کتاب صدای سوم

کتاب صدای سوم (The third voice) نوشته گروهی از نویسندگان نسل سوم امریکا از جمله آن بیتی، ریموند کارور، توبیاس ولف، هنری جیمز، پل آستر، دونالد بارتلمی، رابرت کوور، مری رابیسون، ادیت پرلمن، جیسون براون، پم اولمان، امی همپل، توماس بیتز و لور سیگال و ترجمه احمد اخوت است و نشر ماهی آن را منتشر کرده است. این کتاب گزیده‌ای از داستان‌های کوتاه نویسندگانی است که در جریان داستان‌نویسی معاصر امریکا به‌عنوان نسل سوم شناخته می‌شوند و در کنار داستان‌ها، مقدمه‌ها و نقدهایی تحلیلی درباره‌ی وضعیت داستان کوتاه، مکتب‌ها و جریان‌های ادبی نیز دارد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب صدای سوم

کتاب صدای سوم مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه نویسندگان نسل سوم امریکاست که با انتخاب و ترجمه‌ی احمد اخوت گرد آمده و با مقدمه‌ها و نقدهایی مفصل درباره‌ی تاریخ و وضعیت داستان کوتاه در امریکا همراه شده است. احمد اخوت در این کتاب، ابتدا با نگاهی تحلیلی به دوره‌بندی داستان‌نویسی امریکا از رمانتیسم تا پسامدرنیسم می‌پردازد و نشان می‌دهد چگونه از خلال این فرازونشیب‌ها، نسل سوم داستان‌نویسان شکل گرفته است.

کتاب صدای سوم در بخش‌های آغازین، از مجلات ادبی، کلاس‌های خلاقیت‌نویسی، بحث مینی‌مالیسم، «ادبیات فرسودگی» جان بارت و واکنش‌های مختلف به آن، از جمله داستان‌نویسی مستند، ضدداستان‌نویسی و مکتب بازگشت سخن گفته است. در این میان، نقش چخوف، انجمن رنسانس جنوب و تلاش نویسندگانی مانند ریموند کارور، مری رابیسون، توبیاس ولف و جیمز براون برای احیای نوعی داستان چخوفیِ امروزین برجسته شده است.

کتاب صدای سوم علاوه‌بر داستان‌هایی از نویسندگانی مانند پل آستر، آن بیتی، کارور، بارتلمی، کوور و دیگران، چند متن تحلیلی و نقد داستان نیز دارد؛ از جمله مقاله‌ای از دونالد بارتلمی درباره‌ی «داستان کوتاه امروز» و نقدهای احمد اخوت بر داستان‌هایی مثل برف و صحنه‌های مجسم. در هر فصل، هم خود داستان آمده و هم خوانش و واکاوی آن، تا تصویر نسبتاً روشنی از «صدای سوم» در برابر نسل‌های پیشین داستان‌نویسی امریکا شکل بگیرد.

خلاصه داستان صدای سوم

کتاب صدای سوم بر محور این ایده شکل گرفته که در داستان‌نویسی امریکا، پس از نسل پیشگامانی چون پو و هاتورن و نسل نویسندگانی مانند همینگوی و فاکنر، گروهی تازه از داستان‌نویسان پدید آمده‌اند که هم از سنت جدا شده‌اند و هم نمی‌خواهند در تکنیک‌زدگی و ضدداستان‌نویسی صرف بمانند. احمد اخوت در مقدمه‌ها و مقالات کتاب، با رجوع به تاریخ مجلات ادبی، بحث‌های نظری جان بارت، مینی‌مالیسم و مکتب بازگشت، نشان می‌دهد که چگونه این نسل سوم به جزئیات زندگی روزمره، شخصیت‌پردازی ظریف، فضاهای وهم‌آلود و «صدای چخوفی» گرایش دارد.

در بخش داستانی کتاب صدای سوم، نمونه‌هایی از کار نویسندگانی مانند پل آستر، آن بیتی، ریموند کارور، دونالد بارتلمی، رابرت کوور و دیگران آمده است؛ داستان‌هایی که اغلب بر لحظه‌های ظاهراً کوچک، روابط فرسوده، تنهایی، برف، خواب، حافظه و شکست‌های خاموش متمرکزند. پس از برخی داستان‌ها، نقدهایی تحلیلی قرار گرفته که ساختار، زاویه‌دید، حذف‌ها، ایجاز و لایه‌های پنهان متن را می‌کاود و آن‌ها را در بستر بحث بزرگ‌تر «نسل سوم» قرار می‌دهد.

چرا باید کتاب صدای سوم را بخوانیم؟

کتاب صدای سوم فرصتی است برای آشنایی نزدیک با چهره‌های مهم داستان کوتاه معاصر امریکا و در عین‌حال، دیدن آن‌ها در چارچوبی تحلیلی و تاریخی. خواننده در کنار خود داستان‌ها، با مقدمه‌ها و نقدهایی روبه‌رو می‌شود که مفاهیمی مثل مینی‌مالیسم، پسامدرنیسم، ضدداستان و مکتب بازگشت را از دل متن‌ها توضیح داده است و نشان می‌دهد «صدای سوم» چگونه از دل سنت و افراط‌های تکنیکی سر برآورده است.

خواندن کتاب صدای سوم را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب صدای سوم به کسانی پیشنهاد می‌شود که به داستان کوتاه معاصر، به‌ویژه داستان‌نویسی امریکایی، علاقه‌مندند و همچنین برای دانشجویان ادبیات، نویسندگان تازه‌کار و خوانندگانی که دوست دارند در کنار خواندن داستان، با نقد و تاریخچه‌ی فکری آن نیز آشنا شوند مناسب است.

بخشی از کتاب صدای سوم

«هدف من از گزینش و ترجمهٔ داستان‌های صدای سوم ترسیم شمایی از آن طیف داستان‌نویسان نسل سوم امریکاست (که معمولا با کسانی مانند اَن بیتی و ریموند کارور آغاز می‌شود) که به‌رغم تفاوت‌های ظاهری همه دارای یک «صدا» هستند، صدایی سوم در تقابل با و متمایز از داستان‌نویسان گذشتهٔ این سرزمین که چیزهایی را از استاد چخوف به یادمان می‌آورند. حتی از نویسندگانی مانند بارتلمی و کوور که صناعت و کارشان با بقیه تفاوت دارد و معمولا این دو را نه‌چندان درست جزو داستان‌نویسان پسامدرن طبقه می‌کنند عمداً داستان‌هایی را برگزیدم که چندان سازی متفاوت با بقیه نزنند و از آن‌ها «صدای چخوفی» به گوش برسد؛ آنچه که به قول فرانک اوکانر (در توصیف داستان‌های چخوف) با تنهایی، روزهای بارانی، پارک‌های خلوت و آدم‌های رانده‌شده عجین است. بنابراین در صدای سوم به نوعی شاهد احیای امروزین کار آن داستان‌نویس ارجمند روس هستیم که داستان تکنیک‌زده آن را فراموش کرده است. و این سؤال مقدری است که چرا مبانی فکری یک عصر در دوره‌های دیگر تکرار، یا دقیق‌تر بگوییم احیا می‌شود؟ اعتراف می‌کنم که جای آثار تعدادی از داستان‌نویسان قَدَر نسل سوم مانند آپدایک، فورد، مور، پَکر، فیلیپز و... در این مجموعه بسیار خالی است، کسانی که هریک به دلایل مختلف از حضور داستان‌هایشان عذر خواستند یعنی من از آوردن آن‌ها قاصر بودم!»