کتاب هنر شناخت دیگران

کتاب هنر شناخت دیگران نوشتهٔ دیوید بروکس و ترجمهٔ امید کریم پور است. مهرگان خرد این کتاب را منتشر کرده است. نویسنده در این اثر بیان کرده است که چگونه عمیق‌تر ببینیم و عمیق‌تر دیده شویم. این کتاب از مجموعهٔ «کتاب‌هایی برای زندگی بهتر» است.

درباره کتاب هنر شناخت دیگران

دیوید بروکس در کتاب هنر شناخت دیگران (How to Know a Person) به مسائلی از جنس ارتباط، درک متقابل، مداراجویی یا به‌بیان‌دیگر، فقدان هریک از این‌ها پرداخته است. به عقیدهٔ او همهٔ این موضوع‌ها نگرش‌هایی است که حکم‌فرمایی و یا غیبت آن‌ها در جوامع مختلف، در ظهور بحران تقریباً جهانی امروز یعنی دوقطبی‌شدن جوامع، افتراق و احساس جداافتادگی، افسردگی و برخی دیگر اختلالات روان‌شناختی و بسیاری دشواری‌های دیگر نقشی ریشه‌ای داشته است. چه در این روزگار فقدان ارتباط مهم‌ترین و نخستین مانع بر سر گشودن گره‌های موجود در هر جامعه‌ای، ازجمله جامعهٔ بشری در تمامیت خویش است. پیشنهاد دیوید بروکس در این کتاب، شناختن دیگران به‌عنوان نخستین گام در مواجهه با آنان است. او مختصات و ویژگی‌های نوعی از شناختن را تشریح کرده است که از آن با به‌کارگیری نوعی ایجاز بیانی با عبارت دیدن و یا دیدن ژرف یاد می‌شود که ازجمله شامل توجه به فرد، رنج‌های او، توانمندی‌های او، پیشینهٔ او و بسیاری موارد دیگر است. سپس بروکس شیوه‌ها و رویکردهای عمدتاً کاربردیِ گوناگونی را که به ژرفابخشی این دیدن کمک می‌کنند برمی‌شمارد که البته در این راه از بسیاری از روایت‌ها، پژوهش‌ها و دیدگاه‌های برگرفته از منابع دیگر در جهت بیان شفاف‌تر این شیوه‌ها و رویکردها کمک گرفته است.

خواندن کتاب هنر شناخت دیگران را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران آثار موفقیت و خودیاری و علاقه‌مندان به حوزهٔ روان‌شناسی عمومی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب هنر شناخت دیگران

«میزان افسردگی از آغاز قرن بیست‌ویکم افزایش یافته است. بین سالهای ۱۹۹۹ تا ۲۰۱۹ نرخ خودکشی در آمریکا ۳۳ درصد افزایش یافته است. بین سالهای ۲۰۰۹ و ۲۰۱۹ درصد نوجوانانی که «احساس غمگینی یا ناامیدی مداوم» را گزارش کردند از ۲۶ درصد به ۳۷ درصد افزایش یافت و تا سال ۲۰۲۱ به ۴۴ درصد رسید. درصد آمریکاییهایی که گفته‌اند هیچ دوست صمیمی‌ای ندارند بین سالهای ۱۹۹۰ و ۲۰۲۰ چهار برابر شده است. در یک نظرسنجی، ۵۴ درصد از آمریکاییها گزارش کردند که هیچکس آن‌ها را به‌خوبی نمیشناسد. تعداد بزرگسالان آمریکایی بدون شریک عاطفی به میزان یک‌سوم افزایش یافته است. در توضیح بیشتر دربارهٔ این نکته، ۳۶ درصد از آمریکاییها گزارش دادند که اغلب یا تقریباً در تمام اوقات احساس تنهایی میکنند، از جمله ۶۱ درصد از بزرگسالان جوان و ۵۱ درصد از مادران جوان. مردم زمان بسیار بیشتری را به‌تنهایی گذرانده‌اند. در سال ۲۰۱۳ آمریکایی‌ها به‌طور متوسط شش ساعت و نیم در هفته را با دوستانشان میگذراندند. اما در سال ۲۰۱۹ آن‌ها فقط ۴ ساعت در هفته را با دوستانشان میگذراندند که ۳۸ درصد کاهش داشته است. در سال ۲۰۲۱ هم‌زمان با کاهش همهگیری کووید-۱۹ آن‌ها تنها دو ساعت و چهل‌وپنج دقیقه در هفته را با دوستانشان میگذراندند که ۵۸ درصد کاهش داشته است. نظرسنجی عمومی اجتماعی از آمریکاییها میخواهد که سطح شادی‌شان را ارزیابی کنند. بین سالهای ۱۹۹۰ تا ۲۰۱۸ سهم آمریکاییهایی که خود را در پایین‌ترین ردهٔ شادی قرار میدهند بیش از ۵۰ درصد افزایش یافته است.

این‌ها آمار است. همهٔ ما در طول زندگی روزمره‌مان با این تنهایی، غم و اضطراب مواجه شده‌ایم. به نظر میرسد تقریباً هر هفته با یکی از والدین کودکی صحبت میکنم که با یک بحران سلامت روانی دست‌وپنجه نرم میکند. من در سال ۲۰۲۱ در اوکلاهاما یک سخنرانی کردم و پس از آن، در زمان پرسش و پاسخ، خانمی سؤالی را روی یک برگه به دستم رساند: «وقتی دیگر نمیخواهی زنده باشی، چه کار میکنی؟» این سؤال من را آزار میداد، که کمترین دلیلش این بود که نمیدانستم چطور به آن پاسخ دهم. اندکی بعدتر در همان شب در یک مهمانی شام به شرمندگی خودم از ناتوانی در پاسخ به آن پرسش اشاره کردم و یکی از مهمانان اظهار کرد که برادرش چند ماه قبل خودکشی کرده است. سپس این وقایع را برای گروهی از دوستان در یک تماس زوم بازگو کردم و تقریباً نیمی از افراد حاضر در تماس گفتند که در خانواده‌شان به‌نوعی با خودکشی مواجه شده‌اند.»