کتاب نقش سلامت روان در ممانعت از افکار خودآسیب

کتاب نقش سلامت روان در ممانعت از افکار خودآسیب نوشتهٔ مرضیه زارعی است و انتشارات خط آخر آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب نقش سلامت روان در ممانعت از افکار خودآسیب

برخی از اصطلاحاتی که تاکنون برای ارجاع به خودآسیب‌رسانی به کار رفته‌اند عبارت‌اند از: شبه خودکشی، خودجرحی، خودجرحی بدون خودکشی، خودآسیب‌رسانی عمدی، نشانگان رگ‌زنی، خودزنی ظریف، خشونت بر خود، خودآزارگری، خودمعیوب‌سازی و خودتخریبی، اختلال خودشکست‌دهی، خودآسیب‌رسانی مستقیم و خودآسیب‌رسانی غیر مستقیم.

اصطلاح رفتارهای خودجرحی (SIB) برای اشاره به رفتارهای خودجرحی متداول مانند بریدن، سوزاندن و خط انداختن روی بدن که با شدت خفیف تا متوسط انجام می‌شوند، به کار می‌رود. خودمعیوب‌سازی برای اشاره به رفتارهای شدیدی که باعث آسیب یا نقص عضو بدنی می‌شود مانند اخته‌کردن یا قطع اندام‌های بدن استفاده می‌شوند.

خودجرحی، خودجرحی بدون خودکشی و خودآسیب‌رسانی عمدی سه اصطلاحی هستند که بیش از سایر اصطلاحات استفاده شده‌اند. در حالی که در برخی تعاریف رفتارهای خودجرحی به صورت کلی و عمومی‌تر دو رفتار اقدام خودکشی و خودجرحی بدون خودکشی را شامل می‌شود؛ اما در طبقه‌بندی‌های دیگر خودجرحی تنها شامل خودجرحی بدون خودکشی است. در تعریف خود جرحی، عوامل فرهنگی و اجتماعی نیز در نظر گرفته است؛ زیرا در برخی از فرهنگ‌ها برخی از انواع خودجرحی مثل قمه‌زدن یا سوراخ‌کردن بدن یا رنج‌دادن به خود جزء ویژگی‌های مطلوب فرهنگی و قابل‌قبول از لحاظ اجتماعی در نظر گرفته می‌شود.

خودآسیب‌رسانی عمدی به عنوان هرگونه آسیب که به شیوهٔ عمدی، مستقیم و آگاهانه به بدن وارد می‌شود، گفته می‌شود که ممکن است بدون انگیزهٔ خودکشی باشد یا انگیزهٔ واقعی رفتار نامشخص است. اغلب رفتارهای طبقه خودجرحی و خودآسیب‌رسانی آگاهانه مشترک‌اند به جز رفتارهایی مانند خودمسموم‌سازی که هر چند خودآسیب‌رسانی آگاهانه در نظر گرفته می‌شوند؛ اما در طبقه‌بندی خودجرحی به حساب نمی‌آید.

عده‌ای از محققان کاربرد صفت عمدی را برای خودآسیب‌رسانی اشتباه می‌پندارند؛ زیرا ممکن است در برخی از مواقعی که فرد به بدن خود آسیب وارد می‌کند، در حالت‌های تجزیه‌ای قرار داشته باشد و بنابراین نمی‌توان گفت انتخاب عمل آسیب به خود به صورت عمدی یا آگاهانه بوده است. 

کتاب نقش سلامت روان در ممانعت از افکار خودآسیب به این حوزه از روان‌شناسی به صورت تخصصی و کامل می‌پردازد.

خواندن کتاب نقش سلامت روان در ممانعت از افکار خودآسیب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به متخصصان حوزهٔ روان‌شناسی و مددکاری پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب نقش سلامت روان در ممانعت از افکار خودآسیب

«در کشورهای آمریکای شمالی به صورت کامل اقدام خودکشی و خودجرحی جدا از هم در نظر گرفته می‌شوند؛ اما در اروپا به ویژه سیستم درمانی و پژوهشی انگلستان از اصطلاح DSH استفاده می‌شود و وجود یا عدم وجود انگیزه خودکشی مالک مهمی در جدا کردن افراد با خود جرحی و یا اقدام‌کنندگان به خودکشی نیست.

شیوع

شیوع رفتار خودآسیب رسان بین سنین ۱۳ تا ۱۵ سالگی است. میزان شیوع رفتارهای خودآسیب رسان در نمونه‌هایی از جامعه کمتر از ۴ درصد و حداکثر بین ۳۰ تا ۴۵ درصد گزارش شده است. در پژوهش ویلوگبی و گاد (۲۰۱۳) میزان شیوع این رفتارها در بین نوجوانان و جوانان ۱۳ تا ۳۸ درصد گزارش شده است. این تفاوت‌ها به این دلیل است که مطالعات پژوهشی در این زمینه هنوز ادامه دارد و تناسب کمی در روش‌شناسی آنها وجود دارد. متغیرهای مرتبط با روش شناختی که باید هنگام بررسی میزان شیوع رفتار خودآسیب رسان در نظر گرفته شود شامل تعریف، چگونگی ارزیابی و سنجش، زمینه‌یابی، نمونه‌گیری مسائل جمعیت شناسی، سن شروع، مسائل جغرافیایی و فرهنگی و قومی و جنسیت است.»