کتاب فیلم مردم‌نگارانه

«فیلم مردم‌نگارانه» اثری از کارل جی. هایدر (-۱۹۳۵) پروفسور برجسته انسان‌شناس، کتابی است که به سینمای مردم‌نگارانه اختصاص دارد و جایگاه فیلم مردم نگارانه را به عنوان یکی از شاخه های انسان‌شناسی بصری، بررسی می‌کند. انسان شناسی بصری شاخه‌ای از مطالعات انسان شناختی است که علاوه بر مطالعه جنبه‌های بصری فرهنگ، همچون خالکوبی‌ها، طرح‌های منسکی و تزئینی، اشیاء و صنایع دستی، به طور خاص به تولید تصویر- شامل عکس و فیلم- از مردمان دیگر می پردازد. در این میان فیلم مردم نگارانه، یکی از قلمروهای عمده‌ی انسان شناسی بصری است، قلمروی که عرصه‌ی تعامل بین سینما و پژوهش‌های مردم نگارانه است. این کتاب تلاش دارد به این مسأله بپردازد که به طور کلی چه چیزهایی می‌تواند یک فیلم را مردم‌نگارانه‌تر کند. به عبارتی، او معیاری قاطع برای قضاوت در مورد ارزش مردم نگارانه فیلم قرار نمی‌دهد، بلکه ارزش‌های مردم نگارانه‌ی یک فیلم از جنبه‌های مختلف و نیز بر روی یک طیف بررسی می‌کند. در عین حال این کتاب، تاریخچه‌ای از ایجاد و توسعه فیلم مردم نگار را به تصویر می‌کشد و با ارجاع به حدود ۹۰ فیلم مردم نگارانه، به مقایسه و تحلیل آنها مبادرت می‌کند. بخشی از این کتاب را می‌خوانید: مهمترین ویژگی فیلم‌های مردم‌نگارانه میزان تأثّر آن‌ها از شناخت و درک مردم‌نگارانه است. تعریف «مردم‌نگاری» در چندکلمه کار دشواری است، و بهتر است به بررسی ویژگی‌هایی از مردم‌نگاری بپردازیم که بیشترین ارتباط را با فیلم‌سازی مردم‌نگارانه‌دارند (و در اینجا درباره‌ی یک گونه‌ی عمومی و اولیه از مردم‌نگاری سخن می‌گویم). قبل از هر چیز، مردم‌نگاری روشی برای توصیف دقیق و تحلیل رفتار انسانی بر مبنای مشاهدات درازمدت در محل است. رویکرد «فیلم بگیر و زود برو» و درک شهودی و زیبایی‌شناختی از رفتار و انسان‌ها، انواع دیگر رویکردها هستند که اگرچه ممکن است منجر به ساخت فیلم‌های زیبایی شوند ولی به ناچار از نظر مردم‌نگاری سطحی و کم‌مایه هستند