کتاب هفته‌ چهل و چند

کتاب هفته‌ چهل و چند در نشر اطراف چاپ شده است. «هفته‌ چهل و چند؛ بیست روایت از مادری در همین روزها» بیست ناداستان یا روایت دربارهٔ مادری، هراس‌ها، دل‌مشغولی‌ها و شیرینی‌های این دوران، به قلم بیست نویسندهٔ زن ایرانی است.

درباره کتاب هفته‌ چهل و چند

در کتاب هفته‌ چهل و چند شما با دغدغه‌ها و تجارب مادرهایی با سبک زندگی‌ و دیدگاه‌های متفاوت آشنا می‌شوید و تصویری دقیق و زنده از تجربهٔ فرزندپروری آنان را می‌بینید. مادرهای این مجموعه که زنانی تحصیل‌کرده در مکان‌های مختلف و در رشته‌های مختلف‌اند، دغدغه‌های مادرانهٔ خود را روایاتی شیرین و خواندنی کرده‌اند که بسیار لطیف و دلنشین است. هدف این اثر آموزش شیوه‌های تربیت فرزند یا معرفی کردن الگوی «مادر نمونه» نیست بلکه هریک از این روایت‌ها بیانگر شخصیت زنی مستقل با هویت انسانی و برداشت‌های ذهنی خاص خود است که سبکی از مادرانگی را در پیش گرفته‌اند. ارتباطی ظریف و عاشقانه میان دو انسان متفاوت که تکرارناپذیر است. ارتباطی که شاید گویای این حقیقت باشد که زنان پیش و بیش از داشتن هر نقش دیگری در زندگی‌شان، مادرند.

اسامی نویسندگان این اثر مادرانه عبارت‌اند از: آصفه آصف‌پور، فاطمه ابوترابیان، امیلی امرایی، زینب بحرینی، شهلا بهادری، فاطمه جناب اصفهانی، نیره حاتمی‌کیا، فاطمه حجوانی، رضوان خرمیان، فاطمه ستوده، سوده شبیری، فاطمه صالحی، نرگس عزیزی، مریم فردی، زهرا کاردانی، ضحی کاظمی، نورالهدی ماه‌پری، منصوره مصطفی‌زاده، نسیبه میرباقر، مرجان هاشمی

کتاب هفته‌ چهل و چند را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب به علاقه‌مندان به مطالعهٔ موضوعاتی دربارهٔ تجربهٔ مادری و دوستداران ناداستان پیشنهاد می‌شود. «ناداستان» روایتی است که مبنایی واقعی دارد و هدفش یا بیان تجارب و واقعیات زندگی به منظور افشای حقیقت یا شریک شدن دریافت و ادراکی از زندگی با دیگران است.

بخشی از کتاب هفته‌ چهل و چند

«واضح بود که سخت است. تصمیم راحتی نبود. تصمیم به داشتن دو فرزند با فاصلهٔ سنی کمتر از دو سال، دست‌تنها، با درس و مشق و دانشگاه و دور از ایران تصمیم راحتی نبود. باید از پسش بر می‌آمدم. به درستیِ این تصمیم برای زندگی‌ام باور داشتم. مطمئن بودم اگر برنامه‌ریزی داشته باشم، کفهٔ لذت را سنگین‌تر از سختی‌هایش می‌کنم.

چند سال کار کردن در شرکت‌های نفتی کانادایی قاعده‌مندم کرده بود. وقتی رشتهٔ کامپیوتر را که به زورِ برادر بزرگ‌تر خوانده بودم با دل پر گذاشتم کنار و رفتم سروقت رشتهٔ دیگری، همه چیز منظم‌تر شد. درس‌های مدیریت و سازماندهی و منابع انسانی ساعت‌های زندگی را دقیق‌تر کرد. خرده‌ریزه‌های پراکنده توی کابینت‌ها و دراورها کشیده شد توی باکس‌های منظم و چارچوب‌دار. همه چیز شکل و فرم و برنامه گرفت. از نصب یک قاب روی دیوار گرفته تا برنامهٔ روزانهٔ سوفیا. هفته‌ای یکی دو بار توی راه برگشت از دانشگاه به خانه سر ماشین را کج می‌کردم و از فروشگاه یک دلاری که هیچ چیزش یک دلار نبود با چند تا جعبهٔ مرتب و منظم می‌آمدم خانه. وسایل اتاق سوفیا در سبدها و باکس‌های رنگی. خنزرپنزرها در جعبه‌های تک‌رنگ.

بعضی وقت‌ها هم می‌دیدم که دارم از آن‌ور بوم می‌افتم. مادرم از ایران آمده بود و قدم روی چشم‌هایمان گذاشته بود. کمردرد بعد از عمل جراحی را به هیچ گرفته بود. نشسته بود توی هواپیما و از ایران تا کلگری و از کلگری تا لندن پرواز کرده بود. هر چه برادرها و خواهر اصرارش کرده بودند که این راه طولانی برای سلامتی‌اش خوب نیست، به نفی سر تکان داده بود که "نه! دخترم دست‌تنهاس. با یک بچهٔ کوچیک و یک بچه توی شکم... اگه نذارید، پیاده می‌رم." از ایران تا کانادا پیاده نمی‌شد اما مادر حجت را بر همه تمام کرده بود.»