کتاب طراحی و نوشتن داستان های معمایی

اگر علاقه‌مند به داستان‌نویسی هستید، در کتاب طراحی و نوشتن داستان‌های معمایی، اثر پاتریشیا های‌اسمیت می آموزید که نویسندگان فرمول تثبیت‌شده‌ای برای موفقیت ندارند و هیچ رازی برای موفقیت در نوشتن وجود ندارد مگر چیزی به نام فردیت یعنی به تعداد افرادی که دست به نوشتن می‌زنند، راه موفقیت وجود دارد.

پاتریشیا های‌اسمیت در این کتاب علاوه بر یادآوری کردن این مسئله درباره راه و روش نوشتن داستان‌های معمایی در این کتاب به طور مفصل نوشته است. کتاب طراحی و نوشتن داستان‌های معمایی یکی از معدود کتاب‌های ترجمه شده در این زمینه است.

درباره کتاب طراحی و نوشتن داستان‌های معمایی

در کتاب طراحی و نوشتن داستان‌های معمایی با اصول و تکنیک‌های نوشتن این نوع داستان، آشنا می‌شنوید. نویسنده در این کتاب، به نقل تجربیات خود پرداخته و این اصل مهم را در نظر گرفته است که نوشتن جز نوشتن چیزی نیست. نویسنده کسی است که باید بنویسد. پاتریشیا از دشواری‌های یافتن جرقۀ اولیۀ داستان می‌گوید، از سختی‌هایی که در به دست آوردن مواد خام پیش‌زمینۀ داستان متحمل می‌شده و مشکلاتی که با ویراستاران داشته است. در فصل‌های ۱۰ و ۱۱ علاوه بر موضوعاتی که در نوشتن کاربرد داشته باشند به مطالب دیگری اشاره کرده است. در فصل ۱۰ با نام «مورد تاریخی یک رمان: سلول شیشه‌ای» به بررسی شکل گیری رمان «سلول شیشه‌ای» خودش پرداخته است و در فصل ۱۱ با عنوان «یادداشت‌ها کلی درباره تعلیق و معما» مفاهیم مهم تعلیق و معما در زمینه ادبیات داستانی را توضیح داده است.

خواندن کتاب طراحی و نوشتن داستان‌های معمایی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

طراحی و نوشتن داستان‌های معمایی اثری است که به صورت کاربردی و نه تئوری به نویسندگان علاقه‌مند کمک خواهد کرد.

درباره پاتریشیا های‌اسمیت

پاتریشیا های‌اسمیت در سال ۱۹۲۱ در ایالات متحده متولد شد و در سال ۱۹۹۵ درگذشت. او نگارنده آثار موفقی چون، بیگانگان در ترن، آقای ریپلی با استعداد، سلول شیشه‌ای و...است.

 بخشی از کتاب طراحی و نوشتن داستان‌های معمایی

اصلاح طرح داستانی یا ضخیم کردنش، ستون‌بندی دشواری‌ها و پیچیدگی‌هایی است که بر سر راه قهرمان و شاید دشمنان او قرار دارد. این پیچیدگی‌ها در شکل‌گیری حوادث غافلگیرکننده بسیار مؤثرند. اگر نویسنده بتواند طرح داستانی را پرملاط از آب دربیاورد و باعث غافلگیری خواننده بشود، طرح به‌طور منطقی پیشرفت خواهد کرد؛ اما همیشه نمی‌شود با استفادهٔ صرف از منطق کتاب خوبی نوشت. برخی از طرح‌های فوق‌العاده و درجه‌یک بسیار ساده‌اند: یک طرح تعقیب و گریز مستقیم. مثلاً طرحی که صرفاً داستان زنی را بازگو می‌کند که دلش می‌خواهد اما نمی‌تواند راضی به قتل شوهرش بشود. این داستانی دربارهٔ تردید است. استخوان‌بندی این «تردید» به‌خودی‌خود پیچیده نیست. عملاً اتفاقی نخواهد افتاد و ممکن است، صرفاً «ممکن است»، در مسیر داستان شما یکی پس از دیگری رویدادهای بغرنج ایجاد بشود: به‌طور ناخواسته سروکلهٔ کسانی پیدا بشود و نگذارند جنایت اتفاق بیفتد یا نامهٔ یکی از اقوام زن برسد و این ترس را در او بیدار کند که در صورت چنین کاری مکافات ابدی گریبانش را خواهد گرفت. تقریباً در هر نوع طرح داستانی، هم جا برای تراژدی هست و هم کمدی.

در مسیر پرورش یک ایدهٔ داستانی و مسئلهٔ تمرکز بر روی شخصیت یا طرح، نه توصیه‌ای دارم و نه فضولی خواهم کرد. من خودم یا روی یکی یا روی هردو متمرکز می‌شوم. درمورد خودم خیلی وقت‌ها شده که بخش کوتاهی از یک کنش به سراغم آمده بی‌آنکه به شخصیتی ربط پیدا کند یا ویژگی بخصوصی در آن ببینم یا نقطهٔ اوجی در کار باشد. مشخص است که گهگاه یک شخصیت سرشار از تناقض به دلیل همین تناقض‌ها می‌تواند طرح داستانی را با یک کنش راه بیندازد. در موقعیت‌های دیگر کاری دشوار پیش روی ندارید جز اینکه یک وضعیت نامعمول باید منجر به وضعیت نامعمول دیگری بشود، یعنی کنش بالا بگیرد و آن‌وقت است که شخصیت یا شخصیت‌ها در پیشرفت طرح داستانی، دیگر چندان «اهمیت» ندارند. نمی‌دانم چرا هنگام طراحی داستان وقتی طرح یا شخصیت مهار اثر را در دست می‌گیرند، یکی باید عالی عمل کند و دیگری ضعیف