کتاب امتیاز خودش به دست می آید

کتاب امتیاز خودش به دست می آید با عنوان اصلی «The Score Takes Care of Itself: My Philosophy of Leadership» نوشتهٔ بیل والش و استیو جیمسن و کریگ والش و ترجمهٔ هادی پورصادقیان است. انتشارات میلکان این کتاب را منتشر کرده است. اثر حاضر که در دستهٔ موفقیت و خودیاری قرار می‌گیرد در باب مربی‌گری، مدیریت و مهارت‌های رهبری است. این کتاب را یکی از اسطوره‌های مربی‌گری در تاریخ فوتبال آمریکایی نوشته است. نسخهٔ الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب امتیاز خودش به دست می آید

کتاب امتیاز خودش به دست می آید (فلسفهٔ رهبری من) که نخستین‌بار در سال ۱۴۰۲ منتشر شده، مجموعه‌ای از توصیه‌های بیل والش (Bill Walsh)، یکی از اسطوره‌های مربی‌گری در تاریخ فوتبال آمریکایی را در بر گرفته است. این کتاب را پسر بیل والش، کریگ والش (Craig Walsh) و استیو جمیسن (Steve Jamison) پس از مرگ او به چاپ رسانده و کوشیده‌اند تا دیدگاه‌های او را دربارهٔ مربی‌گری، مدیریت و مهارت‌های رهبری گردآوری کنند. این کتاب عبارت است از درس‌هایی شخصی و تجربیاتی گاه سخت و دردناک از بیل والش در مسیر پر چالش رهبری. بخش بزرگی از کتاب حاضر برگرفته از مکالمه‌های بیل والش با استیو جمیسن است؛ همچنین دست‌نوشته‌ها و درس‌گفتارهای او در دانشکدهٔ بازرگانی دانشگاه استنفورد در این کتاب استفاده شده و البته نوارهایی صوتی و ویدئویی که او به فورتی ناینرهای خودش داده است. کریگ والش علاوه‌بر جمع‌آوری این منابع از پنج نفر از اطرافیان معتمد پدرش خواسته تا نظراتشان را دربارهٔ او بگویند.

خلاصه کتاب امتیاز خودش به دست می آید

بخش‌های مختلف این اثر به پنج قسمت کلی تقسیم شده که هر کدام به‌نحوی به توصیه‌های کلی او اشاره کرده است. بخش اول دربارهٔ رسیدن به کمال است. مطابق با باورهای بیل والش کمال قرار نیست چیزی دست‌نیافتنی باشد و باید تحت هر شرایطی به آن چشم دوخت. بخش بعدی این اثر به راه‌های دشوار و شکست‌های بسیاری که برای رسیدن به موفقیت اتفاق می‌افتد، پرداخته است. موفقیت نبوغ نیست؛ بلکه حاصل شکست‌های بسیار است. جسوربودن و در سراشیبی‌ها به‌دنبال بلندی‌ گشتن کلید راه موفقیت است. بخش بعدی به اصول رهبری اختصاص دارد؛ ویژگی‌هایی که در یک رهبر خوب است؛ مثل مستبدنبودن و درعین‌حال اراده‌ای پولادین داشتن و این مسئله که متوجه شویم چه زمانی راه اشتباهی را انتخاب کرده‌ایم و چرا داریم کاری را انجام می‌دهیم. این بخش لیستی از ویژگی‌های مهم یک رهبر را در خودش گنجانده است. بخش چهارم داشتن ذهنیت برنده را برای رسیدن به موفقیت یک اصل کلی قرار داده است. گفته شده که برای برنده‌شدن باید مثل برنده‌ها فکر و رفتار کرد. در انتها توصیه‌ها و بیان تجربه‌های شخصی دربارهٔ موقعیت‌های تنش‌زا آمده که در آن بیل والش گفته همه‌چیز را درست انجام بدهید تا امتیاز خودش به دست آید.

چرا باید کتاب امتیاز خودش به دست می آید را بخوانیم؟

مطالعهٔ این اثر کمک می‌کند تا با مسیر پرچالش رهبری و مدیریت آشنا شوید.

کتاب امتیاز خودش به دست می آید را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

این کتاب را به دوستداران حوزهٔ مدیریت و افرادی که دوست دارند مطالبی دربارهٔ این موضوع را از زبان یکی از مربی‌های فوتبالِ مهم جهان بشنوند، پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب امتیاز خودش به دست می آید

«رفتارهای او خارج از زمین هم (مثلاً بازداشت در فرودگاه دالاس به‌خاطر حمل سلاح، گزارش‌هایی از افراط در استفاده از نوشیدنی‌های الکلی و دیگر کارهای دور از شأن) برایش بدنامی به همراه داشت. به‌علاوه او از «سیستم رفیق‌بازی» در مربیگری استفاده می‌کرد؛ چند بازیکن محبوب داشت و همه این را می‌دانستند و آن‌هایی که جزو این رفقا نبودند احساس شهروند درجه‌دو داشتند که معمولاً منجر به شکل‌گیری یک سازمان درجه‌دو هم می‌شود.

علاوه‌بر این‌ها، توانایی سازمانی‌اش و توجهش به جزئیات (توجه سخت‌گیرانه به جزئیات کوچک اما مهم) تا حدودی سهل‌انگارانه بود. این مورد آخری مهم است چون بی‌قیدی فرد مسئول در این بخش‌ها به تکرار چنین رفتارهایی ازسوی آن‌هایی که دنباله‌رو او هستند منجر می‌شود.

تمرکز عالی، تعهد و نتایج خارق‌العاده‌ای که کابوی‌های دالاس کسب کرده بودند، در چهار فصلی که سوئیتزر آن‌جا مشغول به کار بود، افول کرد. توانایی‌های رهبری او در سطح ان‌اف‌ال شاید آمر بر احترام یا ایجادکنندهٔ وفاداری لازم برای تسلط مداوم در سازمانی مستعد مانند دالاس نبود.

این‌ها همه باعث زوال کابوی‌ها شد که تأثیرات طولانی‌مدتی هم داشت: کابوی‌ها در فصل اول حضور او قهرمان سوپربول نشدند؛ در طول فصل دومش، کابوی‌ها برندهٔ سوپربول سی‌ام شدند، اما دو سال بعد، با کسب نتیجهٔ ۱۰ باخت و ۶ برد و کسب جایگاه چهارمی در کنفرانس شرق، از تیم رفت. او دیگر هیچ‌وقت در ان‌اف‌ال مربیگری نکرد و، در طول پنج سال بعد از رفتنش، کابوی‌ها ۶۰ درصد بازی‌هایشان را باختند. اگر جیمی جانسون در سمت خود باقی می‌ماند، آیا چنین اتفاقی می‌افتاد؟ فکر نمی‌کنم.

اعلام‌کردن این‌که «من رهبرم!» هیچ ارزشی ندارد مگر این‌که شما مهارت‌های فرماندهی لازم برای رهبری را داشته باشید. این امر همه‌جا صادق است. بری سوئیتزر توانایی‌هایی داشت که از او مربی سطح بالای دانشگاهی می‌ساخت. مهارت‌ها و شیوهٔ او تأثیرگذاری کمتری در سطح بالای ان‌اف‌ال داشت. مدتی طول کشید اما نهایتاً کارهایش و نحوهٔ انجام‌دادنشان، کار دست خودش و کابوی‌های دالاس داد.»