کتاب آریزونا

کتاب «آریزونا» نوشتۀ امیرعباس میثمی است و  انتشارات کتابسرای تندیس آن را منتشر کرده است. 

درباره کتاب آریزونا

اولین باری که خوانندگان ایرانی با تشبیه جهان به زندان در ادبیات فارسی آشنا شده‌اند این بیت مولاناست: این جهان زندان و ما زندانیان/ حفره کن زندان و خود را وارهان. در کتاب آریزونا هم از همان خطوط ابتدایی داستان، جهان به زندانی تشبیه شده است که همه در آن زندانی هستند. این شیوۀ آغاز یادآور تشبیه مولانا است که انسان را اسیر و زندانی دنیا و جسم می‌داند. اما نویسنده ماهرانه و با هوشمندی از این فراتر رفته و توانسته است واقعیتی را به‌وجود بیاورد که با دنیا و جهان‌هایی که ذهن خواننده با آن‌ها آشنا است کاملاً متفاوت باشد. 

داستان دربارۀ پسری به نام آراد است که مثل تمام آدم‌ها در سکونتگاهی که از آن به‌عنوان زندان یاد می‌شود زندگی می‌کند. این زندان را کسی به نام رئیس کنترل می‌کند. در ظاهر زندگی همه ایدئال و دلخواهشان است؛ اما ترسناک‌ترین بخش زندگی رفتن به هواخوری توصیف می‌شود. جایی که طبق قانون همه باید در ۱۴سالگی رفتن به آن را تجربه کنند. اما آراد کسی است که اولین هواخوری‌اش را در ۹سالگی رفته و این همه را متعجب کرده است. حالا ۱۵ ‌سال از آن اتفاق گذشته و آراد حوادثی را از سر می‌گذارند که با مفهوم آزادی آشنا می‌شود و اصلی‌ترین بخش داستان آریزونا همین است. شناختن آزادی و شجاعت انتخاب آن.

ازآنجایی‌که در این نوع نوشتن و داستان‌پردازی‌ها تمرکز اصلی بر شرح‌دادن اتفاقاتی است که می‌افتد، کمتر به شخصیت‌پردازی پرداخته می‌شود. فضا برای خواننده کاملاً ناآشناست و نویسنده در تلاش است طوری فضاسازی کند که روابط علت و معلول در ذهن خواننده منطقی باشد؛ بنابراین فرصت زیادی برای پرداختن به شخصیت اصلی داستان و دنیای درونی او نیست. اما نویسنده در این کتاب با شخصیت‌پردازی مناسب و درست به‌ویژه در مورد «آراد» به‌خوبی از پس این کار برآمده و خوانندگان را راضی کرده است.

داستان روایت خطی ندارد و دائماً به گذشته، حال و آینده می‌رود به‌گونه‌ای که نه‌تنها گیج‌کننده نیست؛ بلکه به فهم خواننده از مسائل و اتفاقات کمک می‌کند. این کتاب اولین جلد از یک مجموعۀ ۳جلدی و اولین اثر نویسندۀ کتاب است.

امیرعباس میثمی دربارۀ این اثر گفته است: «آریزونا، یک داستان در ژانر علمی تخیلی همراه با المان‌های دیستوپیایی است. این داستان در زمان کنونی و در یک ‌دنیای لامکان می‌گذرد و شامل هیچ مکانی (شهر یا کشور یا هر جای خاص دیگری) نیست، تنها مکان در داستان، یک زندان است. یک زندان خاص به وسعت کرهٔ زمین که تمام انسان‌ها در آن نقش زندانی را دارند. آن‌ها در زندان متولد می‌شوند، روزگار می‌گذرانند و در نهایت از آن آزاد می‌شوند. در این میان، تنها تجربهٔ زندانی‌ها از آزادی، فرایندی است به نام هواخوری که هرکدام مجبور هستند آن را در نوجوانی، حداقل یک‌بار تجربه کنند. اما ازآنجاکه این فرایند ترسناک است، بسیاری از زندانی‌ها از هواخوری گریزان هستند و دیگر هرگز به سراغ آن نمی‌روند. آراد هم یکی از این زندانی‌هاست که اولین هواخوری‌اش را چند سال زودتر از سن معمول انجام داده و همین باعث شده تا این تجربه برایش بسیار ترسناک‌تر از سایرین باشد. ۱۵ سال بعد از آن خاطره، آراد با زندانی‌ای ملاقات می‌کند که به‌دنبال آزادی است و همین او را در مسیری قرار می‌دهد که مجبور می‌شود به مفاهیمی بزرگ‌تر از محکومیت روزمره‌اش فکر کند. حالا آراد باید انتخاب کند تا باقی عمرش را به‌عنوان زندانی بگذراند یا برای رسیدن به آزادی دست به خطر بزند. در حقیقت آریزونا داستان انتخاب‌کردن است، انتخاب اسارت یا آزادی»

خواندن کتاب آریزونا را به چه کسانی پیشنهاد می کنیم

خواندن این کتاب را به علاقه‌مندان داستان‌های علمی - تخیلی، دیستوپیایی و دوستداران رمان‌های فانتزی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب آریزونا

«بچه که بودم، فکر می‌کردم زندان جایِ بسیار بزرگی است؛ آن‌قدر که حتی اگر تمامِ دورانِ محکومیتم را هم صرفِ دیدنِ بندها و راهروها و سلول‌ها کنم، باز نمی‌توانم همه جایِ آن را ببینم. چندان هم در اشتباه نبودم، زیرا گشتن در بندِ خودمان هم سال‌ها وقت می‌گرفت، چه برسد به کلِ بندهایِ دیگر. شاید به‌خاطر همین هم بود که هیچ‌وقت تصور نمی‌کردم جایی غیر از زندان وجود داشته باشد، اما بالاخره برایِ هر زندانی، اتفاقی می‌افتد که مجبور می‌شود به چیزهایِ دیگری هم فکر کند. برایِ من، همه‌چیز از اولین هواخوری‌ام شروع شد و شاید اگر کمی باهوش‌تر بودم، می‌توانستم خطی را که از میانِ اتفاقات می‌گذشت ببینم، اما من فقط یک پسربچهٔ نه‌ساله بودم و در آن سن‌وسال، نمی‌توانستم همه‌چیز را به‌خوبی درک کنم. حالا، پانزده سال از آن ماجرا می‌گذرد و من تبدیل به یک زندانیِ معمولی شده‌ام. زندانی‌ای که روزها بیگاری می‌کند تا بتواند هزینهٔ خوش‌گذرانی‌های شبانه در مرکز تفریحات را بپردازد، آن هم بدونِ این‌که بداند به‌زودی، وارد مسیری می‌شود که او را مجبور به فکرکردن به چیزهای عمیق‌تری می‌کند.»