کتاب پست مدرنیسم و...

کتاب پست مدرنیسم و... نوشته استیون کانر و گروه نویسندگان است که گروهی از مترجمان آن را به فارسی ترجمه کرده‌اند. این کتاب به تازه‌ترین مکتب فکری - ادبی جهان می‌پردازد و آن را از دیدگاه‌های مختلف بررسی می‌کند.

درباره کتاب پست مدرنیسم و...

در واقع پسامدرنیسم نشان داده است که قابلیت فوق‌العاده‌ای برای برخاستن از درون خاکستر آتش سوزان نابودکننده خود دارد. تقریباً می‌توان گفت که ویژگی اشتقاقی پسامدرنیسم که نام آن نشان‌دهنده آمدن آن از پس چیز دیگری چون مدرنیسم، مدرنیته، یا مدرن است، برای آن چیرگی گسترده‌ای تضمین می‌کند که اگر خود را به عنوان پدیده‌ای آغاز نشده از چیزی دیگر می‌نامید، آن چیرگی تضمین نمی‌شد. اگر پدیده‌ای از نو و بدون پیشینه آغاز شود، دوره هستی محدود و معینی خواهد داشت، در حالی‌که پدیده‌ای که از پی پدیده‌ای  دیگر بیاید از دوره هستی نامحدودی برخوردار خواهد شد و از پایان‌یافتگی پدیده پیشین کامیابی مداومی به دست می‌آورد. 

این کتاب با نگاهی پژوهشی این مکتب را بررسی می کند و نشان می‌دهد چگونه شروع شده است و به کجا رسیده است.

خواندن کتاب پست مدرنیسم و... را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به ادبیات و مکتب‌های ادبی پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب پست مدرنیسم و...

در نیمه‌های دههٔ ۱۹۹۰، با استقلال یافتن مفهوم «پسا» از موضوع‌های بحث خود، مرحلهٔ سوم پسامدرنیسم شکل گرفته بود. بحث دربارهٔ وجود داشتن یا وجود نداشتن چیزی به نام پسامدرنیسم، که انگیزهٔ بحث‌های پیشین بود، رو به محو شدن نهاد، چون خود این واقعیت که اصلاً گفتمانی دربارهٔ این موضوع وجود داشته باشد دلیل بسنده‌ای بود برای اثبات وجود پسامدرنیسم، آن هم در حد یک اصطلاح و نه در حد واقعیت. پسامدرنیسم به صورت نامی برای فعالیتِ نوشتن دربارهٔ پسامدرنیسم درآمد. جان فرو در سال ۱۹۹۷ به شکلی سرراست اظهار کرد که واژهٔ « پسامدرنیسم» را «می‌توان بی‌کم‌وکاست عنوانی برای گونهٔ نوشتار نظریه‌پردازانه دانست.»(۷) امر پسامدرن به ابری از داده‌ها و انبوهی از مه گفتمان تبدیل شد که روی رادار حتا به شکلی برجسته و آشکارتر از چیزی که پسامدرنیسم قرار بود دربارهٔ آن سخن بگوید نمایان می‌شد. بدین شیوه پسامدرنیسم از مرحلهٔ انباشت، به سمت خودگردانی بیشتر گذر کرده بود و دیگر به جای آن‌که نوعی هواسنج فرهنگی باشد خود اقلیمی آب‌وهوایی شده بود.

بعد از گسترش عظیم دامنه و قلمرو در طول اولین دورهٔ انباشت جداگانه در دههٔ ۱۹۷۰ و دورهٔ ترکیبی ۱۹۸۰، اندیشهٔ پسامدرنیسم برای نخستین‌بار در دههٔ ۱۹۹۰ کاهش آهنگ گسترش خود را آغاز کرد. در این دهه، « پسامدرنیسم» که تا این هنگام به منزلهٔ وضعیت اشیای جهان هنر، فرهنگ، اقتصاد، سیاست، مذهب و جنگ شناخته می‌شد، به‌آرامی ولی پیگیرانه از این موقعیت دست کشید و به صورت گرایش فلسفی و سبک اندیشه و گفتاری درآمد که به‌سادگی شناخت‌پذیر (و هر لحظه کنارنهادنی‌تر) می‌شد.