کتاب روانی

کتاب روانی نوشته رابرت بلاک با ترجمه شاهپور عظیمی منتشر شده است. فیلم سینمایی روانی ساخته آلفرد هیچکاک بر اساس رمانی به همین نام و نوشته رابرت بلاک ساخته شده است. رمانی که نورمن بیتس شخصیت اصلی آن میانه‌سال و چاق است و در تمام طول رمان با ترفندهایی به خواننده گفته می‌شود که مادر نورمن زنده است. در واقع با خواندن این رمان به تفاوت‌های بنیادین سینما و ادبیات پی می‌بریم. این کتاب هم رمان را در خود دارد و هم فیلم‌نامه آلفرد هیچکاک و تفاوت این دو اثر را به خوبی در خود نشان می‌دهد.

خواندن کتاب روانی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم 

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به سینما و ادبیات وحشت پیشنهاد می‌کنیم

بخشی از کتاب روانی

نورمن حتی برای لحظه‌ای انگار آن صدا را شنید، اما به خاطر آورد که باران و صدای پاهایی که می‌شنید ریتم مشابهی با ضربات استخوان بر طبل داشتند. او تقریباً بی‌آنکه لازم باشد این صدای پا را بشنود، از وجود آن آگاه بود. هر وقت مادرش وارد می‌شد به‌راحتی می‌توانست وجود او را تشخیص دهد. حتی لازم نبود سرش را بالا کند و او را ببیند.

در واقع او سرش را هم بالا نکرد و به‌جای آن وانمود کرد که دارد کتابش را ادامه می‌دهد. مادر در اتاق خودش می‌خوابید و نورمن می‌دانست هر وقت او از خواب بیدار می‌شود چقدر غرغرو و بداخلاق می‌شود. برای همین بهترین کار این بود که حرفی نزند و در دلش آرزو کند که مادرش دچار یکی از همان حالت‌های بدش نشده باشد.

«نورمن، می‌دونی ساعت چنده؟»

او آهی کشید و کتاب را بست. الان دیگر می‌دانست که مادرش دارد شروع می‌کند. همین سؤال نشانهٔ ستیزه‌جویی بود. مادر برای آنکه بیاید اینجا مجبور بود از جلوی ساعت دیواری پدربزرگ رد شود و به‌راحتی می‌توانست ببیند که ساعت چند است. با این حال منطقی نبود که قضیه را بزرگ کند. نورمن نگاهی به ساعت مچی‌اش انداخت و سپس تبسمی کرد. «یه‌کمی از پنج گذشته. حواسم به خوندن کتاب بود، واسه همین نفهمیدم که این‌قدر دیر شده...»