کتاب قله های ادبیات جهان؛ صد سال تنهایی گابریل گارسیا مارکز

کتاب قله های ادبیات جهان؛ صد سال تنهایی گابریل گارسیا مارکز نوشته مایکل وود، به بررسی پیوند تخیل، تاریخ و شوخ‌طبعی در رمان مارکز اختصاص دارد. نویسنده نشان می‌دهد که جزئیاتی مانند جابه‌جایی زمان فعل‌ها یا یک پاسخ طنزآمیز چگونه به برداشت ما از جهان ماکوندو شکل می‌دهند. مبینا معتمدی این کتاب را ترجمه کرده است و انتشارات چترنگ این کتاب را منتشر کرده است. موضوع اصلی، کشف رمزهای پنهان نیست؛ وود معانی نهفته در همان جمله‌ها و اتفاق‌های آشکار رمان را دنبال می‌کند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب قله های ادبیات جهان؛ صد سال تنهایی گابریل گارسیا مارکز

کتاب قله های ادبیات جهان؛ صد سال تنهایی گابریل گارسیا مارکز، حاصل خوانش مایکل وود از رمانی است که جهان خیالی‌اش از تاریخ و جغرافیای آمریکای لاتین جدا نیست. وود بحث را از زمینه‌ی ادبی و سیاسی آغاز می‌کند و سپس به جزئیات جمله‌ها، شخصیت‌ها و مکان‌ها نزدیک می‌شود. گاه‌شمار آغازین، زندگی مارکز را کنار رویدادهای سیاسی و آثار دیگر نویسندگان قرار داده است. فصل اول، پیش‌زمینه، بخش‌هایی با عنوان‌های شکوفایی، کلمبیا، آثار اولیه‌ی گارسیا مارکز و جولان شوخ‌طبعی دارد. فصل دوم، نمونه‌های سبکی، نمونه‌هایی از رمان را مبنای بررسی قرار می‌دهد و فصل سوم، تاریخچه‌ی بهشت، بحث درباره‌ی مکان و گذشته‌ی ماکوندو را پیش می‌برد. نویسنده در بررسی شکوفایی ادبی آمریکای لاتین، هم از تأثیر نویسندگانی چون بورخس و فاکنر سخن گفته است و هم از نسبت ادبیات با امید و سرخوردگی سیاسی. او این شکوفایی را مجموعه‌ای از آموزه‌های یکسان نمی‌داند؛ مسئله، تلاقی نیروهایی است که امکان‌های تازه‌ای برای داستان‌نویسی فراهم کرده‌اند. این زمینه‌چینی، رمان را در گفت‌وگویی گسترده‌تر درباره‌ی هنر و سیاست قرار می‌دهد.
کتاب قله های ادبیات جهان؛ صد سال تنهایی گابریل گارسیا مارکز در تحلیل سبک، به تفاوت میان سادگی جمله‌ها و پیچیدگی جهان‌بینی توجه دارد. وود نشان می‌دهد که تغییر زمان فعل‌ها چگونه گذشته و آینده را به هم نزدیک می‌کند یا نقل گفت‌وگوها چه نسبتی با سنت قصه‌گویی دارد. او همچنین به اشیای روزمره، استعاره‌ها و تغییر زاویه‌ی دید توجه کرده است. بحث تاریخی نیز صرفاً پیداکردن معادل‌های واقعی شخصیت‌ها و اتفاق‌ها نیست. نویسنده می‌پرسد حذف نام کشور و حفظ جزئیات جغرافیایی چگونه به ماکوندو هویتی هم مشخص و هم گسترده‌تر می‌بخشد. او برداشت‌های منتقدان دیگر را مطرح می‌کند و گاهی حدود اعتبارشان را توضیح می‌دهد. چنین شیوه‌ای، خواننده را با فرایند استدلال در نقد ادبی آشنا می‌کند؛ فرایندی که از یک عبارت کوچک به پرسشی درباره‌ی حافظه، قدرت یا حقیقت می‌رسد. شوخی‌ها نیز در این بررسی حاشیه‌ای نیستند. وود نسبت طنز با ترس، اندوه و مقاومت در برابر تصور سرنوشت تغییرناپذیر را دنبال می‌کند.

خلاصه داستان قله های ادبیات جهان؛ صد سال تنهایی گابریل گارسیا مارکز

مایکل وود در کتاب قله های ادبیات جهان؛ صد سال تنهایی گابریل گارسیا مارکز، این ایده را پیش می‌برد که جهان شگفت‌انگیز رمان، راهی برای فاصله‌گرفتن از واقعیت نیست. تاریخ کلمبیا، رقابت‌های سیاسی، خشونت و تجربه‌ی انزوا در شکل‌گیری این جهان نقش دارند. نویسنده ابتدا جایگاه مارکز را در میان نویسندگان آمریکای لاتین روشن می‌کند و سپس سراغ شیوه‌های داستان‌گویی او می‌رود. تحلیل حافظه‌ی اورسولا نشان می‌دهد که به‌یادآوردن می‌تواند جای دیدن را بگیرد و وسیله‌ای برای شناخت محیط شود. بحث درباره‌ی شهادت و فراموشی نیز این سؤال را پیش می‌کشد که حقیقت چگونه باقی می‌ماند وقتی دیگران حاضر به پذیرفتنش نیستند. وود در ادامه، جغرافیای ماکوندو و نشانه‌های بهشت را بررسی می‌کند. حرف اصلی این بررسی، ضرورت توجه به جزئیات آشکار رمان است؛ جزئیاتی که طنز، اندوه و تردید درباره‌ی شناخت تاریخ را کنار هم نگه می‌دارند.

چرا باید کتاب قله های ادبیات جهان؛ صد سال تنهایی گابریل گارسیا مارکز را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب قله های ادبیات جهان؛ صد سال تنهایی گابریل گارسیا مارکز را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• تحلیل جمله‌ها، نقش زمان فعل و زاویه‌ی دید را روشن می‌کند.
• بررسی زمینه‌ی کلمبیایی، پیوند ماکوندو با تاریخ را نشان می‌دهد.
• بحث شوخ‌طبعی، نسبت طنز با مسائل جدی رمان را توضیح می‌دهد.
• سنجش تفسیرهای منتقدان، نمونه‌ای از استدلال در نقد ادبی ارائه می‌دهد.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب قله های ادبیات جهان؛ صد سال تنهایی گابریل گارسیا مارکز به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• خوانندگان رمان مارکز که به بازخوانی دقیق‌تر علاقه دارند.
• دانشجویان ادبیات که نمونه‌ی تحلیل متن می‌جویند.
• علاقه‌مندان به پیوند تاریخ آمریکای لاتین با داستان‌نویسی.

بخشی از کتاب قله های ادبیات جهان؛ صد سال تنهایی گابریل گارسیا مارکز

«ویتگنشتاین یک بار گفت که می‌تواند اثری فلسفی را تصور کند که سراسر از تعدادی لطیفه تشکیل شده باشد. به نظرم بسیاری از لطیفه‌ها حتی اگر مستقیم به مفاهیم فلسفی ربط نداشته باشند، ارتباط تنگاتنگی با فلسفه دارند. لطیفه‌ها نقطهٔ مقابل چیزهایی هستند که مسائلی جدی می‌دانیمشان و من یکی که دلم نمی‌خواهد دست به اصلاحشان بزنم و به شهروندانی مطیع تبدیلشان کنم، اما دلم می‌خواهد اشاره کنم که لطیفه‌ها پیوند درخور توجهی با مسائل جدی دارند و این‌دو صرفاً نقطهٔ مقابل یکدیگر نیستند؛ لطیفه‌ها به شیوه‌ای ملایم یا موذیانه یا ابلهانه به مسائلی می‌پردازند که اهمیت بسیاری برای ما دارند؛ بنابراین داستان‌های معاصر، از آثار بکت، بورخس، کالوینو، کِنو، گراس، رشدی، فیلیپ راث و گارسیا مارکز گرفته تا هر تعداد نویسندهٔ دیگر، سرشار از لطیفه‌اند. نقد ادبی هنوز به زبانی درخور برای توصیف این هنرمندی‌ها نرسیده است ــ خودِ مفهوم پست‌مدرنیته بسیاری از شوخی‌های خارق‌العاده را در نطفه خفه می‌کند ــ و نویسندگان معاصر را یا در گروهی دسته‌بندی می‌کند که سرسختانه می‌کوشند مسیر پیشینیانشان را ادامه دهند یا در گروهی که از راه آن‌ها سرپیچی می‌کنند، گویا برای موفقیت یا باید از معیارهایی پیروی کنند که اتفاقی در اختیارمان قرار گرفته است یا دقیقاً همان معیارها را زیر سؤال ببرند.»