کتاب ناتورالیسم

کتاب ناتورالیسم (طبیعت‌گرایی) نوشتهٔ پیتر اسکرین و لیلیان فورست و ترجمهٔ حسن افشار است و نشر مرکز آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب ناتورالیسم

ناتورالیسم اگرچه گرایشی افراطی به شمار می‌آید و شکل کامل و ناب آن هیچ‌گاه تحقق نیافت، جنبشی پراهمیت و پرتأثیر بود که موضوع‌ها و شیوه‌های تازه‌ای را در ادبیات مطرح کرد و آزمود. ناتورالیسم آثار قوی و محکم بسیاری پدید آورد، ‌رمان‌هایی برجسته و نمایشنامه‌هایی درخشان که برخی را به‌حق می‌توان از بزرگ‌ترین آثار هنری تاریخ شمرد. در این کتاب پس از بحثی درباره‌ٔ مفهوم و معنای ناتورالیسم و تعریف‌های مختلفی که از آن شده، به بررسی چگونگی پیدایش آن و ریشه‌هایش در پیشرفت‌های علمی مقدم بر آن پرداخته و سپس تاریخچه‌ای از سیر تحول آن در کشورهای مختلف ارائه می‌شود. آن‌گاه برخی از مهم‌ترین آثاری که در مقوله‌ٔ ناتورالیسم جای داده شده‌اند به کوتاهی معرفی می‌شوند.

خواندن کتاب ناتورالیسم را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به پژوهشگران نقد ادبی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب ناتورالیسم

«ناتورالیسم جلوه‌گاه اصلی خود را در رمان یافت (جز در آلمان که، چنان که خواهیم دید، سهم اندک ولی مؤثری در این ژانر داشت). در تمرکزش بر روایت، ناتورالیسم پیرو میراث خود از رمانهای رئالیستی بزرگ قرن نوزدهم بود. تولستوی، داستایفسکی، بالزاک، استَندال، فلوبر، دیکنز، جورج الیوت و الیزابت گَسکل نویسندگانی بودند که به اندازه داروین و تِن به گردن رمان‌نویسان ناتورالیست حق داشتند. رمان ناتورالیستی از این تلفیق سنت رئالیستی با نوآوریهای علمی نتیجه شد.

تعداد زیاد رمانهایی که در طول یکصد سال گذشته «ناتورالیستی» به شمار آمده‌اند کار تعریف را دشوار می‌کند، چرا که آنها طیف کیفی وسیعی را ــ از آثار ادبی ماندگار تا ثمرات مبتذل و مهیج یک فرمول سودآور ــ در بر می‌گیرند. اگر، با این انبوه مطلب، تعمیمی امکانپذیر باشد، این حکم کلی را می‌توان صادر کرد که رمان ناتورالیستی رمانی است که می‌کوشد این نظر تازه درباره انسان را که او موجودی متعین از وراثت و محیط و فشارهای لحظه است با حداکثر عینی‌گرایی علمی به نمایش بگذارد. این تعریف با همه کاستیهایش به یک نکته اشاره دارد و آن وابستگی متقابل شکل و محتواست که هر دو از علم نتیجه می‌شوند. بسیار پیش می‌آید که اثری ــ و در این مورد حتی نمایشنامه‌ای ــ صرفاً به این دلیل که موضوعش نسبتی با ناتورالیسم دارد، یعنی فی‌المثل درباره زاغه‌نشینی یا الکلیسم یا انحطاط جنسی است، «ناتورالیستی» نام می‌گیرد. ولی باید دانست که ناتورالیسم حقیقی در ادبیات دستکم به همان اندازه که در گرو موضوع کار است به روش کار نیز برمی‌گردد. ما تنها موقعی می‌توانیم از ناتورالیسم سخن بگوییم که نویسنده با عینی‌گرایی یک دانشمند تحلیل‌گر به موضوع بپردازد. البته این معیار، چنان که هم‌اکنون خواهیم دید، مشکلاتی هم به بار می‌آورد، ولی چاره‌ای جز پذیرفتن آن نداریم زیرا تنها معیاری است که خود ناتورالیستها مطرح کرده‌اند.»