کتاب چقدر خودت را می شناسی؟

کتاب چقدر خودت را می شناسی؟ (How To Understand Yourself) نوشته آلن دوباتن، ترجمه علیرضا شفیعی نسب و اثری از مجموعه‌ی مدرسه‌ی زندگی است که انتشارات کتابسرای نیک آن را منتشر کرده است. این کتاب با گردآوری آزمون‌ها، پرسش‌نامه‌ها و تمرین‌های خودکاوانه به‌سراغ یک مسئله‌ی مهم رفته است: چرا انسان با وجود نزدیکی دائمی به ذهن و احساسات خودش، باز هم به‌سختی می‌تواند خودش را بشناسد؟ کتاب حاضر به تداعی کلمات، تحلیل رؤیا، بررسی کودکی، خانواده و مکانیسم‌های دفاعی پرداخته و از کشف لایه‌های پنهان شخصیت سخن گفته است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب چقدر خودت را می شناسی؟ اثر آلن دوباتن

کتاب چقدر خودت را می شناسی؟، به قلم آلن دوباتن، بر این ایده بنا شده است که خودشناسی معمولاً بسیار کند، پرهزینه و همراه با خطا پیش می‌رود؛ در نتیجه انسان گاهی بعد از بحران‌های عاطفی، شغلی یا خانوادگی تازه به بخشی از حقیقت درونی خود می‌پردازد. نویسنده می‌کوشد این فرایند را کوتاه‌تر کند و با مجموعه‌ای از آزمون‌ها و تمرین‌ها راهی را برای دیدن چیزهایی بگشاید که در زندگی روزمره پنهان می‌مانند. این اثر به روان‌کاوی، ناخودآگاه، رؤیا، فرافکنی و نقش تجربه‌های اولیه در شکل‌گیری شخصیت می‌پردازد و نشان می‌دهد که بسیاری از واکنش‌های امروز ریشه در لایه‌هایی دارند که همیشه در دسترس ذهن خودآگاه نیستند.

چقدر خودت را می شناسی؟ ابزارهای متنوعی را در کنار هم می‌گذارد؛ آزمون تداعی کلمات، تحلیل رؤیا، لکه‌ی جوهر رورشاخ، آزمون اندریافت موضوع، کامل‌کردن جمله و داستان، تشبیه، استعاره‌ی حیوانی و تمرین‌های دیگر. توجه کتاب در بخش‌های بعدی از ناخودآگاه به کودکی و خانواده می‌انجامد؛ جایی که موضوعاتی مثل والدین ایدئال، ویتامین‌های عشق، مکانیسم‌های دفاعی، گاه‌شمار درد و شجره‌نامه‌ی احساسی خانواده مطرح می‌شوند.

کتاب چقدر خودت را می شناسی؟ در کنار معرفی آزمون‌ها مدام یادآوری می‌کند که پاسخ‌های سریع، تصویرهای مبهم، رؤیاها و حتی جمله‌های نیمه‌تمام می‌توانند سرنخ‌هایی از ترس‌ها، میل‌ها، شرم‌ها و نیازهای پنهان انسان باشند. اهمیت کتاب حاضر در همین است که خودشناسی را نه یک مفهوم انتزاعی، بلکه مجموعه‌ای از مواجهه‌های کوچک و گاه ناراحت‌کننده با حقیقت درونی دانسته است.

خلاصه کتاب چقدر خودت را می شناسی؟

کتاب حاضر مجموعه‌ای از تمرین‌ها و آزمون‌های روان‌شناختی است که مسیر شناخت خود را از حالت مبهم و طولانی خارج می‌کند. انسان اغلب بخش مهمی از شخصیت، احساسات و انگیزه‌هایش را نمی‌شناسد و این ناآگاهی می‌تواند در روابط، کار و تصمیم‌های مهم دردسرساز شود. آلن دوباتن با ارائه‌ی تمرین‌هایی درباره‌ی رؤیا، تداعی، فرافکنی، جمله‌های ناتمام و تصویرهای مبهم، راه‌هایی را برای نزدیک‌شدن به ناخودآگاه پیشنهاد می‌کند و در ادامه به کودکی، نقش والدین، کمبودهای عاطفی و مکانیسم‌های دفاعی می‌پردازد تا نشان دهد که بسیاری از واکنش‌های امروز ادامه‌ی زخم‌ها و عادت‌های قدیمند.

چرا باید کتاب چقدر خودت را می شناسی؟ را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب چقدر خودت را می شناسی؟ را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب خودشناسی را با ارائه‌ی تمرین‌ها و پرسش‌های مشخص ممکن کرده است.
• خواننده با آزمون‌های متنوعی آشنا می‌شود که به کشف ترس‌ها، میل‌ها و تعارض‌های پنهان کمک می‌کنند.
• بخش‌های مربوط به کودکی و خانواده نشان می‌دهند که الگوهای عاطفی امروز از کجا آمده‌اند.
• کتاب حاضر کمک می‌کند مکانیسم‌های دفاعی و واکنش‌های تکرارشونده دیده شوند.
• این اثر برای فکرکردن به رابطه‌ی رؤیا، خاطره، شرم، خشم و عزت‌نفس سودمند است.

خواندن کتاب چقدر خودت را می شناسی؟ را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب چقدر خودت را می شناسی؟ به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• افرادی که می‌خواهند درباره‌ی ریشه‌های عاطفی رفتارها و تصمیم‌های خود بیشتر بدانند.
• کسانی که به موضوعاتی مثل ناخودآگاه، رؤیا، فرافکنی و دلبستگی علاقه دارند.
• مخاطبانی که در روابط عاطفی یا خانوادگی با الگوهای تکرارشونده دست‌وپنجه نرم می‌کنند.
• کسانی که می‌خواهند نقش کودکی و شیوه‌ی فرزندپروری را در شخصیت بزرگسالی بررسی کنند.
• علاقه‌مندان به تمرین‌های نوشتاری و پرسش‌نامه‌هایی که زمینه‌ی تأمل شخصی را فراهم می‌کند.

درباره آلن دوباتن

آلن دوباتن (Alain De Botton) نویسنده، فیلسوف و مجری تلویزیونی سوئیسی‌تبار و متولد ۱۹۶۹ میلادی است که دغدغه‌ی اصلی‌اش بررسی پیوند فلسفه با زندگی روزمره‌ی انسان‌هاست. او تمام تلاش خود را به کار بست تا آموزه‌های فلسفی را به متن حیات عادی وارد کند و با تمرکز بر این رویکرد، مدیریت مؤسسه‌ی مدرسه‌ی زندگی را عهده‌دار شد و شهرتی به‌عنوان نویسنده‌ی فلسفه‌ی روزانه به دست آورد.

مکتوبات آلن دوباتن مفاهیمی همه‌گیر مانند عشق، سفر، هنر، معماری و ادبیات را در بر گرفته است. آثار او به افزون‌بر ۳۰ زبان دنیا ازجمله پارسی برگردانده شده است. این نویسنده تحصیل در مقطع دکتری فلسفه در دانشگاه هاروارد را آغاز کرد، اما برای نگارش آثار فلسفی به زبان ساده، آن را نیمه‌کاره رها کرد. آثار او کتاب‌هایی چون «تسلی‌بخشی‌های فلسفه» و «هنر سیر وسفر» را در بر می‌گیرد. نخستین اثر آلن دوباتن با عنوان «جستارهایی در باب عشق» در سال ۱۹۹۳ و در ۲۴سالگی او انتشار یافت.

مباحث ارائه‌شده در مؤسسه‌ی مدرسه‌ی زندگی تنوع فراوانی دارند، اما تمامی آن‌ها ارتقای خودشناسی را دنبال می‌کنند. دست‌اندرکاران این مرکز بر این باورند که دستیابی به زندگی برتر و خشنودکننده‌تر فقط با شناخت خود امکان‌پذیر می‌شود. برنامه‌های آموزشی این مرکز در شش حوزه‌ی کلی طبقه‌بندی شده است؛ خودشناسی، ارتباطات (Relationships)، کار، آرامش، رفتارهای اجتماعی، و فرهنگ و فراغت.

نویسندگان و اندیشمندان باسابقه‌ای در مؤسسه‌ی مدرسه‌ی زندگی به فعالیت پرداخته‌اند. مدرسه‌ی زندگی آلن دوباتن با توجه به گوناگونیِ شیوه‌های یادگیری، آموزه‌ها و محصولات خویش را در قالب‌های متنوعی از قبیل کتاب، کارگاه، ویدئو، جلسات روان‌کاوی و سایر روش‌ها در دسترس علاقه‌مندان قرار داده است. از دیگر نوشته‌های آلن دوباتن می‌توان به «چقدر خودت را می شناسی؟»، «تار عنکبوت والدین و رهایی از آن»، «معماری خوشبختی»، «شغل مورد علاقه»، «خودشناسی»، «تسلی‌بخشی‌های فلسفه»، «هنر سیر و سفر»، «اضطراب منزلت»، «دین برای خداناباوران»، «سیر عشق»، «آرامش» و «هنر همچون درمان» اشاره کرد.

بخشی از کتاب چقدر خودت را می شناسی؟

«فصل ۱۹: آزمون نامه‌نگاری

یکی از اصول کلی سلامت روان این است که هرچه کمتر ابراز کنیم ناخوش‌تر می‌شویم. وقتی خشم، غم یا ترس را سرکوب می‌کنیم، کم‌کم علائمی ثانویه همچون بی‌خوابی، پارانویا، زودرنجی یا سوءهاضمه در ما پدیدار می‌شود. درمقابل، وقتی صدایی در اختیار دردهایمان بگذاریم، روحمان سبک می‌شود و افق‌هایمان گسترش می‌یابد.

مانعِ پیش روی بسیاری از ما این است که فرصت‌های مناسب در اختیار نداریم. شاید با کمال میل حاضر باشیم احساساتمان را بروز دهیم، ولی شرایط بیرونی پذیرای این امر نباشد. فردی که دلمان می‌خواهد با او حرف بزنیم در قید حیات نیست، یا حواس‌پرت‌تر از این حرف‌هاست، یا شکننده است، یا از او می‌ترسیم.

چنین وضعیتی شاید ما را به این باور اشتباه برساند که بیان احساساتمان هیچ فایده‌ای ندارد. ولی یکی از ابعاد جالب روان انسان را باید بشناسیم: اهمیت این کار چندان در گرو پذیرابودن فرد شنونده نیست؛ بیشتر به این است که فرصتی واقعی برای بیان احساساتمان در اختیار خود بگذاریم. بیان احساسات در یک ساحل خلوت، خطاب به بالش، یا صندلی هم می‌تواند به اندازهٔ گفت‌وگو با یک خویشاوند یا شریک زندگیِ چالش‌برانگیز برایمان خاصیت درمانی داشته باشد.»