کتاب هنر یادگیری

کتاب هنر یادگیری (The Art of Learning) نوشته جاش ویتسکین، ترجمه عذرا گلفام و ویراسته الهام اشجع در سال ۱۴۰۲ توسط انتشارات میلکان منتشر شده است. این کتاب با زیرعنوان «سفری درونی برای دستیابی به بهترین عملکرد»، به بررسی فرایند یادگیری و رشد فردی پرداخته است. نویسنده که سابقه‌ای درخشان در شطرنج و هنرهای رزمی دارد، تجربیات شخصی خود را با مفاهیم روان‌شناسی و فلسفه‌ی یادگیری آمیخته است تا تصویری ملموس از مسیر پیشرفت و دستیابی به مهارت ارائه دهد. اثر حاضر هم به روایت زندگی و چالش‌های نویسنده می‌پردازد و هم می‌کوشد اصول و نگرش‌هایی را که در مسیر یادگیری و موفقیت مؤثرند، واکاوی کند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب هنر یادگیری اثر جاش ویتسکین

کتاب هنر یادگیری (سفری درونی برای دستیابی به بهترین عملکرد) نوشته‌ی جاش ویتسکین، در باب مسیر رشد و یادگیری فردی سخن گفته است. مطالب این کتاب از دل تجربه‌های نویسنده در دو عرصه‌ی متفاوت، یعنی شطرنج و تای‌چی (ورزشی رزمی)، شکل گرفته است. کتاب حاضر با نگاهی تحلیلی و شخصی به بررسی چگونگی شکل‌گیری مهارت، غلبه بر موانع ذهنی و روانی و اهمیت نگرش در فرایند یادگیری پرداخته است. اثر بر پایه‌ی خاطرات و تجربه‌های نویسنده استوار شده و هر فصل از آن با روایت‌هایی از دوران کودکی، رقابت‌های شطرنج، ورود به دنیای هنرهای رزمی و مواجهه با چالش‌های جدید پیش رفته است. جاش ویتسکین در این کتاب علاوه‌بر بازگویی مسیر حرفه‌ای خود، به مفاهیمی مانند روان‌شناسی رشد، نقش شکست و پیروزی و تأثیر محیط و مربیان بر شکل‌گیری نگرش یادگیری اشاره کرده است. کتاب هنر یادگیری با ترکیب روایت شخصی و تحلیل‌های عمیق به‌دنبال ارائه‌ی الگویی برای رشد مستمر و لذت‌بردن از فرایند یادگیری بوده است. عنوان کامل این اثر در زبان مبدأ عبارت است از The Art of Learning: An Inner Journey to Optimal Performance.

خلاصه کتاب هنر یادگیری

کتاب با روایت زندگی جاش ویتسکین آغاز می‌شود؛ کودکی که در پارک واشنگتن اسکوئر نیویورک با شطرنج آشنا و به‌سرعت به یکی از چهره‌های مطرح این رشته تبدیل شد. نویسنده از تجربه‌های نخستین خود در یادگیری شطرنج، نقش مربیان و خانواده و تأثیر محیط بر شکل‌گیری شخصیت و نگرش خویش سخن می‌گوید. او به تفاوت دو رویکرد اصلی در یادگیری اشاره می‌کند؛ نگرش ماهیتی که موفقیت را به استعداد ذاتی نسبت می‌دهد و نگرش پلکانی که بر رشد تدریجی و تلاش مستمر تأکید می‌کند. جاش ویتسکین با مثال‌هایی از شکست‌ها و پیروزی‌هایش، اهمیت مواجهه با ناکامی و نقش آن در رشد فردی را برجسته کرده است. او تجربه‌ی ورود به دنیای تای‌چی و هنرهای رزمی را به‌عنوان مرحله‌ای تازه در مسیر یادگیری خود شرح داده است؛ جایی که اصول آموخته‌شده در شطرنج را به عرصه‌ای کاملاً متفاوت منتقل می‌کند و درمی‌یابد یادگیری عمیق فراتر از تکنیک و دانش سطحی است. نویسنده با تحلیل روندهای ذهنی و روانی به این نتیجه می‌رسد که موفقیت پایدار نیازمند پذیرش شکست، تمرکز بر فرایند و لذت‌بردن از مسیر رشد است. کتاب حاضر با تأکید بر اهمیت مربیگری، خودشناسی و پیوند میان تجربه‌های مختلف زندگی، الگویی برای یادگیری مادام‌العمر ارائه داده است.

چرا باید کتاب هنر یادگیری را بخوانیم؟

کتاب هنر یادگیری با ترکیب روایت شخصی و تحلیل‌های روان‌شناختی به موضوع رشد فردی و یادگیری عمیق پرداخته است. این کتاب با مثال‌های ملموس از زندگی نویسنده نشان می‌دهد چگونه می‌توان از شکست‌ها درس گرفت و نگرش خود را نسبت به موفقیت و پیشرفت تغییر داد. ویژگی شاخص این اثر را می‌توان برقراری پیوند میان تجربه‌های متفاوت (از شطرنج تا هنرهای رزمی) و استخراج اصول مشترک یادگیری دانست. خواننده با مطالعه‌ی این کتاب با مفاهیمی مانند نقش نگرش در یادگیری، اهمیت مربیگری و ارزش تمرکز بر فرایند آشنا می‌شود و می‌تواند دیدگاه خود را نسبت به رشد و پیشرفت شخصی بازنگری کند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

این کتاب به کسانی پیشنهاد می‌شود که دغدغه‌ی رشد فردی، یادگیری مستمر یا دستیابی به عملکرد بهتر در زمینه‌های مختلف را دارند. همچنین اثر حاضر به دوستداران روان‌شناسی رشد، مربیان، والدین و افرادی که با چالش‌های رقابتی یا حرفه‌ای روبه‌رو هستند، توصیه شده است.

درباره جاش ویتسکین

جاش ویتسکین (Josh Waitzkin) زاده‌ی سال ۱۹۷۶‏ میلادی، نویسنده، قهرمان برجسته‌ی شطرنج و ورزش‌های رزمی و یکی از چهره‌های شناخته‌شده در حوزه‌ی یادگیری و عملکرد ذهنی است. او نویسنده‌ی کتاب مشهور هنر یادگیری (The Art of Learning: An Inner Journey to Optimal Performance) است؛ اثری که بر پایه‌ی تجربه‌های شخصی‌اش در شطرنج و هنرهای رزمی نوشته شده و به بررسی فرایند یادگیری، روان‌شناسی عملکرد و رسیدن به بالاترین سطح توانایی پرداخته است. این نویسنده در شش‌سالگی با شطرنج آشنا شد. از هفت‌سالگی تحت آموزش رسمی بروس پاندولفینی قرار گرفت. در دوران تحصیل، مدرسه را به کسب چندین قهرمانی تیمی ملی رساند و خود نیز هشت بار قهرمان ملی شطرنج آمریکا شد. در سال‌های ۱۹۹۳ و ۱۹۹۴ قهرمان شطرنج نوجوانان آمریکا شد و در ۱۳سالگی عنوان استاد ملی و در ۱۶سالگی عنوان استاد بین‌المللی را کسب کرد. زندگی اولیه‌ی او الهام‌بخش فیلم معروف Searching for Bobby Fischer شد که براساس کتاب پدرش نوشته شده است.

جاش ویتسکین در دانشگاه کلمبیا به تحصیل فلسفه پرداخت، اما پس از مدتی از رقابت‌های شطرنج فاصله گرفت و دلیل آن را دورشدن از عشق خالص به بازی و فشار دائمی برای پیروزی عنوان کرد. تمرکز او به هنر رزمی تای‌چی معطوف شد و در رشته‌ی Push Hands به موفقیت‌های بزرگی رسید؛ چندین مدال ملی کسب کرد و در سال ۲۰۰۴ عنوان قهرمان جهان را به دست آورد. سپس وارد جوجیتسوی برزیلی شد و نخستین دارنده‌ی کمربند مشکی زیر نظر قهرمان بزرگ جهان، مارسلو گارسیا، شد. جاش ویتسکین افزون‌بر فعالیت‌های ورزشی، به آموزش و پرورش ذهنی نخبگان نیز پرداخت و بیش از ده سال، علاقه‌ی خود به مرزهای یادگیری را صرف آموزش عملکرد ذهنی در کسب‌وکار و امور مالی و نیز تحول نظام آموزشی از طریق بنیاد غیرانتفاعی خود با نام The Art of Learning Project کرد.

او همچنین به عنوان مشاور و مربی فعالیت داشته و در کنار نویسندگی، سخنگوی مجموعه‌ی بازی‌های Chessmaster نیز بوده است. جاش ویتسکین در سال ۲۰۱۰ ازدواج کرد و خود را پدری و همسری تمام‌وقت دانست. روزی به‌دلیل آسیب شدید در تمرین جوجیتسو از رقابت کناره گرفت و بیشتر به مربیگری و راهنمایی دیگران پرداخت. مسیر زندگی او، از شطرنج تا تای‌چی و جوجیتسو، نمونه‌ای از یادگیری عمیق و انتقال مهارت میان رشته‌ها و جست‌وجوی مداوم برای کیفیت و رشد فردی است.

این کتاب یا نویسنده چه جوایز و افتخاراتی کسب کرده است؟

جاش ویتسکین با کسب هشت عنوان قهرمانی ملی در شطرنج مدارس ایالات متحده و نائل‌شدن به درجه‌ی استاد بین‌المللی، چهره‌ای مسلط در این رشته بوده است که موفقیت‌هایی نظیر قهرمانی در مقاطع ابتدایی، راهنمایی، دبیرستان، مسابقات کادت و جوانان آمریکا را در کارنامه دارد. او همچنین مدرسه‌ی دالتون در آمریکا را به شش قهرمانی تیمی رساند و در ۱۱سالگی در یک رقابت همزمان با گری کاسپاروف به تساوی دست یافت. جاش ویتسکین در حوزه‌ی هنرهای رزمی به جایگاه نخبگان جهانی رسید و عناوینی همچون مدال طلای مسابقات جهانی تایوان و برزیل در سال‌های ۲۰۰۳ و ۲۰۰۴ میلادی، قهرمانی جهان در بخش‌های گام ثابت و متحرک و پنج دوره قهرمانی ملی آمریکا را به دست آورد. او نخستین فردی است که موفق به دریافت کمربند مشکی جوجیتسو برزیلی از مارسل گارسیا شده است.

نظر افراد یا مجله‌های مشهور درباره این کتاب چیست؟

- دیپاک چوپرا (نویسنده): کتاب هنر یادگیری به قلم جاش ویتسکین گواهی بر اصل جاودانه‌ی «کمتر انجام بده و بیشتر به دست بیاور» است. خواندن این اثر به کسانی که مشتاق درک قدرت آگاهی هستند، شدیداً توصیه می‌شود.

- رابرت ام. پیرسیگ (نویسنده‌ی کتاب ذن و فن نگهداری موتورسیکلت): کتاب هنر یادگیری واقعاً فوق‌العاده است؛ کتابی که کاش مدت‌ها پیش آن را هدیه گرفته بودم. این اثر به‌جای یادگیری از کتاب‌های درسی بی‌روح، درباره‌ی یادگیری واقعی از درگیری‌های سخت سخن گفته است.

- مارک مسیه (قهرمان شش دوره‌ی جام استنلی): نگاه عمیق و موشکافانه‌ی جاش ویتسکین به جنبه‌های ذهنی موفقیتش در هر دو حوزه‌ی شطرنج و هنرهای رزمی، این کتاب الهام‌بخش و مجذوب‌کننده است. این کتاب را قویاً به هر کسی که در دنیای رقابت زندگی می‌کند (چه در ورزش، چه در تجارت و یا هر جای دیگر) توصیه می‌کنم. همچنین این کتاب ابزار آموزشیِ فوق‌العاده‌ای برای کودکانی است که آرزوی رسیدن به قله‌ی رشته‌های انتخابی خود را دارند.

چه نسخه‌های دیگری از این کتاب در ایران منتشر شده است؟

کتاب هنر یادگیری با ترجمه‌ی ندا آتشی و ویراستار محمد عبدالملکی توسط نشر آذربیان‏‫ (۱۴۰۴) و با ترجمه‌ی ‬‬‬علی سلیم‌زاده توسط انتشارات قافیه‏‫‬ (۱۳۹۸) منتشر شده است.

بخشی از کتاب هنر یادگیری

«اکتبر ۲۰۰۵ دو هفته در جنگل آمازون به سر بردم. پدرم برای نوشتن کتابش با عنوان بازرگان رؤیا باید به برزیل می‌رفت و دربارهٔ عملیات استخراج طلا تحقیق می‌کرد. اصلاً نمی‌خواستم بگذارم پدرم بدون من به اعماق جنگل برود. دوستم، دن که همیشه آرزوی دیدن آمازون را در سر داشت، با ما به این سفر آمد. ما بیشتر روزها را در ۲۵۰ کیلومتری جنوب مانائوس، در منطقه‌ای به نام توپنا، می‌گذراندیم که انتهای بزرگ‌راه میان‌آمازونی و تنها راه ارتباط آمازون با تمدن بود. در این منطقه، بزرگ‌راه باریک و جادهٔ دوخطه‌ای ناهموار می‌شد و نهایتاً به مسیری خاکی می‌رسید. از اینجا به بعد درختان جنگل کم‌کم از هر سو نمایان می‌شدند و کمی جلوتر که می‌رفتی، انبوه درختان مسیر را احاطه می‌کردند. در این جنگل روستاهای کوچکی با فواصل پانزده یا سی کیلومتری وجود دارد که واقعاً هیچ نشانی از دنیای مدرن در آن‌ها دیده نمی‌شود. در این بخش دورافتادهٔ برزیل، فاصلهٔ بین مرگ و زندگی به اندازهٔ یک تار موست. هیچ گونه امکاناتی از آن قبیل که می‌شناسیم وجود ندارد. نه بقالی، نه بیمارستان، نه آمبولانس یا پلیسی که هنگام خطر به دادمان برسد. آمازونی‌ها معتقدند این جنگل همواره در کمین افراد ناوارد است تا آن‌ها را ببلعد. هیچ‌کس تنهایی به جنگل قدم نمی‌گذارد. بیشتر افراد تفنگ همراه خود دارند. آمازون جنگل بسیار خطرناکی است.»