کتاب گوهر شب چراغ

کتاب گوهر شب چراغ نوشتهٔ مظفر سالاری است. انتشارات کتابستان معرفت این کتاب را روانهٔ بازار کرده است. این اثر، برگ‌هایی از زندگی حاج شیخ غلام‌رضا یزدی را به‌صورت داستان‌هایِ کوتاهِ مستند دربر دارد. از وی کراماتی همچون طی‌الارض، تصرف در اشیا، اطلاع از آینده و آگاهی از مافی‌الضمیرِ دیگران نقل شده است. آنچه می‌خوانید داستان است، نه حکایت و خاطره.

درباره کتاب گوهر شب چراغ

کتاب گوهر شب چراغ مجموعه‌داستان‌های مستندی دربارهٔ مردی است که برخی می‌گویند، چشم روزگار کمتر نظیرش را به خود دیده است؛ دربارهٔ «آیت‌الله حاج شیخ غلام‌رضا فقیه خراسانی»؛ یک روحانی و مجتهد که با آنکه اهل سازش با حکومت طاغوت نبود، هرگز گوشهٔ عزلت اختیار نکرد و دست از تبلیغ و تلاش برنداشت.

در این مجموعه تا جای ممکن به محاسن اخلاقی این شخص پرداخته شده و نه کراماتی که به آنها مشهور بوده است؛ زیرا بالاترین کرامت ایشان و هر بزرگی، بزرگواری‌های اخلاقی است. محاسن اخلاقی می‌تواند الگو و سرمشقی برای دیگران شود؛ درحالی‌که کرامات و خرق عادات معمولاً در دایرهٔ دستاوردهای شخصی، محدود و مخفی می‌مانند و بیشتر انسان‌ها را راهی به آن نیست.

ماجراهای کتاب حاضر، جزءنگاری و لحظه‌پردازی شده‌اند و حلقه‌های مفقوده و جاهای خالی آنها را می‌توان با تخیل پر کرد.

مظفر سالاری، داستان‌های این مجموعه جز یکی‌دو تا از آنها را از کتاب «تندیس پارسایی» (نانوشته‌هایی از زندگانی و مکارم اخلاقی حضرت آیت‌الله حاج شیخ غلامرضا یزدی "فقیه خراسانی") نوشتهٔ محمد کاظمینی برگرفته است.

«تکه‌ای از بهشت»، «در راه آباده»، «سهم امام»، «باقلوا و مسکه»، «و من هنوز زنده‌ام»، و «شاگرد محبوب» عنوان برخی از داستان‌های کتاب گوهر شب چراغ هستند.

خواندن کتاب گوهر شب چراغ را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران کتاب‌های زندگی‌نامه‌ای پیشنهاد می‌کنیم.

بخش‌هایی از کتاب گوهر شب چراغ

«ما شیرازی‌ها حاج شیخ را از زمانی که آیت‌الله اصطهباناتی از نجف به شیراز و اصطهبانات بازگشت، می‌شناختیم و به ایشان ارادت داشتیم. آن‌موقع حاج شیخ که شاگرد ایشان بود، استاد را همراهی کرد و مدتی را در شیراز ماند. پس از آنکه آقای اصطهباناتی در دفاع از مشروطه کشته شد، حاج شیخ به احترام استاد شهیدش، پیاده از یزد به شیراز آمد تا تربت ایشان را که کنار حافظیه است، زیارت کند. آخرین باری که در سالخوردگی به شیراز آمد و دو هفته‌ای ماند، آقا سید نورالدین، که از علمای برجسته شهر بود، با اصرار فراوان، امامت مسجد وکیل را به ایشان سپرد. حاج شیخ شب‌ها آنجا نماز می‌خواندند و منبر می‌رفتند. شیرازی‌ها از آن نماز و منبر استقبال پرشوری کردند! هم‌زمان از روستایی نزدیک شهر نیز که زمانی حاج شیخ برای تبلیغ به آنجا رفته بودند، دعوت به منبر شدند. آقا سید نورالدین نظرشان این بود که حتی اگر حاج شیخ با درشکه به آن روستا برود، رفت‌وبرگشتشان چهار ساعت طول می‌کشد. خسته می‌شوند و ممکن است به نماز مسجد وکیل نرسند یا برای سخنرانی حال نداشته باشند. حاج شیخ گفت: «یکی دو روز امتحان می‌کنیم. اگر پیش‌بینی شما درست از آب درآمد، دیگر نمی‌روم.»

من پیشکار آقا سید نورالدین بودم. ایشان مأمورم کرد که هر روز بعدازظهر، درشکه‌ای کرایه کنم و حاج شیخ را به آن روستا ببرم و بیاورم. روز اول، درشکه‌ای کرایه کردم و به دنبال حاج شیخ رفتم. ایشان منزل یکی از آشنایان یزدی‌اش بود. سوار شدیم و رفتیم. به حافظیه که رسیدیم، اشاره کرد درشکه را نگه دارم. پیاده شد و در قبرستانی که آنجا بود، فاتحه‌ای برای مرحوم اصطهباناتی خواند. دوباره سوار شدیم. راه زیاد بود و جادهٔ خاکی‌ای که از بین مزارع و باغ‌ها می‌گذشت، پرپیچ‌وخم بود و پستی‌وبلندی زیادی داشت. سنگ‌های کوچکی که در دل جاده نشسته بود، زیر چرخ می‌رفت و درشکه را تکان می‌داد. حاج شیخ گفت: «صد رحمت به الاغ خودم!»»