کتاب ازخودبیزاری

کتاب ازخودبیزاری نوشتهٔ آلن دوباتن و ترجمهٔ بنفشه شریفی خو است. انتشارات کتابسرای نیک این کتاب را منتشر کرده است. این اثر در باب ارزیابی واقع‌بینانه از نقاط ضعف و قوت خویش است.

درباره کتاب ازخودبیزاری

کتاب ازخودبیزاری (On Self-Hatred) از مجموعهٔ «مدرسهٔ زندگی»، در شش فصل به رشتهٔ تحریر درآمده است. این کتاب به ارزیابی واقع‌بینانه از نقاط ضعف و قوت خویش کمک می‌کند. آلن دوباتن در باب نفرت از خود سخن گفته است. این اثر شما را با خود حقیقیتان روبه‌رو می‌کند و واقعیاتی را نشان می‌دهد که سال‌ها از رویارویی با آن‌ها اجتناب کرده‌اید. نویسنده از همان ابتدا گفته است که شما بدترین چیزها را به خودتان می‌گویید و پتانسیل‌های خود را در زندگی نادیده می‌گیرید. با ظهور شبکه‌های اجتماعی، این معضل پیچیده‌تر شده است؛ زیرا ظاهر زندگی دیگران را با باطن زندگی خود مقایسه می‌کنید. در چنین شرایطی احساساتی مانند بی‌کفایتی، اضطراب و ناامیدی به شما دست می‌دهد و فکر می‌کنید موجودی منفورتر از شما روی کرهٔ زمین وجود ندارد. با کتاب «از خود بیزاری» می‌آموزید چنین احساسی از کجا نشئت می‌گیرد، چطور می‌توانید با خودتان مهربان‌تر باشید و به خویشتن عشق بورزید، منتقد درونیتان را به چالش بکشید و سندرم خودویرانگری را متوقف کنید.

خواندن کتاب ازخودبیزاری را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران حوزهٔ روان‌شناسی عمومی پیشنهاد می‌کنیم.

درباره آلن دوباتن

آلن دوباتن نویسنده، فیلسوف و مجری تلویزیونی است که دغدغه‌اش نوشتن دربارهٔ زندگی روزمره به‌شیوه‌ای فلسفی است. او در تمام نوشته‌هایش می‌کوشد فلسفه را وارد زندگی عادی انسان کند. آلن دوباتن در سال ۱۹۶۹ در شهر زوریخ سوئیس به دنیا آمده است. او مشغول مدیریت در مؤسسهٔ خود به نام «مدرسه‌ٔ زندگی» بوده است. این نویسنده به‌عنوان نویسنده‌ٔ فلسفه‌ٔ روزانه شناخته می‌شود. او درباره‌ٔ موضوعاتی می‌نویسد که هرروزه همه‌ٔ انسان‌ها با آن‌ها دست‌وپنجه نرم می‌کنند؛ موضوعاتی مانند عشق، سفر، هنر، معماری و ادبیات. کتاب‌های آلن دوباتن به بیش از ۳۰ زبان دنیا از جمله پارسی ترجمه‌ شده‌اند. دوباتن دورهٔ دکتری فلسفه را در دانشگاه هاروارد آغاز کرد، ولی برای نوشتن کتاب‌های فلسفی به زبان ساده، آن را نیمه‌کاره رها کرد. کتاب‌های «تسلی‌بخشی‌های فلسفه» و «هنر سیر و سفر» از کتاب‌های این نویسنده هستند. اولین کتاب آلن دوباتن به نام «جستارهایی در باب عشق» در سال ۱۹۹۳ زمانی که او ۲۴ سال داشت، منتشر شد. کتابی که بسیار زود در فهرست کتاب‌های پرفروش قرار گرفت و بیش از ۲ میلیون نسخه از آن به فروش رفت.

موضوعاتی که در «مدرسهٔ زندگی» تدریس می‌شوند متنوعند، اما همه‌ٔ این آموزش‌ها در راستای افزایش خودشناسی هستند؛ زیرا گردانندگان این مدرسه معتقدند تنها با خودشناسی است که می‌توانیم زندگی برتر و رضایت‌بخش‌تری داشته باشیم. مجموعه‌ٔ آموزش‌های این مدرسه در ۶ دسته‌ٔ کلی تقسیم‌بندی می‌شود؛ خودشناسی، ارتباطات (Relationships)، کار، آرامش، رفتار‌های اجتماعی و فرهنگ و فراغت. نویسندگان و فیلسوفان باتجربه‌ای در این مؤسسه کار می‌کنند. باتوجه‌به تفاوتِ روش‌های یادگیری، مدرسه‌ٔ زندگی آلن دوباتن، آموزه‌ها یا محصولاتش را به روش‌های مختلفی مانند کتاب، کارگاه، ویدئو، جلسه‌ روانکاوی و... ارائه می‌کند. آلن دوباتن کتاب‌های بسیاری منتشر کرده است. از میان این آثار کتاب‌های «جستارهایی در باب عشق»، «معماری خوشبختی»، «شغل موردعلاقه»، «خودشناسی»، «تسلی‌بخشی‌های فلسفه»، «هنر سیر و سفر»، «اضطراب منزلت»، «دین برای خداناباوران»، «سیر عشق»، «آرامش»، «هنر همچون درمان» و تعدادی از کتاب‌های مدرسهٔ زندگی به فارسی ترجمه‌ شده‌اند و همه‌ٔ آن‌ها در فهرست پرفروش‌ترین کتاب‌های بازار قرار گرفته‌اند.

بخشی از کتاب ازخودبیزاری

«تعداد کمی از ما کسانی که به نفرت از خود دچاریم کاملاً نسبت به آن آگاه هستیم. ما علائم را می‌شناسیم - خودتردیدی، پارانویا، سندروم دغل‌باز، خودآزارگری عاطفی - اما ردیابی این مشکلات تا عاملی مشترک که بتوان آن را تسکین داد و از بین برد، کاری غیرشهودی و دشوار است. ممکن است زمان زیادی، چه بسا نیمی از عمرمان، طول بکشد تا بتوانیم بر مشکلی انگشت بگذاریم که در تمام این مدت رنجمان داده و نابودمان کرده است.

این وسوسه وجود دارد که دشواری‌هایمان را پدیده‌هایی مربوط به این‌جا و اکنون در نظر بگیریم؛ بر ترسمان از ناامید کردن همکاران کنونی‌مان تمرکز می‌کنیم، ظاهر امروزمان را منزجرکننده می‌یابیم و احساس می‌کنیم در خطر حمله و قضاوت قریب‌الوقوع هستیم. تصور این‌که احساساتی که اکنون دربارهٔ خود داریم ممکن است از تاریخچه و سرگذشتمان نشأت گرفته باشد، مستلزم یک جهش جسورانهٔ ذهنی است.

احساسی که نسبت به خود داریم، هر قدر نیز مربوط به زمان حال و اکنون به نظر برسد، تقریباً همیشه بقایای احساساتی است که دیگران در گذشته‌های دور در ما ایجاد کرده‌اند. این‌که چقدر خود را دوست داریم یا نداریم به محبت یا بی‌مهری کسانی بستگی دارد که در مدارشان رشد کرده و پرورش یافته‌ایم. دشواری در نظر داشتن گذشته و لحاظ کردن آن در تشریح و اصلاح مشکلات کنونی نشانهٔ تأسف‌بار دیگری است از بیماری‌مان.

بنابراین، برای درمان قبل از هر چیز باید تاریخ‌نگاران بهتری شویم از تاریخچهٔ احساساتمان. باید متوجه شویم ذاتاً از خود بیزار نبوده‌ایم، بلکه به واسطهٔ شخصیت‌ها، صحنه‌ها و محیط‌هایی که در معرضشان قرار گرفته‌ایم تبدیل به افرادی شده‌ایم که به طور غریزی از خود بیزارند. برای بازیابی این حقایق در حافظه‌مان، باید مانند مورخی عمل کنیم که با کاویدن بایگانی‌ها واقعیت‌ها را دربارهٔ سلطنتی فراموش‌شده یا یک انقلاب دوباره در کنارهم قرار می‌دهد.»