کتاب بازمانده

کتاب بازمانده نوشتهٔ «امیرحسین روح‌نیا» و منتشرشده توسط نشر صاد، رمانی در باب روزگار پس از سقوط ایران ساسانی و آغاز سلطهٔ اعراب بر سرزمین‌های ایرانی است. این رمان با نگاهی به زندگی مردم عادی، بردگان، خاندان‌ها و ساکنان شهرهایی همچون بصره و نیشابور، به روایت مقاومت، رنج، مهاجرت و جست‌وجوی ه��یت در میانهٔ آشوب‌های تاریخی می‌پردازد. نسخهٔ الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب بازمانده اثر امیرحسین روح نیا

کتاب «بازمانده» رمانی معاصر و ایرانی است که وقایع آن در بستر تاریخی قرن‌های نخست هجری و همزمان با فروپاشی ایران ساسانی و تثبیت قدرت خلافت اسلامی روایت می‌شود. نویسنده با بهره‌گیری از زبان و لحن خاص، فضای اجتماعی و سیاسی آن دوران را بازسازی می‌کند و از خلال زندگی شخصیت‌هایی با پیشینه‌های گوناگون، تصویری از بحران هویت، مهاجرت، اسارت و تلاش برای بقا ارائه می‌دهد. داستان در دو جغرافیای اصلی، بصره و نیشابور جریان دارد و شخصیت‌هایی از هر دو سوی این تحولات تاریخی را به تصویر می‌کشد؛ از بردگان پارسی و خانواده‌های ایرانی تا تجار و بزرگان عرب. ��تاب حاضر با روایتی چندلایه، هم به رخدادهای سیاسی و اجتماعی می‌پردازد و هم به روابط انسانی، دغدغه‌های فردی و جمعی و تأثیرات عمیق تغییرات تاریخی بر سرنوشت آدم‌ها. رمان «بازمانده» به قلم «امیرحسین روح‌نیا» در فضایی میان واقعیت و تخیل به بازخوانی رنج‌ها و امیدهای مردمانی می‌پردازد که در میانهٔ آشوب و فروپاشی به‌دنبال معنا و آینده‌ای روشن‌تر هستند.

خلاصه داستان بازمانده

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

رمان «بازمانده» با دو خط روایی موازی پیش می‌رود؛ یکی در بصره و دیگری در نیشابور. در بصره، «عمّاربن‌حسان طائی» و خانواده‌اش با برده‌ای پارسی روبه‌رو می‌شوند که پس از فرار از دست ارباب عربش به خانهٔ آن‌ها پناه می‌آورد. این برده که بعدها «صامت‌بن‌الجرح» نام می���گیرد، در جست‌وجوی خواهر گمشده‌اش است و سکوت و زخم‌هایش نشانه‌ای از رنج‌های عمیق او است. در کنار این روایت، فضای اجتماعی بصره و روابط میان عرب‌ها و ایرانیان و کشمکش‌های قدرت و هویت به تصویر کشیده می‌شود. در سوی دیگر در نیشابور، خانواده‌ای ایرانی به رهبری «فریبرز» در بحبوحهٔ حملهٔ اعراب به شهر، برای بقا و حفظ خانواده و هویت خویش تلاش می‌کنند. مهاجرت، مقاومت و امید به بازپس‌گیری سرزمین محور دغدغه‌های این بخش است. روایت‌ها با هم پیوند می‌خورند و شخصیت‌ها درگیر انتخاب‌هایی می‌شوند که سرنوشت خود و اطرافیانشان را رقم می‌زند. کتاب حاضر با تمرکز بر جزئیات زندگی روزمره، روابط خانوادگی و تأثیرات روانی و اجتماعی فروپاشی یک تمدن، تصویری ملموس از دوران گذار و بحران هویت ارائه می‌دهد؛ بی‌آن‌که به پایان‌بندی قطعی یا افشای سرنوشت نهایی شخصیت‌ها بپردازد.

چرا باید کتاب بازمانده را خواند؟

این کتاب با روایتی چندلایه و شخصیت‌پردازی دقیق، تصویری زنده و انسانی از یکی از پرآشوب‌ترین دوره‌های تاریخ ایران ارائه می‌دهد. این اثر نه‌تنها به رخدادهای تاریخی و سیاسی می‌پردازد، بلکه زندگی روزمره، احساسات، رنج‌ها و امیدهای مردمانی را نشان می‌دهد که در میانهٔ فروپاشی و سلطه، برای معنا و بقا می‌جنگند. خواندن این اثر فرصتی است برای لمس تجربه‌های انسانی در دل تاریخ و بازاندیشی دربارهٔ هویت، مهاجرت و مقاومت.

خواندن کتاب بازمانده را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

این رمان معاصر و ایرانی برای علاقه‌مندان به داستان‌های تاریخی، دوست‌داران روایت‌های چندصدایی و کسانی که دغدغهٔ هویت، مهاجرت، اسارت و مقاومت دارند، مناسب است؛ همچنین برای کسانی که به‌دنبال بازخوانی تاریخ ایران از زاویه‌ای انسانی و غیررسمی هستند.

بخشی از کتاب بازمانده

«حرف آبتین تمام نشده بود که تندبادی وزیدن گرفت و شن‌ها را بر سر و روی او و شبدیز زد. آبتین روی گرداند و دیواری بلند از ماسه پیش روی خویش دید. بی‌درنگ برپشت شبدیز پرید و او را دهانه داد تا برخلاف جهت طوفان بتازد. ولی بادها تندتر از آن‌ها بودند و چیزی نگذشت که آن دو را در بر گرفتند. آبتین سر و روی خویش بپوشید و چشم تنگ کرد و صخره‌ای نیم‌بند،‌ بیرون زده از دل صحرا جُست. از شبدیز فرود آمد و افسارش را کشید و در پای سنگ پناهش داد. مادیانِ ترسیده ابتدا فرمان نمی‌برد؛ اما آبتین به آنچه از پدر آموخته بود او را زیر کشید و کنار خویش خواباند. سپس دست انداخت و هرچه بر زین اسب بسته بود، گشود. باد هرلحظه شدیدتر از پیش می‌وزید و شن‌ها همه چیز را می‌پوشاندند. آبتین کمان و تیردان و شمشیر خویش را با نیام، اطراف سرِ مادیان برزمین فرو کرد و از آن‌ها ستون‌هایی کوتاه ساخت. سپس عبایی را که عمّه‌بلقیس در واپسین دَم بردوش او افکنده بود، بر سر ستون‌ها کشید،‌ طوری که سر و تن خودش و سر و گردن مادیان از هجوم شن‌های طوفنده در اَمان بماند. شبدیز دست و پایی زد و خود را به آبتین چسباند. مرد سر بر صورت اسب نهاد و گردنش را نواخت که اگر او یک‌دم از جای می‌جست، همه‌چیز را باد می‌برد و شن ایشان را مدفون می‌ساخت.

دَمی نگذشت که شنْ خیمهٔ کوتاه و محقّر ایشان را پوشاند. دیگر هیچ چیز به چشم نمی‌آمد و آبتین، گرچه پشت به صخره داده بود، اما سنگینی بار طوفان را بر اندام خویش احساس می‌کرد. از بازدم آن دو هوای زیر خیمکْ مرطوب و سنگین شده بود. آبتین امیدوار بود از شیار سنگی که پایش پناه جسته بودند، قدری هوا برسد؛ اما دریغ که شن‌ها هر منفذی را پرکرده بودند و راه نفس می‌رفت که بسته آید. آبتین با خود اندیشید که اگر ساعتی برهمان حالت بمانند، تَلَف خواهند شد. ناگاه فکری از سرش گذشت. خنجر پولادین ابن‌ثَبیط از کمر برکشید و نیام از شمشیر خالی کرد و تیغش را بار دیگر در زمین زد و پنجه‌گیرش را سُتون نمود. سپس انتهای نیام را برید و در آن دَمید. نفسش به راحتی بیرون رفت. بعد نوک خنجر را به شکم زیر افتادهٔ عبا فرو کرد و درزی تنگ در آن ساخت. چون خنجر را درآورد، شن‌ها فروریختند. بی‌درنگ انتهای نیام را به درز ناچیز سقف خیمه گذاشت و آن را به بالا هُل داد و به اطراف گرداند تا از شن‌ها بیرون رود. از گلوی آن باریکه‌راه شن بر سر شبدیز می‌ریخت و او را کلافه کرده بود. آبتین تا حد امکان نیام را بالا داد تا آنجا که دیگر شن نریخت. صورت خویش به روزن نزدیک کرد و عمیق نفس کشید. هوا تازه بود. آبتین برگردن شبدیز دست کشید و شن‌ها را از سر و روی او زدود و گفت: «ناچیز است... ولی دست‌کم زنده خواهیم ماند.»»