کتاب مقدمه کیمبریج بر والتر بنیامین

کتاب مقدمه کیمبریج بر والتر بنیامین نوشتهٔ دیوید فریس و ترجمهٔ زانیار ابراهیمی است. انتشارات علمی و فرهنگی این زندگی‌نامه‌ را منتشر کرده است.

درباره کتاب مقدمه کیمبریج بر والتر بنیامین

«والتر بنجامین» در ۱۵ ژوئیهٔ ۱۸۹۲ در خانواده‌ای ثروتمند از یهودیان آشکنازی در برلن به دنیا آمد. میراث والتر بنیامین در اصل در دستان «تئودور آدورنو» و «گرشوم شولم» بود که پس از جنگ توانستند علاقه به کارهای او را زنده کنند. «روشنگری‌ها» (۱۹۶۳)، «سرآغازهای درام تراژیک آلمان» (۱۹۷۷)، «بازاندیشی‌ها» (۱۹۷۸)، «خاطرات مسکو» (۱۹۸۶) و «گذرگاه‌های طاقی» (۱۹۹۹) از جمله کارهای اوست که به چاپ رسیده است. تأکید غیرعادی او بر «مارکس» (به‌دلیل دوری از دیالکتیک مارکس)، برداشت‌های یهودی او از زمان مسیحایی همراه با تلاش‌هایش برای دورشدن از متافیزیک، ربط او را با اندیشهٔ امروز ماندگار کرده است.

دیوید فریس در کتاب مقدمه کیمبریج بر والتر بنیامین با نگاهی کلی و دقیق، شرحی از زندگی والتر بنیامین را به خوانندگان عرضه و مهم‌ترین نظریات و آثار او را معرفی و بررسی کرده است. او در این کتاب، مروری جامع و معتبر از آرای بنیامین را به همراه سیر تکوین نظریات او، به دست داده و این کتاب را در چهار فصل نگاشته است. عنوان فصل‌های این اثر عبارت است از «زندگی»، «زمینه‌ها»، «آثار» و «واکنش‌ انتقادی».

خواندن کتاب مقدمه کیمبریج بر والتر بنیامین را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران مطالعهٔ زندگی‌نامه‌ها و علاقه‌مندان به آرای والتر بنیامین پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب مقدمه کیمبریج بر والتر بنیامین

«بی‌تردید وقتی کتابی برای نخستین بار در نیویورک و آن هم کمابیش ده سال پس از دورۀ اوج مک‌کارتیسم و کمتر از یک دهه پس از جنگ سرد منتشر می‌شود و بنیامین را به عنوان منتقدی ادبی معرفی می‌کند، بنا بر مصلحت نباید دربارۀ گرایش‌های مارکسیستی بنیامین سخنی بگوید. اما این ملاحظه‌کاری سیاسی می‌تواند به قیمت مخفی کردن یگانه عامل مهمی تمام شود که واکنش مخاطبان را در اواخر دهۀ ۱۹۶۰ تعیین می‌کرد: رشد بی‌سابقۀ علایق انتقادی و نظری در دانشگاه‌های مدرن. واکنش مخاطبان شکل مدعیاتی را به خود می‌گرفت که اگر نه صرفاً بر یکی از منتخبات بنیامین (یعنی «اثر هنری در عصر بازتولیدپذیری تکنیکی آن»)، اما بر منتخبات محدودی از آثار او تمرکز می‌کرد. در عین حال نباید از این جنبۀ کنایه‌آمیز غفلت کرد که سررشتۀ واکنش مخاطبان به دست همان نهادی بود که در سال ۱۹۲۵ دست رد به سینۀ بنیامین زده بود. به هر حال با فزونی گرفتن واکنش مخاطبان به آثار بنیامین، این پرسش به میان آمد که بنیامین تأیید و تصدیق زمینه و زمانه‌ای را که در آن می‌زیست، به دست آورده است، یا اینکه آثار او از چنگ سوءفهم صرف رها و به دام «سوءفهم‌های پرشور» ی گرفتار شده بود که بنیامین بعداً در نامه‌ای به گرتل، همسر آدورنو، از آن سخن گفت.

واکنش‌های مخاطبان به آثار بنیامین مسیرهای تحول مختلفی را طی کرده است. در این میان شاهد واکنش‌های متمایزی در سطحی ملی بوده‌ایم. واکنش مخاطبان در آلمان و تا حد بیشتری در فرانسه، بیشتر از سایر کشورها سویۀ فلسفی داشته است. در مقابل، مخاطبان اسپانیایی‌زبان بر نقش بنیامین به عنوان منتقد ادبی تأکید کرده‌اند. همین نکته را می‌توان در باب واکنش اولیۀ مخاطبان انگلیسی‌زبان صادق دانست. اما هیچ یک از این بسترهای ملی به اندازۀ جهان انگلیسی‌زبان، گسترش نفوذ نوشته‌های بنیامین را به رشته‌ها و بسترهای گوناگون تجربه نکرده‌اند. یکی از نشانه‌های گسترش نفوذ بنیامین این است که ارجاع به او و اندیشه‌هایش در مطالعات رسانه، تاریخ هنر، مطالعات فیلم، مطالعات فرهنگی، معماری، عکاسی، ادبیات، و نظریه و نقد ادبی به کاری معمول و رایج تبدیل شده است و همین سخن در باب نسبت بنیامین با فلسفۀ قاره‌ای ــ به عنوان مهم‌ترین مثال ــ صادق است.»