کتاب فروپاشی

فروپاشی رمانی از بی. ای. پاریس نویسنده انگلیسی است. پاریس با رمان «پشت درهای بسته» پا به دنیای ادبیات گذاشت و توانست با اقتدار به لیست پرفروش‌های نیویورک تایمز راه یابد. 

فروپاشی در ۱۸ ژوئیهٔ سال ۲۰۱۷ در آمریکا با عنوان The Breakdown منتشر شد. نویسنده با انتخاب این عنوان برای کتاب و استفادهٔ مکرر آن در متن همزمان به فروپاشی روانی و از کار افتادن خودرو اشاره دارد و به زیبایی ایهامی را ساخته که در فارسی واژه‌ای که هر دو را در برگیرد وجود ندارد؛ از این رو مترجم نام فروپاشی را برایش انتخاب کرده که به فضای کلی کتاب نزدیک تر است.

 درباره کتاب فروپاشی

کساندرا شخصیت اصلی داستان در شبی طوفانی از جاده‌ای می‌گذرد که فردای آن خبر قتل زنی در همان جاده را از رادیو می‌‌شنود. این خبر باعث می‌شود که توهم و وحشت برای مدتی طولانی گریبان او را بگیرد و در این میان ابتلای او به فراموشی تدریجی، مسایل را بغرنج‌تر می‌کند.

بی. ای. پاریس در این رمان پرفروش نیویورک تایمز شما را به تمامی درگیر زندگی کساندرا و ماجرای شومی می‌کند که زندگی او را تحت تاثیر قرار داده است. راوی که به دیده‌ها و شنیده‌های خود هم اعتمادی ندارد زندگی پر از ترس و وحشتی را تجربه می‌کند که هر لحظه از داستان را به کارزاری هیجان انگیز تبدیل کرده است و در هر فصل آن باید انتظار اتفاقی را داشته باشید که روایت فصل قبل را منکر می‌شود.

پاریس در این اثر به‌کارگیری زبانی ساده، ترسی را که کساندرا، راوی و شخصیت اصلی داستان، در خود دارد به خوبی منتقل می‌کند. سبک نوشتاری او در ملموس شدن روایت تأثیر شگرفی داشته و می‌توان گفت برای درک و نزدیکی بیشتر به اثر ضروری است. او حتی در بخش‌هایی از روایت که حاوی پیام‌کوتاه است با رعایت نکردن موارد رسم‌الخطی و دستور زبان در راه نزدیک شدن به مکالمات روزمره گام برداشته است.

 خواندن کتاب فروپاشی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

اگر از طرفداران سبک تریلر روانشناختی هستید، اثر جدید پاریس می‌تواند انتخاب مناسبی برای بیدار کردن حس معمایی‌پلیسی در شما باشد.

 بخشی از کتاب فروپاشی

در حال گذاشتن ظرف‌ها در ماشین ظرفشویی هستم که تلفن زنگ می‌خورد. حدس می‌زنم راشل باشد و تماس گرفته تا در مورد این چند روزی که در هتل بودم سؤال کند. اما گوشی را که برمی‌دارم کسی نیست. یا بهتر بگویم، کسی پاسخ نمی‌دهد؛ چون مطمئنم یک نفر هست. ناگهان یاد تماس دیروز می‌افتم، و تماسی که هفتهٔ گذشته پیش از رفتن به هتل داشتم. سکوت. نفسم را حبس و گوشم را تیز می‌کنم تا کوچک‌ترین صدایی بشنوم که به من بگوید کسی هست، اما خبری نیست. نه حرکتی، نه صدای نفس کشیدن؛ چون آن مرد هم مثل من نفسش را حبس کرده است. مرد! ناگهان نگرانی سرتاپایم را می‌گیرد و گوشی را می‌گذارم. پیغام‌گیر را بررسی می‌کنم تا ببینم در روزهایی که خانه نبوده‌ام کسی پیامی برایم گذاشته یا نه. چهار پیغام دارم؛ یکی از طرف شرکت سیستم‌های امنیتی در روز پنجشنبه، که تأیید می‌کند آن‌ها می‌خواسته‌اند برای نصب دزدگیر بیایند، و سه پیام دیگر؛ یکی از طرف کنی و دو پیام دیگر از طرف شرکت سیستم‌های امنیتی که از من خواسته بودند هرچه زودتر با آن‌ها تماس بگیرم.