کتاب صوتی تقصیر تو نبود

کتاب صوتی تقصیر تو نبود (رهایی از شرم ناشی از سوءاستفاده در دوران کودکی با استفاده از نیروی شفقت به خود) نوشته بورلی انگل، درباره‌ی احساس شرمی است که می‌تواند پس از آزار و بی‌توجهی در کودکی، در بزرگسالی نیز ادامه پیدا کند. نویسنده میان شناخت مسئولیت آزارگر و احساس درونی مقصربودن تفاوت می‌گذارد؛ فاصله‌ای که صرف شنیدن جمله‌ی «تقصیر تو نبود» همیشه پُرش نمی‌کند. سروه ویسی و خدیجه نادری زاده ترجمه این اثر را بر عهده داشته‌اند. این کتاب صوتی با گویندگی محمد نظری منتشر شده است و انتشارات دیجیتال آوای موج کتاب (نشر صوتی) ناشر نسخه‌ی صوتی است.

درباره کتاب صوتی تقصیر تو نبود

کتاب صوتی تقصیر تو نبود نوشته بورلی انگل، شرم را در پیوند با تجربه‌ی سوءاستفاده‌ی جسمی، جنسی، کلامی، هیجانی و بی‌توجهی بررسی می‌کند. موضوع اصلی فقط یادآوری اتفاق‌های دردناک نیست؛ مسئله، معنایی است که کودک از رفتار بزرگسالان درباره‌ی ارزش خود می‌سازد. کودک ممکن است ناتوانی در دفاع از خود را نشانه‌ی ضعف بداند یا بی‌مهری مراقبان را به دوست‌داشتنی‌نبودن خود نسبت دهد. نویسنده توضیح داده است که چنین برداشت‌هایی چگونه به خودانتقادی، ترس از صمیمیت، نادیده‌گرفتن نیازها یا پذیرفتن رفتار تحقیرآمیز پیوند می‌خورند. انگل تجربه‌ی شخصی خود از آسیب‌های کودکی را کنار تجربه‌های درمانی‌اش قرار داده است. نمونه‌های مراجعان نیز با تغییر نام‌ها و جزئیات شناسایی‌کننده آمده‌اند. این همراهی، بحث‌های روان‌شناختی را به موقعیت‌های مشخص زندگی نزدیک می‌کند. شنونده با آدم‌هایی روبه‌رو می‌شود که مشکلات ظاهراً متفاوتی دارند، اما نویسنده نقش شرم را در دشواری‌های هریک بررسی کرده است. لحن توضیح‌ها حمایتگر است، هرچند شرح برخی تجربه‌های آزار می‌تواند از نظر عاطفی سنگین باشد.
کتاب صوتی تقصیر تو نبود سه بخش اصلی دارد. بخش نخست، با عنوان ارتباط شرم و شفقت، رابطه‌ی آسیب کودکی با شرم را توضیح می‌دهد؛ عنوان‌های چگونه و چرا سوءاستفاده‌ی کودکی به شرم منجر می‌شود؟ و چرا شرم تا این حد فلج‌کننده است نیز مسیر بحث را روشن می‌کنند. بخش دوم به موانع خودشفقت‌ورزی و آمادگی برای تمرین اختصاص دارد. بخش سوم برنامه‌ی مداوای مشفقانه را معرفی می‌کند. این برنامه پنج مؤلفه دارد: خودفهمی، خودبخشودگی، خودپذیری، خودمهرورزی و خودترغیبی. مؤلفه‌ها در فصل‌های هفت تا ۱۱ توضیح داده شده‌اند. نویسنده تمرین‌ها را بخشی از فرایند شناخت و تغییر رابطه با خود می‌داند، نه تکلیفی برای تمام‌کردن سریع مطالب. توجه به تفاوت‌های فردی، پذیرش دشواری مواجهه با شرم و احترام به ترجیح افراد درباره‌ی واژه‌های قربانی و بازمانده نیز در متن حضور دارد. انگل همچنین هشدار داده است که بروز نشانه‌های خودآسیب‌رسانی هنگام دنبال‌کردن مطالب، نیازمند دریافت کمک تخصصی است.

خلاصه کتاب صوتی تقصیر تو نبود

بورلی انگل در کتاب صوتی تقصیر تو نبود توضیح می‌دهد که شرم چگونه از یک واکنش به آزار، به باوری ماندگار درباره‌ی خود تبدیل می‌شود. فرد ممکن است بداند مسئول رفتار بزرگسالان نبوده، اما همچنان خود را ناقص یا سزاوار بدرفتاری احساس کند. نویسنده میان احساس بد نسبت به یک رفتار و احساس بد نسبت به تمام وجود خود تمایز می‌گذارد. بحث سپس به لایه‌های دیگر شرم می‌رسد: واکنش اطرافیان به افشای آزار، احساس مسئولیت برای پیامدهای افشا و سرزنش خود بابت شیوه‌های آسیب‌زای مقابله با رنج. پیشنهاد محوری انگل، شناخت این لایه‌ها و پرورش رابطه‌ای مشفقانه با خود است. این رابطه از فهم ریشه‌های رفتار آغاز می‌شود و به پذیرش، بخشودگی، مراقبت و تشویق خود گسترش می‌یابد؛ مسیری که قرار نیست با انکار گذشته یا فشار برای بی‌نقص‌شدن طی شود.

چرا باید کتاب صوتی تقصیر تو نبود را بشنویم؟

دلایل خواندن کتاب صوتی تقصیر تو نبود را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• تفاوت شرم و احساس گناه را از خلال تجربه‌های مشخص توضیح می‌دهد.
• نقش تحقیر و بی‌توجهی را در شکل‌گیری تصویر منفی از خود بررسی می‌کند.
• موانع مهربانی با خود را به رسمیت می‌شناسد.
• تمرین‌هایی برای فهم رفتار، پذیرش خود و کاهش خودسرزنشی معرفی می‌کند.

شنیدن این کتاب صوتی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب صوتی تقصیر تو نبود به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• بزرگسالانی که پس از آزار یا بی‌توجهی در کودکی، خود را سرزنش می‌کنند.
• مخاطبان علاقه‌مند به شناخت شرم و خودشفقت‌ورزی.
• افرادی که می‌خواهند ارتباط تجربه‌های کودکی با دشواری‌های روابط بزرگسالی را بهتر بشناسند.

بخشی از کتاب صوتی تقصیر تو نبود

«شرم درونی‌شده حس عمیق فرد از هویت خویش است، او احساس می‌کند ناقص است یا هرگز به‌اندازهٔ کافی خوب نخواهد بود. این احساس مبنایی می‌شود که تمام احساسات دیگر دربارهٔ خود براساس آن تجربه خواهند شد. شرم شالودهٔ حس فرد از هویت خود می‌شود.
درونی‌سازی همچنین به این معنا است که خود فرد می‌تواند به‌تنهایی شرم را فعال کرده و تجربه کند. بنابراین دیگر لازم نیست فعالانه شرمنده شوید (سوءاستفاده‌ای تازه تجربه کنید) تا آن را احساس کنید. در واقع به رفتار فرد دیگری برای برانگیختن شرم نیازی نیست. خاطره‌ای که یادآور شرم باشد، شنیدن صدای خودانتقادگر ذهن، به خاطر آوردن محدودیت‌ها و شکست‌ها، احساس طرد شدن یا حقارت یا فوران پیاپی احساسات، خاطرات و ادراک‌های مبتنی بر شرم، برای برانگیختن آن کافی است.
افراد شرم‌مدار شرم را درونی کرده‌اند، آنها یا دائم در خودانتقادی و خودسرزنشی به سر می‌برند یا نسبت به انتقاد دیگران به‌شدت حساس هستند، انتظاراتی غیرمنطقی از خود دارند، هرگز از عملکرد یا دستاوردهای خویش راضی نیستند و پذیرش تعریف و تمجیدها یا حتی بیانات مثبت حاکی از عشق یا تحسین دیگران برای‌شان غیر ممکن است.
برخی از این افراد با روی آوردن به افسردگی یا انفعال، منزوی می‌شوند، برخی توسط شرم فلج‌کننده «در هم شکسته‌اند». برخی در برابر هرگونه شرمی با خشم از خود دفاع می‌کنند. هرچند واکنش بیشتر آدم‌ها در برابر احساس حقارت، بی‌ارزشی یا بدرفتاری، خشم است، افراد شرم‌مدار به‌شدت حساس یا دفاعی برخورد می‌کنند و وقتی مورد انتقاد یا هجمه قرار می‌گیرند، پرخاشگر می‌شوند؛ چون به خوانتقادی دچارند، فکر می‌کنند دیگران هم مدام از آنها انتقاد دارند.»