کتاب آوازی برای یک نهنگ

کتاب آوازی برای یک نهنگ داستانی نوشته لین کلی با ترجمه زهرا هدایتی است. این داستان درباره پسری به اسم آیریس است. او حسابی باهوش است و تقریبا از هرچیزی که با پیچ و مهره کار بکند سر درمی‌آورد. اما هیچکس او را جدی نمی‌گیرد. شاید چون ناشنوا است...

کتاب آوازی برای یک نهنگ در سال ۲۰۲۰ برنده جایزه کتاب اشنایدر فمیلی شد. 

انتشارات پرتقال با هدف نشر بهترین و با کیفیت‌ترین کتاب‌ها برای کودکان و نوجوانان تاسیس شده است. پرتقال بخشی از انتشارات بزرگ خیلی سبز است.

درباره کتاب آوازی برای یک نهنگ

آیریس دوازده ساله است و علاقه عجیبی به تمام چیزهایی دارد که با پیچ و مهره سرو کار دارد؛ از کامپیوتر گرفته تا رادیوهای قدیمی. از همه‌شان سر درمی‌آورد و همه را تعمیر می‌کند. اما عجیب است که هیچکس او را جدی نمی‌گیرد . بقیه فکر می‌کنند آنقدرها هم باهوش نیست. شاید چون او تنها دانش آموز ناشنوا در کلاس است. 

شاید شما هم چنین چیزی را حس کرده باشید. که کسی متوجه حرفتان نمی‌شود. در این صورت می‌توانید درک کنید آیریس چقدر احساس تنهایی می‌کند. یک روز آیریس چیزی را متوجه می‌شود. نهنگی وجود دارد که نمی‌تواند با نهنگ‌های دیگر حرف بزند، همین باعث می‌شود تا او به خوبی حس نهنگ را درک کند. بعد یک ایده عالی به ذهنش می‌رسد: باید برای نهنگ آواز بخواند. اما چطور باید آهنگ را به گوش نهنگی برساند که پنج هزار کیلومتر با او فاصله دارد؟ 

کتاب آوازی برای یک نهنگ را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم 

خواندن کتاب آوازی برای یک نهنگ را به تمام نوجوانانی که دوست دارند یک داستان عالی و پراحساس بخوانند پیشنهاد می‌کنیم. این داستان برای بزرگسالان هم جذاب است. 

درباره لین کلی 

لین کلی ۱ مارس ۱۹۶۹ در ایلینوی به دنیا آمد و در تگزاس بزرگ شد. در رشته روان‌شناسی تحصیل کرد و در همان زمان شروع به کار ترجمه زبان اشاره کرد. او بعد از فارغ التحصیل شدنش هم به کارش ادامه داد. لین کلی در حال حاضر هم مربی آموزش ویژه (کودکان با نیازهای خاص) است.

بخشی از کتاب آوازی برای یک نهنگ

انگار تنها دلخوشی خانم کان این بود که هر روز من را به دفتر مدیر بفرستد، پس من به نوعی مسئول شاد کردن خانم کان شده بودم. با این حال، سعی کردم به‌آرامی وارد کلاس شوم تا نفهمد. این‌بار فقط یک دقیقه دیر کرده بودم و دلیل خیلی خوبی هم داشتم؛ اما قبل از اینکه فرصت کنم روی صندلی‌ام بنشینم خانم کان به دفتر پذیرش اشاره کرد.

وقتی با برگه تایید تاخیرم به کلاس برگشتم، خانم کان به مترجم شفاهی‌ام، آقای چارلز گفت: «به آیریس بگین بره پیش نینا بنشینه تا نینا بهش کمک کنه خودش رو به درس برسونه.» بیشتر وقت‌ها همین‌طوری با من حرف می‌زد. آقای چارلز بارها به او گفته بود می‌تواند راحت با خودم حرف بزند و همه‌اش نگوید که «به آیریس بگین...» آقای چارلز گفته بود حرفش را ترجمه می‌کند؛ اما دیگر این را به خانم کان یادآوری نکرد. انگار خانم کان هیچ‌وقت نمی‌فهمید.

تازه، لازم نبود برای اینکه خودم را به کلاس برسانم کسی کمکم کند و بدون شک نمی‌خواستم نینا کمکم کند.

با زبان اشاره گفتم: «خودم تنهایی به کلاس می‌رسم.» وقتی آقای چارلز این را برای خانم کان بازگو کرد، چهره خانم کان از همیشه بدجنس‌تر شد. من که فکر نمی‌کنم صورت کسی از آن هم بدجنس‌تر شود. خانم کان حرف دیگری نزد، فقط انگشتش را سمت جای خالی کنار میز نینا گرفت.

این کار از نظر خانم کان منطقی بود، چون خیال می‌کرد نینا باهوش‌ترین دانش‌آموز کلاس است. نینا هم خیال می‌کرد زبان اشاره بلد است. کتابی درباره زبان اشاره از کتابخانه امانت گرفته بود، پس دیگر کارشناس این زبان به حساب می‌آمد. بعضی‌ها آن‌قدر اعتمادبه‌نفس دارند که کسی نمی‌فهمد کودن هستند.

وقتی میزم را کنار نینا کشیدم، با زبان اشاره به من حرفی زد.

از آقای چارلز پرسیدم: «الان به خودش گفت سنجاب گنده؟!»

آقای چارلز به‌زور جلوی خنده‌اش را گرفت و درحالی‌که به سمتی دیگر نگاه می‌کرد، گفت: «فکر می‌کنم منظورش همکار عالی بود.»

خودم این را فهمیده بودم، اما همیشه دلم می‌خواست آقای چارلز را بخندانم.