کتاب ژه

کتاب ژه نوشتهٔ کریستیان بوبن و ترجمهٔ فرزین گازرانی است. نشر ثالث این داستان را روانهٔ بازار کرده است.

درباره کتاب ژه

کتاب ژه داستانی است که شما را با شخصیتی به نام «آلبن» آشنا و همراه می‌کند. او پسربچه‌ای استثنایی، روستایی و ۸ساله است با ذهن و روحیاتی خاص و متفاوت؛ عضو ناهنجار و نامتعارف جامعهٔ انسانی که از سوی اطرافیانش انکار و طرد می‌شود. همان ابتدای داستان متوجه می‌شویم که آلبن با تمام هم‌سن‌وسال‌های خودش تفاوت دارد. او بسیار باهوش است؛ چراکه همیشه در جست‌وجوی چیزی فراتر از حرف‌های معلم کلاس است. آلبن دست‌خوش تردیدی است که با هیچ‌کس در میانش نمی‌گذارد؛ چیزی از تردید هم بیشتر. او پسرک خیالبافی است که با جنازهٔ زنی با نام «ژه» در زیر یخ‌ها ارتباط دارد. آلبن با او حرف می‌زند و در همهٔ کارها و همه‌جا او را همراه خود دارد. او با کسی در ارتباط است که فقط خودش او را می‌بیند و زمانی هم که «پریون» (هم‌کلاسی‌اش) را می‌برد تا «ژه» را به او نشان دهد، با عکس‌العمل بد دخترک مواجه می‌شود.

گفته شده است که راوی داستان «ژه»، سوم‌شخص است. کسی داستان را برای ما تعریف کرده و یکی‌یکی شخصیت‌ها را به ما معرفی می‌کند. او کسی نیست جز نویسنده که در ابتدای داستان خواننده را با فضا داستان و شخصیت‌ها آشنا می‌کند.

خواندن کتاب ژه را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران ادبیات داستانی معاصر فرانسه و قالب داستان پیشنهاد می‌کنیم.

درباره کریستیان بوبن

کریستیان بوبن نویسنده‌ای فرانسوی است که در ۲۴ آوریل ۱۹۵۱ به دنیا آمده است. او پس از تحصیل در رشتهٔ فلسفه به نویسندگی روی آورد. کودکی، عشق و تنهاییْ دست‌مایهٔ خلق آثار او هستند. آثار بوبن مانند زنجیر به هم پیوسته‌اند؛ هر یک تصویر دیگری را روشن ساخته و در کنار هم، تابلوی زندگی و افکار نویسنده را شکل می‌دهند. بوبن بیش از آنکه به مضامین و کلمات اهمیت دهد، به آوا و لحن کلام می‌پردازد؛ بااین‌حال نوشته‌های او سرشار از اندیشه‌اند؛ اندیشه‌ای که از زندگی عاشقانه‌اش و از عشقش به زندگی سرچشمه می‌گیرد. او اگرچه فلسفه خوانده و با کتب و جملات پیچیده و خسته‌کننده سروکار داشته است، اما همین رویارویی با فلسفه باعث شده است که در نثرش از جملاتی کوتاه، ساده و شفاف استفاده کند؛ زیرا معتقد است که گفتار پیچیده، سادگی جهان هستی را از دید ما پنهان می‌کند.

بخشی از کتاب ژه

«دنیا چیزی است که آلبن آن را کم دارد. جایش را در آن پیدا نمی‌کند. مدت طولانی، دنبالش گشت درست تا روزی که فهمید که هرگز در آن جایی ندارد. در ده سالگی، در سینمای کلیسا به این کشف و شهود رسید. روی اکران یک چاق و یک لاغر؛ زوجی واقعی. زوج واقعی زمانی درست می‌شود که باهم پایدارتر از تک‌تک چیزهایی باشند که آن را می‌سازد. در حقیقت، آن‌ها سه تا هستند؛ دنیا، بعد چاق و در آخر هم لاغر. دنیا چاق را آزار می‌دهد و او هم به‌سهم‌خود لاغر را آزار می‌دهد. زندگی شبیه فیلمی از لورل و هاردی است؛ زنجیره‌ای از دردهایی که دریافت می‌شوند و بعد منتقل می‌شوند. می‌خواهید در این‌جا چه کنم؟ این وسط چیزی برایم جالب نیست. نه کچل‌های چاق را دوست دارم و نه لاغرهای غرغرو را. برق چشمان مادرم وقتی از لیون برگشت یا لبخند ژه را ترجیح می‌دهم. آن‌چه در این دنیا نیست، آن‌چه به‌نرمی بالایش شناور است ترجیح می‌دهم، ترجیح می‌دهم وارد دنیا نشوم و آستانۀ در بمانم و نگاه کنم، تا ابد نگاه کنم، عاشقانه نگاه کنم فقط نگاه کنم.»