باید این نکته را هم روشن کنم که من هم موضع و سوگیری‌های خودم را درمورد مسائل سیاسی مختلف دارم. پس سعی می‌کنم درمورد آن‌ها تا جای ممکن صادق باشم.