کتاب صوتی تحلیل ذهن

کتاب صوتی تحلیل ذهن نوشتهٔ برتراند راسل و ترجمهٔ منوچهر بزرگمهر است. رضا عمرانی گویندگی این کتاب صوتی در حوزهٔ روان‌شناسی را انجام داده و انتشارات ماه آوا آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب صوتی تحلیل ذهن

کتاب صوتی تحلیل ذهن دربردارندهٔ مقاله‌ای از برتراند راسل است که نخستین بار در سال ۱۹۲۱ منتشر شد. نویسنده در این کتاب صوتی مفهومی جدید از ذهن را بیان و یکی از بدیع‌ترین پرداخت‌ها به دانش را ارائه کرده است. راسل با بهره‌گیری از آثار روان‌شناس‌هایی چون «ویلیام جیمز»، به‌شکلی جامع موضوعاتی چون باور، خواسته، عادت، حافظه، معنا و قانون علیت را مورد تحلیل و بررسی قرار داده است. استدلال‌های او به بستری برای بسیاری از تئوری‌های ذهن در آینده تبدیل شد و همچنین، چارچوبی را برای آثار فلسفی بعدی خودش فراهم کرد. برتراند راسل در کتاب صوتی «تحلیل ذهن»، تحلیلی تلفیقی از مادی‌گرایی روان‌شناسی و ضد‌مادی‌گرایی فیزیک ارائه کرده است.

شنیدن کتاب صوتی تحلیل ذهن را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب صوتی را به دوستداران حوزهٔ روان‌شناسی و علاقه‌مندان به آثار برتراند راسل پیشنهاد می‌کنیم.

درباره برتراند راسل

برتراند راسل در ۱۸ می ۱۸۷۲ به دنیا آمد و در ۲ فوریهٔ ۱۹۷۰ درگذشت. او فیلسوف، منطق دان، ریاضی‌دان، مورخ، جامعه‌شناس، برندهٔ جایزهٔ نوبل ادبیات و فعال صلح‌طلب انگلیسی بود که در قرن بیستم زندگی می‌کرد. راسل در آغاز جوانی به مطالعهٔ آثاری از «پرسی بیش شلی» روی آورد که این امر مسیر زندگی او را تغییر داد؛ سپس به کالج ترینیتی در کمبریج رفت و در ریاضیات و فلسفه تحصیل کرد. او در سال ۱۹۰۱ «پارادوکس راسل» را کشف کرد و ۷ سال بعد به عضویت انجمن سلطنتی علوم بریتانیا درآمد. راسل در طول جنگ جهانی اول به‌دلیل مبارزات ضدجنگ از دانشگاه اخراج و زندانی شد. او یکی از فیلسوفان پیشتاز قرن بیستم محسوب می‌شود و «جنبش مخالفت با آرمان‌گرایی» را در اوایل قرن بیستم رهبری می‌کرد. از برتراند راسل همراه با «گوتلوب فرگه» و «لودویگ ویتگنشتاین» به‌عنوان بنیان‌گذاران فلسفهٔ تحلیلی یاد می‌شود. او در سال ۱۹۵۰ به‌پاس «آثار متعدد در حمایت از نوع دوستی و آزادی اندیشه»، برندهٔ جایزهٔ نوبل ادبیات شد. کتاب «در ستایش بطالت» یکی از کتاب‌های برتراند راسل اوست.

بخشی از کتاب صوتی تحلیل ذهن

«یکی از مقاصد عمده‌ی این کتاب، فراهم ساختن مبانی استدلالی این عقیده است که، تمایز میان ذهن و ماده آ‌ن طوری که عرفاً تصور می‌شود، تمایزی ذاتی و اساسی نیست. در فصل پیش به اختصار درباره‌ی جنبه‌ی مادی مسئله بحث کردیم و بیان داشتیم آنچه ما عین مادی می‌نامیم، جوهری بسیط نیست بلکه یک نظام و هیئت تألیفی است از جزئیاتی که ماهیتاً مشابه با حسیات‌اند و حسیات واقعی قالباً جزو آن‌ها به شمار می‌روند. بنابراین، مایه‌ی اصلی‌ای که اعیان طبیعی از آن ترکیب شده، لااقل به‌طور جزئی، با مایه‌ی اصلی حیات ذهنی ما ربط و نسبت پیدا می‌کند. اما انجام عکس این عمل هم از لحاظ بحث ما ضرورت دارد.»