بریده‌هایی از کتاب فروپاشی

وقتی به یاد می‌آورم که در این سه ماه چه‌ها کشیده‌ام و با وجود این هنوز هم سرپا مانده‌ام، به این نتیجه می‌رسم که قوی‌تر از آنی هستم که فکرش را می‌کردم.

احساس ترس و گناه به‌قدری در تاروپود زندگی من تنیده شده‌اند که حتی دیگر یادم رفته زندگی بدون آن‌ها چگونه است

«این‌قدری که دیگه فکر می‌کنم می‌خوام مادر بشم.» با خوشحالی به من نگاه می‌کند. «واقعاً؟» می‌گویم: «آره.» زیر لب می‌گوید: «پس نظرت چیه بریم بخوابیم؟»

اگر می‌خواهم شرایط را تغییر بدهم، نباید از حقیقت فرار کنم؛

اصلاً امیدوار نیستم همه‌چیز درست شود.

برای اولین بار در زندگی‌ام پری‌ها موجوداتی اهریمنی به نظر می‌رسیدند.

ندیدن او دلیلی بر نبودنش نیست.

سرم را روی پشتی صندلی می‌گذارم و چشم‌هایم را می‌بندم. صحنه‌ها را در ذهنم از نظر می‌گذرانم و سعی می‌کنم بفهمم که چرا نتوانستم همان بار اول ماشینم را پیدا کنم

متیو گفت: «چقدر هم خوشگله! واقعاً که دردناکه.» با ناراحتی پاسخ دادم: «یعنی اگه خوشگل نبود، دردناک نمی‌شد؟» با تعجب به من نگاه کرد و گفت: «منظورم این نیست. خودت هم خوب می‌دونی. کشته شدن هر آدمی ناراحت‌کننده‌ست. مخصوصاً این‌که مادر دوتا بچهٔ کوچیک باشی که یه روز قراره بفهمن مادرشون چقدر بی‌رحمانه کشته شده.»

اشک‌های ناشی از احساس تنهایی از چشم‌هایم جاری می‌شود.

در تنهایی بهتر می‌توانستم به اتفاقاتی که افتاده فکر کنم. اتفاقاتی که به من نشان داد زندگی چقدر ارزشمند است و برای همین تصمیم گرفتم تا جایی که می‌توانم فرمان زندگی‌ام را رها نکنم.

دلم برای روزهای شیرین گذشته تنگ شده

به‌شدت احساس آرامش و اعتمادبه‌نفس دارم. حالتی که مدت‌ها برایم اتفاق نیفتاده؛ انگار تازه متولد شده‌ام.

از خودم بدم می‌آید.

به حدی احساس ضعف می‌کنم که می‌خواهم بنشینم و زار بزنم؛ اما می‌دانم که نباید تسلیم شوم.

چقدر او را دوست دارم. اما از این‌که او این روزها شاهد چنین شخصیت متفاوتی از من است خیلی ناراحتم، و همچنین از این‌که مبادا با خودش فکر کند که ازدواج با من چه اشتباه بزرگی بوده است.

اگرچه اصلاً تمایلی به باز کردن نامه ندارم، حس کنجکاوی دست از سرم برنمی‌دارد. دانستن آنچه در نامه نوشته شده بهتر از ندانستن آن است.

ابرها خورشید را پوشانده‌اند و هوا گرفته است؛ درست مثل حال‌وهوای من.

آن‌قدر خسته و درمانده‌ام که دوست دارم همین‌جا روی تخت بخوابم تا هر چه زودتر این روز وحشتناک تمام شود.

فکر این‌که دوباره باید به خانه برگردم و با افکار خودم تنها باشم آزارم می‌دهد

«واقعیتش رو بخوای احساس می‌کنم دارم دیوونه می‌شم. مادرم چند سال پیش از فوتش فراموشی گرفته بود. می‌ترسم برای من هم همین اتفاق بیفته.» دستش را جلو می‌آورد. لحظه‌ای احساس می‌کنم که می‌خواهد دستم را بگیرد، اما خوشبختانه این‌طور نیست. گیلاسش را برمی‌دارد، جرعه‌ای می‌نوشد و می‌گوید: «فراموشی با دیوونگی فرق داره. این‌ها اصلاً به هم ارتباطی ندارن.»

«واقعیتش رو بخوای احساس می‌کنم دارم دیوونه می‌شم. مادرم چند سال پیش از فوتش فراموشی گرفته بود. می‌ترسم برای من هم همین اتفاق بیفته.» دستش را جلو می‌آورد. لحظه‌ای احساس می‌کنم که می‌خواهد دستم را بگیرد، اما خوشبختانه این‌طور نیست. گیلاسش را برمی‌دارد، جرعه‌ای می‌نوشد و می‌گوید: «فراموشی با دیوونگی فرق داره. این‌ها اصلاً به هم ارتباطی ندارن.» «آره. می‌دونم.» «تشخیص پزشک این بوده که داری فراموشی می‌گیری؟» «هنوز نه. می‌خوام پیش یه متخصص برم. البته اگه فراموش نکنم!»

خیلی تلاش می‌کنم تا به صدایی که مدام در ذهنم می‌چرخد بی‌توجه باشم: داری دیوونه می‌شی! داری دیوونه می‌شی! داری دیوونه می‌شی!

کدوم آدمی راجع به قتل یه نفر این‌جوری فکر می‌کنه؟!» با آرامش می‌گوید: «کسی که همچین فکری می‌کنه دلیل نمی‌شه آدم بدی باشه. فقط آدمه!»

فکرش را هم نمی‌کردم که آن تصمیم لحظه‌ای برای رفتن از آن راه جنگلی لعنتی در آن جمعهٔ شوم چه تأثیر بدی بر زندگی من خواهد گذاشت. جین هم درست مثل من، در زمانی نادرست در مکانی نادرست بوده... درست مثل من.

با قدرت به خودم یادآوری می‌کنم که امروز یک روز جدید است و تو هم انسانی جدید که دیگر قرار نیست مثل قبل با هر زنگ تلفن هول کند.

با خودم فکر می‌کنم که اگر من تهدید را در آن‌طرف خط احساس می‌کنم، پس قطعاً او هم متوجه ترس من در این سوی خط خواهد شد.