کتاب صوتی ضیافت

کتاب ضیافت نوشته افلاطون و ترجمه محمدعلی فروغی، با گویندگی رامین سلیمی منتشر شده است و انتشارات دیجیتال آوای موج کتاب (نشر صوتی) آن را در دسترس مخاطبان قرار داده است. این کتاب صوتی از دل یک مهمانی آغاز می‌شود؛ جایی که چند نفر درباره عشق سخن می‌گویند، اما مسیر گفت‌وگو کم‌کم از ستایش‌های معمول فراتر می‌رود و به پرسش‌هایی درباره زیبایی، میل، خرد و جایگاه انسان می‌رسد. همین جابه‌جایی از مجلس مهمانی به بحثی عمیق، هسته‌ی اصلی اثر را شکل می‌دهد. نسخه‌ی صوتی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب ضیافت

کتاب ضیافت از شناخته‌شده‌ترین آثار افلاطون است؛ متنی گفت‌وگومحور که سخن درباره عشق را در قالب یک مهمانی پیش می‌برد. افلاطون در این اثر، به‌جای ارائه‌ی یک تعریف یک‌خطی، چند صدا و چند نگاه را کنار هم می‌نشاند تا معنای عشق از زاویه‌های مختلف روشن شود. فضای اثر از همان آغاز، هم حال‌وهوای مجلس و معاشرت دارد و هم ذهن را به‌سوی بحث‌های جدی می‌برد. حضور شخصیت‌هایی مانند سقراط، آگاثون و آلکیبیادس باعث می‌شود گفت‌وگو فقط نظری نماند و از خلال برخورد دیدگاه‌ها، لایه‌های اخلاقی، فکری و انسانی موضوع هم آشکار شود.
کتاب ضیافت فقط درباره احساسات عاشقانه نیست. این کتاب عشق را به‌عنوان نیرویی بررسی می‌کند که می‌تواند انسان را از دلبستگی به زیبایی ظاهری به‌سوی فهمی گسترده‌تر از زیبایی، دانایی و کمال ببرد. در بخش‌های مختلف، هر سخنران تصویری جداگانه از عشق می‌سازد؛ یکی از سود و نیروی آن می‌گوید، دیگری از پیوندش با اخلاق، و سقراط بحث را به سطحی دیگر می‌برد و از سیر صعودی عشق سخن می‌گوید. همین تفاوت صداها، اثر را از یک گفتار یکنواخت دور می‌کند و به آن ریتمی زنده می‌دهد.
کتاب ضیافت در عین حال نمونه‌ی روشنی از شیوه‌ی نوشتن افلاطون است؛ یعنی طرح اندیشه از راه مکالمه، پرسش، پاسخ و جدل. در این کتاب صوتی، شنونده با متنی روبه‌روست که هم به تاریخ اندیشه مربوط است و هم هنوز می‌تواند سؤال‌هایی زنده پیش بکشد: عشق دقیقاً چه می‌خواهد، زیبایی چه نسبتی با حقیقت دارد و آیا میل انسانی فقط به تن محدود می‌ماند یا می‌تواند به شناخت برسد. همین پیوند میان مجلس مهمانی، شخصیت‌های پررنگ و بحث‌های ماندگار، ضیافت را به اثری تبدیل کرده که هم از نظر فکری اهمیت دارد و هم از نظر تجربه‌ی شنیدن، کشش خود را حفظ می‌کند.

خلاصه کتاب ضیافت

کتاب ضیافت با روایتی از یک مهمانی آغاز می‌شود؛ مجلسی که در آن حاضران تصمیم می‌گیرند هرکدام در ستایش عشق سخن بگویند. هر نفر از زاویه‌ای متفاوت به موضوع نزدیک می‌شود و تصویری از عشق به‌دست می‌دهد؛ از نیرویی که آدمی را به شرافت و دلبستگی می‌کشاند تا میلی که با زیبایی و خواستن گره خورده است.
در ادامه، سقراط مسیر بحث را تغییر می‌دهد و عشق را نه صرفاً احساس یا ستایش معشوق، بلکه حرکتی رو به بالا می‌بیند؛ حرکتی از زیبایی تن به‌سوی زیبایی جان، اندیشه و درنهایت حقیقتی برتر. به این ترتیب، کتاب صوتی ضیافت از یک گفت‌وگوی مجلسی فراتر می‌رود و به تأملی درباره میل، شناخت و کمال انسانی بدل می‌شود.

چرا باید کتاب ضیافت را بشنویم؟

دلایل شنیدن کتاب ضیافت را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب صوتی یکی از روشن‌ترین نمونه‌های شیوه‌ی گفت‌وگومحور افلاطون را پیش می‌گذارد.
• شنونده با چند تعریف متفاوت از عشق روبه‌رو می‌شود و می‌تواند تفاوت نگاه‌ها را کنار هم بسنجد.
• اثر، پیوند میان عشق، زیبایی و شناخت را به‌صورت تدریجی و قابل‌پیگیری مطرح می‌کند.
• حضور سقراط و دیگر شخصیت‌ها باعث می‌شود بحث فلسفی در قالب موقعیت و گفت‌وگو پیش برود.
• این کتاب صوتی برای کسانی مناسب است که می‌خواهند ریشه‌ی بعضی از بحث‌های مهم درباره عشق و زیبایی را در اندیشه‌ی کلاسیک دنبال کنند.
• شنیدن آن می‌تواند نگاه مخاطب را به تفاوت میان میل، دلبستگی، فضیلت و خرد دقیق‌تر کند.

شنیدن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

شنیدن کتاب ضیافت به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به فلسفه که می‌خواهند با یکی از گفت‌وگوهای مهم افلاطون آشنا شوند.
• مخاطبانی که درباره نسبت عشق، زیبایی و شناخت پرسش دارند.
• کسانی که از متن‌های گفت‌وگومحور و برخورد دیدگاه‌های مختلف لذت می‌برند.
• شنوندگانی که می‌خواهند سقراط را در میان بحث و مناظره بشناسند، نه فقط در قالب یک نام تاریخی.
• علاقه‌مندان به متون کلاسیک که دوست دارند مفاهیم قدیمی را در قالبی زنده و شنیدنی دنبال کنند.

بخشی از کتاب ضیافت

«سقراط کنار او نشست و در جوابش گفت: چه خوب می‌بود اگر حکمت همانندِ آب می‌بود که چون از یک ظرف لبریز گردد، بتواند به ظرف خالیِ دیگری ریخته شود، تا هر دو به اندازهٔ یکدیگر از هم بهره‌مند شوند. در این صورت، من خود را به‌سببِ نشستن با تو از نیک‌بخت‌ترین خلایق می‌شمردم. چون تو با لبریزیِ دانش و حکمتِ خود، ظرفِ خالی مرا سرشار می‌ساختی. چه حکمتِ من چیزی پیچیده، مبهم، نامفهوم و به خیالِ تو نزدیک‌تر است تا حقیقت. ولی حکمت تو دارای تابشی فروزنده و پاینده است که با فضل و ادب از وجودت تراویده، و با اینکه هنوز جوانی، بر پیران سبقت گرفته‌ای. وگرنه در همین دو روزِ پیش با نشاط جوانی‌ات چگونه می‌توانستی چشم سی‌هزار یونانی را خیره کنی؟
آگاثون گفت: ای سقراط، مرا ریشخند می‌کنی. به‌زودی معلوم خواهد شد که من و تو کدام شایسته‌تریم که تاجِ خردمندی را بر سر بگذاریم. دیونیزوس هم بین ما داوری خواهد کرد. اما اکنون بهتر آن است که به صرف شام بپردازی.
چون سقراط و یارانش از خوردن شام فراغت یافتند، مراسم نیازِ شراب را به‌جای آوردند و سرود نیایش خدایان را خواندند. پس از ادای مراسم معمول، چون خواستند که شادنوشی و باده‌گساری را آغاز کنند، پائوسانیاس گفت: ای دوستان! بهتر آن است که باده را طوری بنوشیم که از آن کمتر آسیب ببینیم.»