کتاب محبوبه‌ی ویتگنشتاین

دیوید مارکسن نویسنده رمان‌های پست مدرن آمریکایی بود که در سال ۲۰۱۰ درگذشت. او در طول زندگی‌اش رمان‌های زیادی نوشت که «محبوبه ویتگنشتاین» معروفترین آنها است. مارکسن در تمام داستان‌های خود، شخصیت‌پردازی، پی‌رنگ و رویکردهای غیر متعارف و تجربی داشت. «محبوبه ویتگنشتاین» شاهکار مارکسن در سال ۱۹۸۸ منتشر شد و مخاطبان استقبال زیادی از آن کردند. این اثر به گفته فورستر والاس، نقطه عطفی در رمان تجربی است. رمان درباره ذهنیات و افکار زنی است که فکر می‌کند آخرین بازمانده روی زمین است. زنی که خیال می‌کنیم دیوانه است اما این دیوانگی آنقدر جذاب است که ما را به دنبال خودش می‌کشاند. او درباره همه‌چیز از موسیقی و رابطه جنسی گرفته تا هایدگر و ماجرای تروا و.... صحبت می‌کند و هم‌زمان گوشه‌هایی از گذشته پر از مشکلش را هم تجزیه و تحلیل می‌کند. ما در طول داستان کارمان مرور افکار این زن است. از بدو تولد افکار او تا پروبال گرفتن و شاخه‌شاخه شدنشان و در نهایت دور شدنشان، با تداعی ناگهانی یک خاطره یا تصویر جدید. درواقع موضوع این رمان فلسفی ذهن انسان است. خودآگاهی، تجربیات شخصی و زبان‌شناسی ساختاری با چیزهایی که راوی در ماشین‌تحریرش تایپ می‌کند، چیزهایی که خودآگاهانه تصمیم گرفته همهٔ آنچه به ذهنش رسید، باشند. ما با خواندن «محبوبه ویتگنشتاین» می‌فهمیم که فرآیند فکر کردن چطور اتفاق می‌افتد. بسیاری این اثر مارکسن را مکمل کتاب «تراکتاتوسِ» ویتگنشتاین دانسته‌اند. تراکتاتوس هم درست مانند محبوبهٔ ویتگنشتاین، کتابی فلسفی در رابطه با زبان است که از پاراگراف‌های تک‌جمله‌ای تشکیل شده است. درست مثل «محبوبهٔ ویتگنشتاین»، بخش بزرگی از فلسفهٔ موجود در تراکتاتوس ناگفته مانده است. دلیل آن این است که ویتگنشتاین به‌خوبی از محدودیت‌های زبان آگاه بود. «آنچه اساساً می‌توان گفت، می‌توان به‌روشنی گفت و از آنچه نمی‌توان درباره‌اش سخن گفت باید به سکوت گذشت.» مارکسن با این اثر که سیری است در ذهن پیچیده راوی داستان، پیوسته این نظر ویتگنشتاین را به ما گوشزد می‌کند که زبان برای بیان افکار و تصورات ما نارسا است. این نوع بازی‌های زبان‌شناسی اشاره به معمای پیچیدهٔ ارتباط بین ذهن، متن و جهان و تاثیر گذاشتن آنها بر همدیگر دارد. در «محبوبهٔ ویتگنشتاین» مارکسِن همه چیز را به خواننده واگذار می‌کند. وصل کردن نقطه‌های مرتبطِ موجود در کتاب و درک ارتباطات عمیق‌تر آن بر عهدهٔ خودِ خواننده است و همین است که خواندن این کتاب را به تجربه‌ای لذت‌بخش تبدیل می‌کند.