کتاب دگرگونی‌های سینما: چهره‌ی در حال تغییر سینه‌فیلیای جهان

جاناتان رزنبام( -۱۹۴۳) و ادرین مارتین( -۱۹۵۹)، منتقد سینمایی آمریکایی هستند. در بخشی از کتاب به نام «فیلم‌ها چند ملیتی می‌شوند» می‌خوانیم: «دهه‌ی نود با دهه‌ی بیست شباهت‌هایی واقعی دارد. در هر دو زمان سونامیِ صادراتِ امریکایی در پسِ نظمِ به‌هم‌ریخته‌یِ بعد از جنگ حفره‌های مختلف، مصرف‌گرا و اجتماعی را پر کردند. اما در هر دو زمان این امریکایی‌کردن رسانه‌ها توسطِ بازارهایِ محلی به دست نیامد که مشتاقِ کالایِ امریکایی بودند، چنان‌که ایدئولوژی‌پردازان بازار می‌خواستند و هنوز هم می‌خواهند باور کنند، بلکه توسطِ فشارِ سیاسیِ مستقیمِ دستگاهِ دیپلماتیکِ امریکا حاصل شد. این اتفاق در دهه‌ی بیست در زمینه‌یِ وام‌هایِ جنگ و نوسازی رخ داد. اما در دهه‌ی نود با پیش‌زمینه‌یِ مذاکراتِ گات (GATT) و پیمانِ تجارتِ آزاد اتفاق افتاد. ولی در هر دو مورد مبارزه‌ای تبلیغاتی برایِ «جریانِ» آزادِ فیلم‌هایِ امریکایی به بقیه‌ی جهان توسط واشینگتون و لااقل در مورد هالیوود راه افتاده بود. در هر دو زمان این موجِ عظیمِ صادرات با مخلوطی از تبلیغات و «انگلیسی رسانه‌ای» اعلام و بسته‌بندی می‌شد، انگلیسی‌ای که نه‌تنها با کلیدواژه‌هایی از تکنولوژی‌های جدید بلکه با مخلوطی از نام‌های تجاری آمیخته بود. مک‌دونالدیزه‌کردن یک مثال آن است و سی‌ان‌ان مثال دیگر. به این مسأله فکر می‌کنم که آیا این زبان میانجی، این انگلیسی متغیر و تجاری - که در نتیجه چندان قانونمند نیست -، این «انگلیسی فراگیر»، مثل پرده‌ای ادراکی نیست که روزبه‌روز امریکایی‌ها را از تصور جهانی متفاوت از جهان خودشان بازمی‌دارد؟ با این‌که این «انگلیسیِ جهانیِ» بی‌فرهنگ و بی‌ریشه، از یک سو، ابزاری اساسی برایِ ارتباطاتِ مؤثرِ جهانی، مثل لاتین برای گیاه‌شناس‌ها و انگلیسی برایِ برج‌هایِ کنترلِ پرواز است و کارِ توده‌یِ بزرگی از مردم که دائم یا موقتاً در حال جابه‌جایی هستند را راه می‌اندازد، از سوی دیگر، دقیقاً همه‌ی آن‌چه را که در ترجمه گم می‌شود، ظرافت، سنت، استادی و سبک شخصی را تار و کدر می‌کند.»