کتاب تصویر بزرگ

کتاب تصویر بزرگ نوشتهٔ شون کارول و ترجمهٔ هدیه شایسته است. انتشارات مازیار این کتاب را منتشر کرده است؛ کتابی در باب خاستگاه حیات، معنا و جهان هستی.

درباره کتاب تصویر بزرگ

کتاب تصویر بزرگ که شش بخش دارد، در نخستین بخش با عنوان «کیهان»، مهم‌ترین جنبه‌های جهان بزرگی را بررسی کرده است که بخش کوچکی از آن به شمار می‌آییم. در دومین بخش از کتاب به نام «ادراک»، چگونگی درک جهان یا دست‌کم تلاش برای نزدیکترشدن به حقیقت بررسی شده است. بخش «اساس و ذات»، جهان را همان‌گونه که واقعاً هست در نظر می‌گیرید؛ قوانین اساسی طبیعت. در چهارمین بخش، یعنی بخش «پیچیدگی»، خواهید دید که برخی از ارتباطات چگونه برقرار می‌شود. ظهور ساختارهای پیچیده، پدیدهٔ عجیبی نیست و با گرایش عمومی جهان به‌سوی بی‌نظمی بزرگتر در تضاد نیست، بلکه خود از عواقب طبیعی چنین گرایشی به حساب می‌آید. در بخش «تفکر» درست زمانی که از «طبیعت‌گرایی» فراتر رفته و پا به عرصهٔ «فیزیک‌گرایی» می‌گذارید، با مسئله‌های تازه روبه‌رو می‌شویم. علم عصب‌شناسی نو در زمینهٔ درک نحوهٔ کارکرد فکر در مغز، پیشرفت چشمگیری داشته است. در نهایت، بخش «اهمیت‌دادن» شما را با سخت‌ترین مسئله مواجه کرده است؛ اینکه در کیهانی بدون هدف غایی چطور می‌توان ارزش و معنی ساخت. با شون کارول همراه شوید.

خواندن کتاب تصویر بزرگ را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران مطالعه درمورد خاستگاه حیات، معنا و جهان هستی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب تصویر بزرگ

«ایده‌هایی از قبیل «معنا» و «اخلاقیات» و «هدف» در هیچ کجای نظریه کور میدان‌های کوانتومی، فیزیک اساسی مربوط به زندگی روزمره به چشم نمی‌خورند. همین مسئله می‌تواند در مورد «وان حمام» و «رمان» و «قوانین بسکتبال» هم صدق کند. این مسئله جلوی واقعی بودن ایده‌ها را نمی‌گیرد -هر یک از این‌ها در نظریه‌ای موفق و نوظهور سطح بالاتری از دنیا نقشی اساسی ایفا می‌کنند. همین مسئله در مورد معنا، اخلاقیات و هدف نیز صدق می‌کند. این چیزها در ساختار جهان هستی بنا نشده‌اند؛ بلکه به عنوان راه‌هایی برای گفتگو در مورد مقیاس انسانی محیط ما پدید آمده‌اند.

اما در این میان تفاوتی وجود دارد؛ جستجوی معنا، گونه‌ای از علم نیست. در علم به دنبال این هستیم که تا حد امکان، به توضیح دقیق و کارآمدی از دنیا بپردازیم. جستجو برای رسیدن به زندگی خوب چنین نیست: به ارزیابی دنیا مربوط می‌شود، اظهار نظر در مورد وضعیت چیزهای مختلف و جوری که می‌توانستند باشند. دوست داریم به رویدادهای مختلف اشاره کنیم و بگوییم «برای این هدف می‌توان جنگید» یا «باید این‌گونه رفتار کرد.» علم برای این‌گونه اظهارنظرها هیچ ارزشی قائل نمی‌شود.

دنیای بیرون را نمی‌توان منبع چنین ارزش‌هایی دانست؛ همه چیز درون خود ما است. ما بخشی از دنیا هستیم، اما دیده‌ایم که بهترین راه برای حرف زدن در مورد خود، این است که خودمان را عواملی متفکر و هدفمند بدانیم که قدرت تصمیم‌گیری دارند. ناگزیر باید تصمیم بگیریم که چطور می‌خواهیم زندگی کنیم.

به این طرز تفکر عادت نداریم. هستی‌شناسی عامیانه، معنا را چیزی کاملاً متمایز از مسائل فیزیکی دنیا می‌داند. شاید معنا خدادادی باشد، شاید در ذات معنوی حیات نهفته باشد، شاید بخشی از میل غایت‌شناسی باشد که در جهان هستی به وجود آمده، شاید هم بخشی از جنبه‌ای وصف‌نشدنی و متعالی از واقعیت باشد. طبیعت‌گرایی شاعرانه همه این احتمالات را رد کرده و از ما می‌خواهد تا قدم بزرگی برداریم و مثل دیگر مفاهیمی که انسان‌ها برای حرف زدن در مورد جهان هستی خلق کرده‌اند به معنا نگاه کنیم.»