کتاب سینه فیلیا و تاریخ

کتاب سینه فیلیا و تاریخ یا وزیدن باد بین درخت‌ها کتابی از کریستین کثیلی با ترجمه مهدی نصرالله زاده است. این اثر با رویکردی خلاقانه به مبحث سینه فیلیا یا عشق پرشور به فیلم و سینما پرداخته است.

درباره کتاب سینه فیلیا و تاریخ

سینه فیلیا یا فیلمو فیلیا عبارتی به معنای دوست‌دار فیلم است. این عبارت به عنوان اصطلاحی برای اشاره به علاقه پرشور به دنیای سینما به کار می‌رود. سینه فیلیا (فیلمو فیلیا) از ترکیب واژه فیلم با فیلیا (به معنای دوستی و علاقه) درست شده است. بنابراین می‌توان طرفداران و علاقه‌مندان به فیلم و سینما را سینه فیل نامید. در حوزه مطالعات و تاریخ سینما، لذت سینه فیلیا را ناپسند می‌دانند و نادیده می‌انگارند اما این مساله یکی از مسائل جدی در مطالعات سینمایی آکادمیک به شمار می‌آید. 

کریستین کثیلی در کتاب سینه فیلیا و تاریخ یا وزیدن باد بین درختان با رویکردی خلاقانه و متفاوت این موضوع را بررسی می‌کند.

کتاب سینه فیلیا و تاریخ را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم 

دوست‌داران سینما، فیلم و هنرهای نمایشی را به خواندن این اثر دعوت می‌کنیم.

بخشی از کتاب سینه فیلیا و تاریخ

به گفته پل ویلمِن، نظریه مؤلفِ منتقدان کایه در واقع «شکلی از تفصیل ثانوی، نوعی عقلانی‌سازی و توجیه اجتماعی» برای لذت‌های شیفته‌وارِ فرد سینه‌فیل بود؛ آن نظریه «به جای سرکوب کردن لذت سینه‌فیلیا یا تقلیل دادن آن به فعالیت رازآمیزی که تنها مختصّ رازآموختگان است» کوششی بود در جهت «مولّد کردن لذت سینه‌فیلیا.» اقدام عقلانی‌سازانه مورد اشاره برای موفقیت سینه‌فیلیا اهمیت حیاتی داشت، زیرا با این کار افراد سینه‌فیل خودشان را به‌عنوان افرادی متخصص می‌شناساندند نه صرفاً به‌عنوان جمعی متعصب. مدیر سینماتِک فرانسه، دومینیک پایینی، بر درآمیختگی شیفتگی ذهنی و تخصص عینی به‌عنوان آمیزه‌ای که خصیصه منحصربه‌فرد سینه‌فیلیا و عامل حیاتی برای موفقیت آن بود تأکید کرده است: «برای فرد سینه‌فیلِ سال‌های ۱۹۴۸ تا ۱۹۶۸، دیدن یک فیلم عملی متناقض‌نما بود، چه همزمان، و به یک اندازه، متضمن نوعی شرح و تبیین بسیار عقلانی فیلم‌ها و نیز نیل به ساتوری بود» (ساتوری اصطلاحی ژاپنی است، در اشاره به نوعی مکاشفه ناگهانی و مذهبی، مکاشفه‌ای که می‌توان آن را همزمان مصداق تحقق و نیز تمام گشتن معنا دانست)؛ دیدن فیلم آمیزه‌ای بود از «تأیید و تصدیق قوه ذوق» و نیز «نظارت دائمی قوه شناخت.» چنین ترکیبی نهایتاً به ساخته شدن اجتماعی تفسیری انجامید، اجتماعی که بازاندیشی عمیقی را در خصوص سینما موجب گشت. بر طبق نتیجه‌گیری پایینی، «مسلماً، سینه‌فیلیا ایده‌ای اصیل بود، ایده‌ای بس بدیع در حوزه نقد فیلم. این ایده هیچ‌چیزی را وام‌دار آکادمی یا تاریخ هنر نیست.»

با این حال، در عمل می‌توان مقایسه روشنی انجام داد بین سینه‌فیلیا و نوع خاصی از گفتمان در حوزه نقد هنر: گفتمان هنرشناسی. این همان گفتمانی است که اس. جِی. فریدبرگ آن را چنین تعریف کرده است: «استفاده از دانش و شناخت خبرگانه از یک حوزه (در این مورد خاص، تاریخ هنر) برای شناسایی اشیاء متعلق به آن حوزه، تعیین کیفیت آنها، و ارزیابی سرشت و ماهیتشان.»