کتاب شنای شبانه

کتاب الکترونیکی «شنای شبانه» نوشتهٔ مگان گلدین با ترجمهٔ مریم فتحی در کتاب کوله پشتی چاپ شده است. مجری پادکستی با موضوع داستان‌های جنایی واقعی، در حین گزارش محاکمه‌ای جنجالی با گذشتۀ تاریک شهری کوچک و جنایت وحشیانه‌ای که سال‌ها قبل در آنجا رخ داده است، درگیر می‌شود.

درباره کتاب شنای شبانه

فصل جدید پادکستْ ریچل را به شهری کوچک کشانده، شهری که دادگاهِ رسیدگی به پروندۀ تجاوزی ویرانگر میان مردمش تفرقه ایجاد کرده است. پسر بومی پرآوازه، شناگری که قرار است در بازی‌های المپیک مایۀ سرافرازی باشد، متهم به تجاوز به نوۀ عزیز رئیس‌پلیس شهر شده است. ریچل در تلاش برای موفقیت فصل سوم پادکست، خودش را وقف تحقیقات می‌کند ـ اما نامه‌های مرموز پی‌درپی از راه می‌رسند. شخصی او را تعقیب می‌کند و دست‌بردار نخواهد بود تا ریچل کشف کند بیست‌وپنج سال پیش برای خواهر او چه اتفاقی افتاده است. با کشف ارتباطات حیرت‌انگیز بین دو پرونده، گذشته و حال با هم تلاقی می‌کنند و این افشاگری‌ روند دادرسی و زندگی همۀ افراد درگیر در ماجرا را تغییر می‌دهد.

این کتاب تحسین‌های زیادی را دریافت کرده است: 

بوک‌لیست: «نثر گلدین در مقابله با موضوعات داغِ جذاب، گاه برقی و همیشه حساس است … آفرین»

پابلیشرز ویکلی: «فوق‌العاده، رمان گلدین سیاست های شهرهای کوچک را روشن می کند.»

نیویورک تایمز: «صفحات به خودی خود ورق می‌خورند … سواری برنامه ریزی شده و خوش نقشه به یک نتیجه شگفت آور پیچیده.»

درباره مگان گلدین

مِگان گُلدین خبرنگار شبکهٔ رویترز است. او در گذشته با دیگر رسانه‌های خبری از قبیل آسوشیتدپرس و اِی. بی. سی استرالیا همکاری داشته است. در گزارش‌هایش به موضوعاتی از قبیل جنگ، صلح، تروریسم بین‌المللی و بحران‌های مالی در خاورمیانه و آسیا می‌پردازد. مگان هم‌اکنون در ملبورن استرالیا ساکن است. پیش از رمان حاضر، دو اثر دیگر با نام‌های دختر در کلِرز وِی (۲۰۱۸) و اتاق فرار (۲۰۱۹) نیز به قلم گلدین به چاپ رسیده است. در حال حاضر اتاق فرار و شنای شبانه (۲۰۲۰) با تجدید چاپ‌های فراوان به ترتیب در زمرهٔ پرفروش‌ترین آثار این نویسنده قرار دارند.

کتاب شنای شبانه را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب به علاقه‌مندان به رمان‌های جنایی پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب شنای شبانه

پیش از آنکه لیوان بیفتد، آن را برداشتم و سردرگم به‌سمت آشپزخانه رفتم. در میانهٔ راه، یادم آمد که افسر پلیس هنوز پشت در منتظر است. به زمین زل زده بود. رد نگاهش را دنبال کردم. خطی از جای پایی خون‌آلود که به پاهای کوچک من شبیه بود کف‌پوش پلاستیکی را به گَند کشیده بود.

او منتظرانه نگاهم کرد. وقتش بود که به بیمارستان بروم. گویا همان موقع که التماسش کرده بودم اول مرا به خانه ببرد تا وقتی مامان ماجرای جِنی را می‌شنید کنارش باشم، قول داده بودم. با حالتی تدافعی، به او زل زدم. در چنین شبی مادرم را تنها نمی‌گذاشتم. حتی برای درمان بریدگی‌های کف پایم هم این کار را نمی‌کردم. تا خواست بحثش را پیش بکشد، صدایی مبهم حاوی پیامی از رادیوی ماشین گَشت‌زَنی‌اش به گوش رسید. طوری چُمباتمه زد که هم‌قد من شود. گفت ترتیبی داده تا در اسرع وقت یک پرستار برای رسیدگی به پای آسیب‌دیده‌ام به خانه بیاید. از پشت توریِ مُشبکِ دَر، دیدم که با شتاب رفت. تا مدت زیادی بعد از محو شدن ماشینش در تاریکی، همچنان صدای بَـــــــــــ بووووویِ آژیر در فضا پیچیده بود.

صبح فردا پرستار آمد. روپوش بیمارستان بر تَنش بود و کیف پزشکی بزرگی هم بر دوشش. به‌خاطر تأخیرش عذرخواهی کرد و گفت که شب گذشته نیروهای بخش فوریت‌های پزشکی۲۵ بیمارستان درگیر موردی اورژانسی شده بودند و هیچ‌کدام نتوانسته بودند برای رسیدگی به من بیمارستان را ترک کنند. پرستار پاهایم را با نخ سیاه بخیه زد و دورشان هم باند ضخیمی پیچاند. او پیش از رفتن به من اخطار داد که راه نروم چون بخیه‌هایم پاره می‌شوند. راست هم گفت، چون شدند.