کتاب معنا در تاریخ

کتاب معنا در تاریخ نوشتهٔ کارل لوویت و ترجمهٔ زانیار ابراهیمی و سعید حاجی ناصری است. انتشارات علمی و فرهنگی این کتاب را منتشر کرده است.

درباره کتاب معنا در تاریخ

کتاب معنا در تاریخ سیری معکوس را در تاریخ فلسفهٔ غرب طی کرده و از کارل مارکس تا عهد قدیم و عهد جدید را بررسی کرده است. کارل لوویت (Karl Löwith) این کتاب را در ۱۱ فصل و همراه با دو ضمیمه ارائه کرده است. این متفکر آلمانی معتقد است که اندیشهٔ فلسفی مدرن هر گاه به تاریخ می‌پردازد، از روزگار ولتر و روشنفکران تا هگل و مارکس و پرودون، در چارچوب مبانی نظری و درون‌مایهٔ فرجام‌شناسانهٔ مسیحی - یهودی باقی می‌ماند و در نهایت به هیچ‌رو گسستی قاطع و نهایی از آن سنت دیرپا که مدرنیته آن را دوران نابالغی بشر می‌شمرد و با طرد و رد آن دعوی بداعت داشت، محسوب نمی‌شود؛ همچنین او در کتابش ما را متوجه معنای «معنا» می‌کند. آرای او درمورد بوکهارت و مارکس و هگل و ولتر و ویکو و بوسوئه و... را بخوانید.

خواندن کتاب معنا در تاریخ را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران معنا و تاریخ و فلسفه پیشنهاد می‌کنیم.

درباره کارل لوویت

کارل لوویت (Karl Löwith) در ۹ ژانویهٔ ۱۸۹۷ در مونیخ و به دنیا آمد و در ۲۶ مهٔ ۱۹۷۳ در هایدلبرگ درگذشت. او فیلسوفی آلمانی - یهودی و شاگرد مارتین هایدگر بود. او مانند بسیاری از یهودیان و همکارانش در دوران حاکمیت نازی‌ها در رایش سوم، آلمان را ترک کرد. در سال ۱۹۵۱ برای تدریس فلسفه به هایدلبرگ بازگشت. مهم‌ترین آثار او «از هگل تا نیچه» است که به بررسی زوال فلسفهٔ کلاسیک آلمان می‌پردازد و «تاریخ جهانی و حصول رستگاری: مبانی الهیاتی فلسفهٔ تاریخ» است که در آن کوشش می‌کند معنای بسیاری از حوادث تاریخ معاصر را با تکیه بر مفاهیم الهیات مسیحی و اُسوهٔ رستگاری عیسوی توضیح دهد. «معنا در تاریخ» یکی دیگر از آثار مکتوب او است.

بخشی از کتاب معنا در تاریخ

«پاگانیسم پیشامسیحی و پسامسیحی زمان تاریخی را برحسب یک آغاز محاسبه می‌کنند. تاریخ‌های پیشامسیحی و پسامسیحی عموماً با رخداد سیاسی تعیین‌کننده‌ای (مثلاً تأسیس روم یا هر آغاز انقلابی دیگری) در مقام بنیاد نهایی اتفاقات آینده شروع می‌کنند. یهودیان نیز زمان تاریخی را از نوعی آغاز (خلقت جهان) ولو از منظر آخرت بررسی می‌کنند. ویژگی خاص محاسبهٔ زمانی مسیحی این است که از رخدادی مرکزی [ظهور عیسی] می‌آغازد که هنگام وقوعش زمان به کمال و پختگی دست یافته است. در نظر یهودیان، رخداد مرکزی همچنان در آینده اتفاق می‌افتد و امید و انتظار رستگاری در دیدگاه آنان زمان را به دو قسمت تقسیم می‌کند: زمان حال و آیندهٔ ابدی. برای مسیحیان، خط فارقِ تاریخ رستگاری صرفاً آینده نیست بلکه زمان حال است، زمان حالی که با ظهور مسیح به کمال و پختگی دست یافته است. با عنایت به این رخداد مرکزی، مسیحیان زمان را هم رو به جلو و هم رو به عقب محاسبه می‌کنند. سال‌های مربوط به تاریخ پیش از میلاد به طرز فزاینده‌ای کاهش می‌یابد، در حالی که سال‌های پس از میلاد در حرکت به سوی پایان تاریخ افزایش می‌یابد. در این زمان خطی، با وجودی که دوسویهٔ [قفانگر و آینده‌نگر] دارد، طرح وقایع‌نگارانهٔ انجیل در باب تاریخ در هیئت تاریخ رستگاری متجلی می‌شود، تاریخی که از وعدهٔ کمال یا تحقق ارادهٔ الهی حرکت می‌کند و بر عیسی مسیح متمرکز می‌شود.»