کتاب مدرسه‌ی جاسوسی؛ جلد پنجم

کتاب مدرسه‌ی جاسوسی؛ جلد پنجم نوشته استوارت گیبز است. این کتاب را انتشارات پرتقال با ترجمه مریم رفیعی منتشر کرده است. در این کتاب هفت جلدی می‌خوانید چطور یک دانش‌آموز ساده آموزش آموزش می‌بیند که جاسوس باشد.

درباره کتاب مدرسه‌ی جاسوسی؛ جلد پنجم

استان بِن ریپلیه، شاگرد ممتاز و نابغه‌ی ریاضی ۱۲ ساله است. آژانس اطلاعات مرکزی آمریکا از او می‌خواهد به آکادمی فوق محرمانه‌ی اَبَرجاسوس‌های آینده بپیوندد. اما در حقیقت بن یک طعمه است برای بیرون کشیدن یک جاسوس دوطرفه و خطرناک.

مجموعه‌ی هفت جلدی مدرسه‌ی جاسوسی یک مجموعه‌ی بسیار متفاوت است که همه‌ی چیزهای محرمانه را درآن پیدا می‌کنید. بنجامین که یه نابغه‌ی ریاضی ۱۲ ساله ا‌ست وارد مدرسه‌ی جاسوسی می‌شود و آن‌جا تجربه‌های عجیب و سختی را پشت سر می‌‌گذارد. این مجموعه پر از ماجراجویی و اتفاقات جذاب است.

خواندن کتاب مدرسه‌ی جاسوسی؛ جلد پنجم را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام نوجوانان و کودکان علاقه‌مند به داستان‌های پرهیجان پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب مدرسه‌ی جاسوسی؛ جلد پنجم

۵ بعدازظهر همه‌اش ده دقیقه طول کشید تا با مترو برسم نزدیک‌ترین ایستگاه به کاخ سفید و بعد پیاده بروم تا ساختمان ادارهٔ اجرایی آیزنهاور.

یک ساعت طول کشید تا از حراست رد شوم.

دلیلش این نبود که هویت مستعارم مشکل‌ساز شد، نه؛ همان‌طور که سایرس گفته بود، سرویس اطلاعاتی از قبل پرونده‌هایم را بررسی کرده بود. مأموران شیفت فقط تأیید کردند که من توی فهرست رسمی قرارِ بازی جیسون اِسترن هستم و کارت شناسایی تقلبی مدرسه‌ام را چک کردند. مشکل این بود که یک عالم آدم دیگر هم می‌خواستند وارد کاخ سفید شوند. جمعیت انبوهی از سناتورها، اعضای کنگره، سیاستمدارها، سفیرها، افسرهای نظامی و آدم‌های کله‌گندهٔ دیگر آن‌جا جمع شده بودند و هر کدام حداقل یک (و بعضی دو یا سه‌تا) دستیار داشتند و تک‌تکشان معتقد بودند باید زودتر از بقیه وارد شوند. بین آن‌ها فقط من بچه‌مدرسه‌ای بودم و برای همین هی مرا کنار می‌زدند.

بدتر از همه این بود که حراست ساختمان آیزنهاور بیرون توی سرما بود. ظاهراً ساختمان قبل از قراردادهای امنیتی امروزی ساخته شده بود و داخلش فضای کافی وجود نداشت. تمام عملیات‌های امنیتی پشت دروازهٔ فلزی جلوی ساختمان انجام می‌شد.

با توجه به انتظار طولانی‌ام، وقت زیادی داشتم تا افراد حاضر در آن جمع را زیر نظر بگیرم و سعی کنم بفهمم آیا کسی از آن‌ها برای اسپایدر کار می‌کند یا نه. به هیچ‌کدامشان نمی‌آمد تبهکار باشند، فقط اکثرشان به خاطر صف طولانی حراست حسابی کلافه و عصبانی شده بودند. ولی دوتا از دستیاران یک سیاستمدار فرانسوی انگار بدجوری دستپاچه بودند و تاجری هم بود که واقعاً مشکوک به نظر می‌رسید: مردی قدکوتاه و سبزه‌رو که کت کلفت خزداری تنش بود و هی به من چپ‌چپ نگاه می‌کرد، انگار می‌خواست بفهمد من آن‌جا چه کار می‌کنم. وانمود کردم دارم ایمیل‌هایم را چک می‌کنم و این‌طوری با تلفنم چندتا عکس از او و بقیهٔ افراد منتظر گرفتم.

بالاخره تعداد جمعیت کمتر و کمتر شد و نوبت من رسید تا وارد ساختمان آیزنهاور شوم. کارت شناسایی دیگری بهم دادند که شیک‌تر از مال خودم بود و انواع و اقسام هولوگرام‌ها و حسگرهای داخلی تویش کار گذاشته شده بود. باید آن را با بند از گردنم آویزان می‌کردم. بعد، از یک دستگاه مغناطیس‌سنج، مثل همان‌هایی که توی حراست فرودگاه هست، رد شدم و بعد از آن دو سگ بمب‌یاب سرتاپایم را بو کشیدند. سگ‌ها شبیه ژرمن شپرد بودند، ولی می‌دانستم در واقع از نژادی به نام مالینویز بلژیکی هستند که به خاطر حس بویایی قوی‌شان بین مأموران قانون شهرت داشتند.