کتاب رواقی گری و ذن در زندگی امروز

کتاب رواقی گری و ذن در زندگی امروز (دو فلسفه‌ی باستانی برای روزگار اکنون) نوشته ویکتور دولافونته، رابطه‌ی خواسته‌های بی‌پایان، آرامش درونی و انتخاب‌های روزانه را از منظر دو سنت فلسفی بررسی می‌کند. نویسنده پرسشی مشخص را پیش می‌کشد: مشکل همیشه نرسیدن به خواسته‌ها نیست؛ گاهی ناتوانی در تشخیص کافی‌بودن، رضایت را دور از دسترس نگه می‌دارد. مرتضی براتی این کتاب را ترجمه کرده است و نشر مهرگان خرد این کتاب را منتشر کرده است. بحث‌های فلسفی در کنار تجربه‌های شخصی نویسنده، زمینه‌ای برای بازبینی عادت‌ها و معیارهای موفقیت فراهم می‌کنند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب رواقی گری و ذن در زندگی امروز

کتاب رواقی گری و ذن در زندگی امروز، فلسفه را در نسبت با شیوه‌ی زیستن معرفی می‌کند. ویکتور دولافونته از آشنایی شخصی خود با اندیشه‌های رواقی آغاز کرده است و سپس شباهت‌ها و تفاوت‌های این مکتب را با بودیسم و ذن توضیح می‌دهد. رواقی‌گری در توضیح نویسنده، بر خرد، فضیلت و تشخیص مرز اختیار تکیه دارد. ذن نیز از مسیر مراقبه، حضور ذهن و شناخت ناپایداری، مسئله‌ی رنج را بررسی می‌کند. نویسنده این دو سنت را یکسان نمی‌داند؛ او ظرفیت همراهی عقل‌ورزی و درون‌نگری را برای مواجهه با مسائل روزمره بررسی کرده است. مصرف‌گرایی، وابستگی به تأیید دیگران و مقایسه‌ی اجتماعی، زمینه‌های اصلی این بررسی هستند. تجربه‌های شخصی نویسنده نیز در کنار توضیح مفاهیم قرار گرفته‌اند تا فاصله‌ی میان یک اصل فلسفی و تصمیم‌های معمول زندگی روشن‌تر شود. مسئله‌ی محوری، صرفاً شناخت آموزه‌ها نیست؛ هماهنگی رفتار با ارزش‌های انتخاب‌شده نیز اهمیت دارد. پرسش‌گری درباره‌ی باورها، مقدمه‌ی چنین هماهنگی‌ای معرفی می‌شود، البته نه به معنای پذیرفتن هر نظر تازه بدون سنجش دلیل و اعتبار.
کتاب رواقی گری و ذن در زندگی امروز، مباحث را در دو بخش «سفری هزاران ساله» و «کاربرد فلسفه» دنبال می‌کند. بخش نخست، موضوعاتی مانند «مقدمه‌ای بر خود غیرموجود»، «تاریخچه و پیوند بودیسم و رواقی‌گری» و «زندگی مدرن و مسئله‌ی عدم تأمل» را در بر می‌گیرد. بخش دوم، بحث را به عادت‌سازی، ثبات، مدیریت احساسات، اهمال‌کاری و رضایت شغلی می‌رساند. عنوان‌هایی مانند «آزادی در نظم و انضباط» و «راه‌حل، در زمان حال است» نشان می‌دهند که نویسنده چگونه مفاهیم فلسفی را به انتخاب‌های مشخص پیوند می‌زند. متن همچنین میان خودکنترلی و سرکوب احساسات تفاوت می‌گذارد؛ پذیرش هیجان‌ها باید با تصمیم‌گیری آگاهانه همراه باشد. توجه به عدالت اجتماعی و محدودیت منابع نیز بحث رضایت را از محدوده‌ی خواسته‌های شخصی فراتر می‌برد. نویسنده یادآور می‌شود که امکانات و اولویت‌های افراد یکسان نیستند. بنابراین بازتعریف زندگی خوب، علاوه‌بر شناخت خود، نیازمند توجه به حق انتخاب دیگران و شرایط نابرابر زندگی است.

خلاصه کتاب رواقی گری و ذن در زندگی امروز

کتاب رواقی گری و ذن در زندگی امروز، نارضایتی را فقط نتیجه‌ی کمبود امکانات نمی‌داند؛ وابستگی به بیشترخواستن نیز می‌تواند رضایت را ناممکن کند. نویسنده ابتدا ضرورت بازبینی باورها و انتخاب ارزش‌های پایدار را توضیح می‌دهد. او سپس تفاوت نیاز و خواسته، پذیرش امور خارج از اختیار و توجه به گذرایی زندگی را بررسی می‌کند. بحث در ادامه به رفتار می‌رسد: عادت‌ها چگونه شکل می‌گیرند، توجیه‌های ظاهراً منطقی چگونه انگیزه‌های واقعی را پنهان می‌کنند و تعویق کارها چگونه فاصله‌ی نیت و عمل را بیشتر می‌کند. پیشنهادهایی مانند نوشتن روزانه، اختصاص‌دادن زمان به سکوت و تعیین مرزهای شغلی، در خدمت شناخت اولویت‌ها قرار می‌گیرند. پیام اصلی، هماهنگ‌کردن انتخاب‌های روزمره با ارزش‌های شخصی است؛ هماهنگی‌ای که به انضباط نیاز دارد اما قرار نیست به کمال‌طلبی یا تنبیه خود تبدیل شود.

چرا باید کتاب رواقی گری و ذن در زندگی امروز را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب رواقی گری و ذن در زندگی امروز را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• مقایسه‌ی دو سنت فلسفی، تفاوت تأکید بر عقل و حضور ذهن را روشن می‌کند.
• بحث عادت‌سازی، فاصله‌ی میان تصمیم و تداوم رفتار را توضیح می‌دهد.
• بررسی موفقیت شغلی، زمینه‌ی بازاندیشی در معیارهای بیرونی رضایت را فراهم می‌کند.
• تفکیک پذیرش از تسلیم، معنای مسئولیت شخصی را دقیق‌تر می‌سازد.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب رواقی گری و ذن در زندگی امروز به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• خوانندگانی که به پیوند فلسفه و زندگی روزمره علاقه دارند.
• افرادی که درگیر مقایسه‌ی اجتماعی و فشار مصرف هستند.
• علاقه‌مندانی که می‌خواهند درباره‌ی عادت‌سازی و خودکنترلی تأمل کنند.

بخشی از کتاب رواقی گری و ذن در زندگی امروز

«رها کردن را می‌توان بخشی از آزادی ما در نظر گرفت. اگرچه شاید متناقض به نظر برسد، زنده بودن یعنی آزادی به کار بردن اراده و اراده هم یعنی کنترل بر خود؛ که دقیقاً نقطهٔ مقابل آزادی است.
آزادی، مفهومی گسترده و پیچیده است که به شکل‌های گوناگونی می‌توان آن را درک کرد. در ساده‌ترین معنا، آزادی یعنی توانایی عمل و تصمیم‌گیری مستقل، بدون محدودیت خارجی. از این منظر، رها کردن هم بخشی از آزادی ماست؛ چون اگر بخواهیم، می‌توانیم از چیزی دست بکشیم.
اما در اینجا تناقضی پیش می‌آید، اگرچه آزادی یعنی توانایی به کار بردن اراده، خود اراده، به خودکنترلی نیاز دارد. اراده، یعنی توانایی مقاومت در برابر وسوسه‌ها و تمایلات آنی، برای رسیدن به هدف‌های بلندمدت یا عمل کردن مطابق با ارزش‌ها و اصول ما. اراده، یعنی کنترل آگاهانه بر کارها و تصمیم‌هایمان.
رها کردن، در بسیاری از مواقع، می‌تواند نشانهٔ نبود اراده یا خودکنترلی باشد. وقتی از چیزی دست می‌کشیم، در واقع امکان پیشرفت و غلبه بر چالش‌هایی را که با آن روبه‌رو هستیم، کنار می‌گذاریم. این کار، خلاف مفهوم قدرت اراده است؛ چون یعنی به جای پشتکار و رسیدن به هدف، تسلیم راحتی یا بی‌انگیزگی شده‌ایم.
پس اگرچه ممکن است رها کردن، بخشی از آزادی ما باشد، اما می‌توان آن را نشانهٔ نبود اراده و خودکنترلی هم دانست. آزادی انتخاب برای رها کردن، با مسئولیت به کار بردن اراده برای متعهد ماندن و غلبه بر چالش‌ها، همراه است.»