کتاب پوکه باز

«کوروش اسدی» برنده جایزه ادبی گلشیری برای کتاب «باغ ملی» در سال ۱۳۴۳ متولد شد و درسال ۱۳۹۶ به مرگ خود خواسته رسید. «پوکه‌باز» نام دهمین داستان کوتاه از مجم��عه داستانی به همین نام است. داستان‌های این مجموعه اغلب درباره سال‌های جنگ تحمیلی یا شخصیت‌هایی است که زندگی‌شان به گونه‌ای با جنگ گره خورده و در طول جنگ هر روز درگیر مرگ بوده‌اند. مرگ اندیشی به نوعی درونمایه‎ی تمام داستان‌ها است. «پوکه‌باز» روایتی نو از جنگ است، درباره افرادی که بارها مرگ را از نزدیک لمس کرده‌اند و نمی‌توانند زندگی عادی داشته‌ باشند. اگرچه در داستان‌هایی مثل «خواب‌های جنوبی» تنها سایه‌ای محو از جنگ را می‌بینیم، اما ناامیدی و مرگ‌اندیشی در شخصیت‌هایی که به رویا پناه می‌برند و خودخواسته یا به اجبار تنها هستند از نقاط بارز داستان است. در داستان های کوروش اسدی دیالوگ‌های کمی می‌خوانیم و بیشتر شاهد مونولوگ‌های افراد با خودشان هستیم. در داستان «خواب‌های جنوبی» از این مجموعه م��‌خوانیم: «دختر پارسالی شلوارک سرخ پوشیده بود و پیراهن حلقه‌ای زرد و آن‌قدر سفید بود که آدم از آفتاب بدش می‌آمد. مخصوصاً وقتی که یکی دو دقیقه بعد لپ‌هاش سرخ می‌شد و قطره‌های عرق می‌نشست بالای لبش و رسول زود می‌گفت: «سرتاسر! نه که از این سر تا این سر همین‌طور دور خودش پیچیده، بهش می‌گن سرتاسر. اگه بخوای باید اول این سرش را بگیری و بلند کنی، بگو خب... بعد آروم همین‌طور بلند می‌کنی، بلند می‌کنی تا از جایی بشکنه. از هرجا شکست می‌شه قسمتت. یعنی اندازهٔ پولی که دادی. حالا دیگه خودت و شانست. خیلی هم شیرین و خوش‌مزه‌س.»