کتاب صوتی خواب های سفید

کتاب صوتی خواب ‌های سفید مجموعه هشت داستان کوتاه از شقایق دهقان نیری است. این داستان‌ها با محوریت مرگ و نیستی نوشته شده‌اند ولی بینشی متفاوت و بدیع را به شما هدیه می‌کنند.

نسخه صوتی این اثر را با صدای جمعی از گویندگان توانای کشور می‌شنوید.

درباره کتاب صوتی خواب‌ های سفید

شقایق دهقان نیری در کتاب خواب ‌های سفید هشت داستان با محوریت مرگ نوشته است. مرگ و نیستی موضوعی است که برای سال‌ها دستمایه آفریدن آثار ادبی بسیاری شده است. بسیاری از نویسندگان به سراغ این موضوع رفتند و آن را از ابعاد وحشت‌زا و ناشناخته‌اش بررسی کردند. برخی به جنبه‌های ماورایی آن پرداخته‌اند. در میان آثار عارفان و فیلسوفان نیز مرگ جایگاه والایی دارد و بسیاری از آنان درباره این پدیده صحبت کرده‌اند و آن را راه رهایی و نجات از بند زندگی جسمانی دانسته‌اند.

اما امروز، مردم به داستان کوتاه علاقه دارند. آنان دوست دارند که درباره موضوعات مختلفی همچون مرگ که ناشناخته و حتی شاید کمی هراس انگیز باشد، در داستان‌ها بخواند. این کتاب برخلاف تصور عموم مردم از مقوله مرگ و نیستی، بینشی نو به شما عرضه می‌کند که تا مدت‌ها به مسائل مطرح شده در داستان فکر می‌کنید و بر جهان‌بینی شما تأثیر شگرفی خواهد گذاشت. هر داستان فضاسازی خاص خود را دارد و از آدم‌هایی صحبت می‌کند که به دنبال دلیلی برای امیدواری و حتی ماهیت زندگی و مرگ می‌گردند. 

شخصیت‌های اصلی داستان، ارواح مردگانی هستند که به زندگی انسان‌ها می‌آیند. این امر نیز ممکن است در ابتدا داستان را ترسناک و وحشت‌برانگیز جلوه دهد اما با خواندن داستان‌ها به هدف نویسنده پی می‌برید که داشتن نگاهی نو به زندگی افرادی‌ست که در برزخ زندگی و مرگ مانده‌اند. در این مجموعه داستان جذاب، با تجربیات انسان‌هایی رنجور و خسته از انزوا آشنا می‌شوید که همگی در پی یافتن ارزش حقیقی زندگی و دلیلی برای امیدواری هستند.

شنیدن کتاب خواب‌ های سفید را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

شنیدن این مجموعه داستان شگفت‌انگیز به تمامی علاقه‌مندان ادبیات داستانی فارسی و داستان کوتاه پیشنهاد می‌شود. اگر به داستان کوتاه فارسی علاقه دارید و دوست دارید تجربه‌ای متفاوت داشته باشید، اگر دوست دارید در کنار خواندن داستان، نگاهی جدید و بینشی متفاوت به مساله مرگ پیدا کنید، داستان‌های کتاب صوتی خواب های سفید را گوش کنید. 

بخشی از کتاب صوتی خواب ‌های سفید

دیوار آجری و قدیمی مدرسه از چندجا ریخته. چند تا نیمکت درب و داغان ته حیاط هست که رویش برف نشسته و آبخوری با کاشی‌های شکسته و رنگ و رو رفته‌اش از دور پیدایند. دیوارهای آجری ساختمان مدرسه زرد و نخ نما شده و پنجره‌هایش رنگ پریده و درهای آهنی‌اش زنگ زده. بابابزرگی مدرسه را خوب ورانداز می‌کند که زیر برف رفته. به زنجیر بزرگ در و قفلی که به درش زدند نگاه می‌کند. بتول دلش قرص شده که نمره‌اش کم نمی‌شود. بابابزرگی می خندد و می‌گوید: «خب دیه من شرط رو بردم.» بعد زیر لب آواز شادی می‌خواند، صدایش به زمزمه‌ی رود پرآب می‌ماند در بهار، که شکوفه‌ها بودند و پرنده‌ها توی شاخه‌ها می‌پریدند.

بتول برای یک لحظه همه جا جز کنار بابابزرگی‌اش را تاریک می‌بیند. مثل شب‌هایی که کنج دیوار زیر پتو، توی تاریکی اتاق می‌لرزید. وقتی عمه می‌آمد با پا می‌زد به پهلویش: «اِی اِی بچه یتیم چرا رفتی زیر پتو، دیوونه شدی؟» چقدر از بچه یتیمی بدش می‌آمد. یچه یتیم که باشی نباید از چیزی بترسی. نباید از فحش بدت بیاید. نباید اگر دلت شکست، گریه کنی یا اگر شاد بودی از شادی هایت حرف بزنی، یا برای بابابزرگی ات دلتنگی کنی؛ چون مردم حتماً پشت سرت حرف می زنند و حرفت می‌پیچد سر زبان ها. عمه همیشه می گفت: «بچه دختروک هفت تا مادر مُخواد. وای بر وقتی که یتیم هم باشه.»