کتاب شکارچیان در برف (مجموعه داستان)

«شکارچیان در برف» اولین مجموعه داستانی نسیبه فضل‌اللهی است. همزن، خواهران دوقلوی برونته، سفر نهنگ، گریه مادر، شیر صبحگاه، شکارچیان در برف، جعبه خالی و شب یحیا نام داستان های این مجموعه‌اند. درونمایه داستان های فضل الهی دلمشغولی‌ها و دغدغه‌های روزمره زندگی و روابط بین آدم‌ها در جامعه مدرن است. داستان‌ها شخصیت‌محور نیستند و هر شخصستی دنیای خودش را دارد و به اندازه دیگران مهم است. آنها هرکدام واگویه‌های درونی خود را دارند و در عین حال از هم‌صدایی غافل نیستند. و این ویژگی بارز داستان‌های فضل‌الهی در این کتاب است. بیشتر داستان‌های مجموعه بر اساس موقعیت شکل گرفته‌اند، موقعیت‌هایی که معمولا هیجان‌انگیز و پرچالش نیستند و ما هر روز در زندگی روزمره با آنها روبه‌رو می‌شویم و به سادگی از کنارشان می‌گذریم، اما تنها نگاه عمیق یک نویسنده است که می‌تواند با ظرافت و دقت نظری ستودنی این لحظه‌ها را با جزئیات دقیق ثبت و ضبط کند. بخشی از داستان «خواهران دوقلوی برونته»: «دوباره خواهرها با هم قهر کردند. گیتی پاکت هدیهٔ بچه نازی را توی سوهان‌فروشی «حاج حسین و پسران» جا گذاشته بود و از قم تا تهران با سوری یکی‌به‌دو و کل‌کل کرده بودند. از اتوبوس که پیاده شدند، خیز گرفتند سمت «شهروند» تا هدیه‌ای چیزی برای بچه نازی بخرند. از غوغا و هن‌هن و دود و گاز شوفرها و اتوبوس‌های ترمینال بیهقی بیرون کشیدند و خودشان را رساندند به ساختمان سبز و آماسیده «شهروند» که از گرمای مرداد آب می‌شد. فروشگاه غوغا بود و دم ورودی ساختمان، صف پخش و پلای سبدهای خرید، راه مشتری‌ها را بند آورده بود. دیشب بچه نازی به دنیا آمده بود و حتماً حالا داخل یکی از این شیشه‌های تنگ زایشگاه آروغ می‌زد و می‌لولید. از سه‌هفته پیش، خواهرها برای بچه نازی یک سرهمی آبی دوخته بودند و گیتی قایق زردی را روی پیشبند لباس بچه گلدوزی کرده بود که پُر میمون و شیر و زرافه بود. اما بچه کمی عجول بود و سر ماه هفتم سروکله‌اش پیدا شد که هنوز بادبان قایق و سر زرافه تمام نشده بود. حالا هم که پاکت هدیه گم شده بود. قم از اتوبوس پیاده شده بودند تا سوری توی دستشویی‌ها سیگارش را بکشد. اما گیتی از هول سوهان لقمه‌ای، پاکت هدیه را توی مغازه جا گذاشته بود و فقط جعبه‌های سوهان خودش را آورده بود. مشتری‌ها آرام و یلخی سبدهای چرخدارشان را توی راهروهای «شهروند» هل می‌دادند و هی سرک می‌کشیدند و از هر غرفه‌ای چیزی برمی‌داشتند و با بی‌میلی توی سبدشان می‌انداختند.»