کتاب گناهکار

کتاب گناهکار نوشته هی - یونگ پیون، رمانی جنایی و روان‌شناختی درباره‌ی دو زن است که حوادثی تلخ، زندگی‌شان را از مسیر معمول خارج می‌کند. یکی در پی فهمیدن علت انفجار خانه‌ی پدرش است و دیگری می‌خواهد بداند چه بر سر خواهر کوچک‌ترش آمده است. جست‌وجوی حقیقت، هر دو را با فاصله‌ی میان شناخت نزدیکان و تصورشان از آن‌ها روبه‌رو می‌کند. شیوا مقانلو این رمان را ترجمه کرده و نشر نیماژ منتشر کرده است. پرسش اصلی فقط یافتن مقصر نیست؛ سهم سکوت و بی‌اعتنایی نیز مطرح است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب گناهکار

کتاب گناهکار اثر هی - یونگ پیون، معمای جنایی را به پرسش‌هایی درباره‌ی مسئولیت، تنهایی و قضاوت پیوند می‌زند. دو شخصیت محوری، سه اوه یون و کی جئونگ شین، زندگی‌هایی متفاوت دارند. سه اوه از روبه‌روشدن با دیگران می‌ترسد و خانه‌ی فرسوده‌ی پدرش را امن‌ترین جای دنیا می‌داند. کی جئونگ معلمی است که پشت ظاهر وظیفه‌شناس خود، خشم، فرسودگی و احساساتی ناخوشایند را پنهان می‌کند. حوادثی که برای نزدیکان این دو زن رخ می‌دهد، تصورشان از امنیت و تسلط بر زندگی را به هم می‌ریزد. روایت سوم‌شخص به ذهن شخصیت‌ها نزدیک می‌شود و فاصله‌ی رفتار بیرونی آن‌ها را با افکار ناگفته‌شان نشان می‌دهد. نویسنده به‌جای محدودکردن تعلیق به مدارک و بازجویی‌ها، از خاطرات، سوءظن‌ها و واکنش‌های متناقض شخصیت‌ها نیز استفاده کرده است. فضای تیره‌ی رمان از همین ناهماهنگی شکل می‌گیرد: آدم‌ها ممکن است محبت کنند و هم‌زمان چیزی اساسی را درباره‌ی عزیزانشان ندانند. جزئیاتی مانند هدیه‌ی تولد، وسایل خانه و تماس‌های تلفنی، در چنین فضایی معنایی فراتر از اشیاء و اتفاقات روزمره پیدا می‌کنند. هرکدام می‌توانند نشانه‌ی توجه باشند یا یادآور فرصتی ازدست‌رفته برای شنیدن حرف دیگری.
کتاب گناهکار در کنار روابط نزدیک، مناسبات مدرسه، بدهکاری و شیوه‌ی برخورد پلیس با افراد آسیب‌دیده را نیز وارد ماجرا می‌کند. مدرسه فقط محل کار کی جئونگ نیست؛ محیطی است که قدرت والدین، رفتار همکاران و ترس از مجازات بر تصمیم‌های او اثر می‌گذارد. بدهی نیز فقط مسئله‌ای مالی باقی نمی‌ماند و به رابطه‌ی پدر و دختر، احساس شرم و برداشت دیگران از حادثه راه پیدا می‌کند. شخصیت‌های فرعی، از دانش‌آموز تا کارآگاه، در شکل‌دادن به این فشارها نقش دارند. نویسنده مرز میان قربانی‌بودن و آسیب‌رساندن را قطعی فرض نمی‌کند. کسی که در موقعیتی تحقیر شده، ممکن است در موقعیتی دیگر به خشونت پناه ببرد. تجربه‌ی خواندن این رمان، همراهی با آدم‌هایی است که توضیح روشن و آرامش‌بخشی برای رفتار خود ندارند. جست‌وجوی بیرونی آن‌ها مدام به خاطرات و داوری‌های شخصی بازمی‌گردد. همین پیوند، پرسش از حقیقت را دشوارتر می‌کند: شواهد چه می‌گویند و شخصیت‌ها دوست دارند از شواهد چه نتیجه‌ای بگیرند؟

خلاصه داستان گناهکار

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
سه اوه یون پس از بیرون‌رفتن برای دریافت هدیه‌ای که پدرش خریده، به محله برمی‌گردد و خانه‌شان را گرفتار آتش و انفجار می‌بیند. پدرش به بیمارستان منتقل شده و پلیس احتمال عمدی‌بودن حادثه را بررسی می‌کند. سه اوه توضیح کارآگاه درباره‌ی انگیزه‌ی پدرش را نمی‌پذیرد و توجهش به کسی جلب می‌شود که برای وصول بدهی به خانه‌ی آن‌ها می‌آمده است. کی جئونگ شین نیز در میانه‌ی گرفتاری‌های مدرسه، تماسی درباره‌ی پیداشدن جسدی دریافت می‌کند که احتمال می‌رود متعلق به خواهرش باشد. او برای شناختن زندگی دور از چشم خواهرش، سراغ دانشگاه و سابقه‌ی تماس‌های تلفنی می‌رود. کتاب گناهکار مسیر این دو جست‌وجو را دنبال می‌کند؛ جست‌وجوهایی که علاوه‌بر ابهام حوادث، ناآگاهی بازماندگان از زندگی نزدیکانشان را آشکار می‌سازند. هر سرنخ، خاطره‌ای آشنا را نیز زیر سؤال می‌برد.

چرا باید کتاب گناهکار را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب گناهکار را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• تعلیق جنایی از تردیدهای شخصیت‌ها تغذیه می‌کند و فقط به پیداکردن مدارک وابسته نیست.
• رمان امکان اندیشیدن به تفاوت مسئولیت اخلاقی و اتهام قانونی را فراهم می‌کند.
• جزئیات روزمره، فاصله‌ی میان محبت به نزدیکان و شناخت زندگی آن‌ها را نشان می‌دهند.
• روابط مدرسه و خانواده، تأثیر قدرت و تحقیر را بر رفتار آدم‌ها آشکار می‌کنند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

کتاب گناهکار به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به رمان‌های جنایی و روان‌شناختی با فضای تیره.
• خوانندگانی که به شخصیت‌های گرفتار احساس گناه و خشم علاقه دارند.
• مخاطبانی که می‌خواهند درباره‌ی سوگ، بی‌اعتنایی و مسئولیت در روابط نزدیک تأمل کنند.

بخشی از کتاب گناهکار

«به خانه که رسید، بدنش می‌لرزید و تب داشت. اما بالأخره در انجام کاری موفق شده بود. قبلش فکر می‌کرد همین‌که پایش را بیرون بگذارد، با کسی روبه‌رو می‌شود که قصد تعقیب او را دارد؛ که هر گوشه فردی منتظر است تا دستش به او برسد. اما این‌طور نبود. مدت‌ها قبل برایش چنان اتفاقاتی می‌افتاد، اما بعداز آن دیگر نه. هیچ‌کس پشت تیربرق قایم نشده بود یا در کوچه کشیک نمی‌داد؛ هیچ نامهٔ تهدیدآمیزی در صندوق پستی‌اش وجود نداشت؛ هیچ‌کس روی دیوار برایش فحش نقاشی نکرده بود.
البته یک نفر بود که خیره نگاهش می‌کرد. سه-اوه اولش ترسید، اما بعداز کمی فکر به این نتیجه رسید که احتمالاً به‌خاطر ماسک جراحی بزرگی است که صورتش را پوشانده، و کلاه بافتنی خارج‌ازفصلی که به سر دارد. غیر از آن، تقریباً همهٔ آدم‌ها بی هیچ نگاه دومی، حتی به کلاهش، از کنارش رد می‌شدند. او در تمام مدتِ خانه‌نشینی‌اش، دنیای بیرون را جایی می‌دانست که هر لحظه ممکن بود تمام وجودش را ببلعد. اما در حقیقت، این دنیا جایی بود که اصلاً هیچ به او توجهی نداشت.
و از همان اولین خروج سه-اوه از خانه به بعد، دیگر پدرش یاد گرفت که چطور او را وادار به بیرون‌رفتن کند؛ بنابراین بعداز آن، مرتب حالش بد می‌شد! هرچه حالش بدتر بود، بهتر می‌توانست سه-اوه را روانهٔ بیرون کند.»