کتاب فساد ذاتی

کتاب فساد ذاتی نوشته‌ی توماس پینچن با ترجمه‌ی بهرنگ شیرین‌زاده داستانی جنایی، پرکشش و سرشار از طنز سیاه است که در لس‌آنجلس دهه‌ی ۶۰ می‌گذرد. در مرکز روایت، کارآگاه خصوصی‌ای هیپی قرار دارد که ناگهان درگیر پرونده‌ای پیچیده از ناپدیدشدن، قتل، معاملات ملکی مشکوک و گنگ‌های خشن می‌شود. فضای مه‌آلود ساحل، علف، موسیقی راک، پلیس‌های عصبی و خلافکاران نئونازی، پس‌زمینه‌ی ماجرا را شکل می‌دهد. نشر هیرمند آن را منتشر کرده است و متن فارسی کتاب، لحن تند و شوخ‌طبع نویسنده را حفظ کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب فساد ذاتی

کتاب فساد ذاتی رمانی از توماس پینچن است که در لس‌آنجلس پرآشوب دهه‌ی ۶۰ می‌گذرد و از همان صفحات آغازین، خواننده را وسط دنیای هیپی‌ها، موج‌سوارها، پلیس‌ها و بسازبفروش‌های حریص پرت می‌کند. در این کتاب، پینچن با تکیه‌بر یک پرونده‌ی جنایی ظاهرا ساده، شبکه‌ای از روابط شخصی، منافع اقتصادی و تعصب‌های نژادی را کنار هم می‌چیند و نشان می‌دهد چگونه یک کارآگاه خمار و به‌ظاهر حاشیه‌ای، ناگهان وسط بازی قدرت قرار می‌گیرد. کتاب فساد ذاتی در فصل‌های پی‌درپی، ماجراهای داک اسپورتلو را دنبال می‌کند؛ کارآگاهی که دفترش را کنار مطب پزشکی گذاشته که به اسم ویتامین ب-۱۲، آمفتامین تزریق می‌کند و مشتری‌هایش از موج‌سوار و مهماندار تا بازیگر خسته را در صف نگه می‌دارد. در این کتاب، هر فصل مثل یک لایه‌ی تازه از شهر است: از بارهای دودگرفته‌ی ساحل و پاتوق موج‌سوارها تا کانکس‌های پروژه‌ی ساختمانی چنل ویو استیت، سالن ماساژ چیک‌پلنت، کلانتری کامپتون و خانه‌های حومه‌ای که تلوزیون و موسیقی از پنجره‌هایشان بیرون می‌ریزد. کتاب فساد ذاتی در کنار خط اصلی ناپدیدشدن میکی وولفمن و قتل گلن شارلاک، مدام به حاشیه‌هایی برمی‌گردد که خودشان مثل داستان‌های کوچک مستقل‌اند: خاطره‌ی پرونده‌ی لانچ‌واتر، رابطه‌ی پر از کنایه‌ی داک و بازرس بیگفوت، گذشته‌ی شستا و رؤیای بازیگری‌اش، و روایت طارق خلیل از محله‌ای که زیر پروژه‌های ساختمانی صاف شده است. این رمان، هم‌زمان که تعقیب‌وگریز و بازجویی و سوءظن را پیش می‌برد، تصویری از لس‌آنجلس می‌سازد که در آن مواد، تلوزیون، موسیقی و معاملات زمین، همه به هم گره خورده‌اند.

خلاصه داستان فساد ذاتی

داستان فساد ذاتی با بازگشت ناگهانی شستا، معشوقه‌ی قدیمی داک اسپورتلو، شروع می‌شود؛ زنی که حالا درگیر رابطه‌ای پنهانی با میکی وولفمن، بسازبفروش ثروتمند، است و از نقشه‌ای می‌گوید که همسر و معشوقه‌ی زنِ وولفمن برای به‌دام‌انداختن او کشیده‌اند. داک که کارآگاهی هیپی در ساحل گوردیتاست، به‌تدریج وارد پرونده‌ای می‌شود که در آن قتل گلن شارلاک، ناپدیدشدن وولفمن، گنگ برادری آریایی، پروژه‌ی ساختمانی چنل ویو استیت و خاطره‌ی محله‌های پاک‌شده از نقشه‌ی شهر به هم می‌رسند. در طول کتاب، داک میان پلیس‌هایی مثل بیگفوت، مشتری‌های علفی، سیاه‌پوستان خشمگین از جابه‌جایی اجباری و زنانی که هرکدام رازی در گذشته‌ی او دارند، سرگردان است و سعی می‌کند بفهمد چه کسی واقعاً قربانی است و چه کسی بازی را هدایت می‌کند.

چرا باید کتاب فساد ذاتی را بخوانیم؟

فساد ذاتی ترکیبی از رمان جنایی، طنز تند، و تصویر اجتماعی از لس‌آنجلسِ سرشار از مواد، تلوزیون و پروژه‌های ساختمانی است. این کتاب، هم تعقیب یک پرونده‌ی پیچیده را دنبال کرده است و هم نشان داده است چگونه سیاست، نژاد، پول و رؤیای کالیفرنیا در زندگی روزمره‌ی آدم‌های حاشیه‌ای گره می‌خورد.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن این کتاب به علاقه‌مندان رمان‌های جنایی پرجزئیات، دوست‌داران فضای دهه‌ی ۶۰ آمریکا، کسانی که به داستان‌های شهری درباره‌ی فساد، مواد و پلیس علاقه دارند و مخاطبانی که از طنز تلخ و شخصیت‌های خاکستری خوششان می‌آید پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب فساد ذاتی

«داک تا پایین تپه جایی که شستا ماشینش را پارک کرده بود با او رفت. اینجا شب‌های وسط هفته تفاوت چندانی با آخر هفته‌ها نداشت. این قسمت از شهر همیشه مملو بود از مردمی که می‌آمدند برای عشق‌وحال، عرق‌خورها و موج‌سوارانی که کوچه‌ها را روی سرشان می‌گذاشتند، علف‌بازهایی که غذاخوری‌ها را پُر می‌کردند، مردان شیک و تروتمیزی که دنبال زنان باکلاس بودند و زنانی که روزها کارگری می‌کردند و شب‌ها تیپ می‌زدند تا مردها آن‌ها را با زنان باکلاس اشتباه بگیرند. از بزرگراه به اینجا و از اینجا به بزرگراه ترافیک قفل می‌شد و صدای همهمهٔ مردم به سوی دریا می‌رفت، جایی که کارگران مخازن نفتی شناور این همهمه را طوری می‌شنیدند انگار از دنیای دیگری می‌آمد. قبل از آنکه از تاریکی کوچه وارد محدودهٔ روشن‌تر شوند شستا توقف کرد. داک می‌خواست تا ماشین همراهش برود چون اینجا در این ساعت‌ها پر از مزاحم بود اما شستا گفت: «دیگه جلوتر نیا. ممکنه کسی ببیندمون.» «به‌م زنگ بزن.» «هیچ‌وقت ناامیدم نکردی داک.» «نگران نباش، من..." «نه! واقعا می‌گم. هیچ‌وقت.» «هه! معلومه که ناامیدت کردم!» «همیشه باهام روراست بودی.» چند ساعتی از تاریکی هوا می‌گذشت و داک هم زیاد علف نکشیده بود، با این حال می‌توانست قسم بخورد که نوری روی صورت شستا افتاد، همان نور نارنجی‌رنگی که در آستانهٔ غروب به چهره‌ای می‌تابد که به سوی غرب چرخیده باشد، رو به اقیانوس، در جست و جوی غریقی که واپسین موجِ روز، به ساحل نجات برساندش.»