کتاب فساد ذاتی

کتاب فساد ذاتی (Inherent vice) نوشته توماس پینچن و ترجمه بهرنگ شیرین زاده یک رمان جنایی، پرکشش و سرشار از طنز تلخ است که در لس‌آنجلس دهه‌ی ۱۹۶۰ می‌گذرد. یک کارآگاه خصوصی هیپی ناگهان درگیر پرونده‌ای پیچیده دررابطه‌با ناپدیدشدن، قتل، معاملات ملکی مشکوک و گنگ‌های خشن می‌شود. فضای مه‌آلود ساحل، علف، موسیقی راک، پلیس‌های عصبی و خلافکاران نئونازی پس‌زمینه‌ی رمان را شکل می‌دهند. نشر هیرمند این کتاب را منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب فساد ذاتی اثر توماس پینچن

کتاب فساد ذاتی رمانی به قلم توماس پینچن است که در لس‌آنجلس پرآشوب دهه‌ی ۱۹۶۰ می‌گذرد و از همان صفحات آغازین، خواننده را وسط دنیای هیپی‌ها، موج‌سوارها، پلیس‌ها و بسازوبفروش‌های حریص پرت می‌کند. نویسنده با تکیه‌ بر یک پرونده‌ی جنایی ظاهراْ ساده، شبکه‌ای از روابط شخصی، منافع اقتصادی و تعصب‌های نژادی را کنار هم می‌چیند و نشان می‌دهد چگونه یک کارآگاه خمار و به‌ظاهر حاشیه‌ای ناگهان وسط بازی قدرت قرار می‌گیرد.

رمان فساد ذاتی ماجراهای داک اسپورتلو را دنبال می‌کند؛ کارآگاهی که دفترش را کنار مطب پزشکی گذاشته است که به اسم ویتامین ب‌ـ‌۱۲، آمفتامین تزریق می‌کند و مشتری‌هایش، از موج‌سوار و مهماندار تا بازیگر خسته، را در صف نگه می‌دارد. هر فصل مثل یک لایه‌ی تازه درباره‌ی شهر است؛ از بارهای دودگرفته‌ی ساحل و پاتوق موج‌سوارها تا کانکس‌های پروژه‌ی ساختمانی چنل ویو استیت، سالن ماساژ چیک‌پلنت، کلانتری کامپتون و خانه‌های حومه‌ای که تلوزیون و موسیقی از پنجره‌هایشان بیرون می‌ریزد.

فساد ذاتی در کنار خط اصلی ناپدیدشدن میکی وولفمن و قتل گلن شارلاک، مدام به حاشیه‌هایی برمی‌گردد که خودشان مثل داستان‌های کوچک مستقلند؛ خاطره‌ی پرونده‌ی لانچ‌واتر، رابطه‌ی پر از کنایه‌ی داک و بازرس بیگفوت، گذشته‌ی شستا و رؤیای بازیگری او و روایت طارق خلیل از محله‌ای که زیر پروژه‌های ساختمانی صاف شده است. این رمان هم‌زمان که تعقیب‌وگریز و بازجویی و سوءظن را پیش می‌برد، تصویری از لس‌آنجلس می‌سازد که در آن مواد، تلویزیون، موسیقی و معاملات زمین، همه، به هم گره خورده‌اند.

خلاصه داستان فساد ذاتی

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

شستا، معشوقه‌ی قدیمی داک اسپورتلو، ناگهان برمی‌گردد. او زنی است که حالا درگیر رابطه‌ای پنهانی با میکی وولفمن، بسازوبفروش ثروتمند، است و از نقشه‌ای می‌گوید که همسر و معشوقه‌ی زنِ وولفمن برای به‌دام‌انداختن او کشیده‌اند. داک که کارآگاهی هیپی در ساحل گوردیتاست، به‌تدریج وارد پرونده‌ای می‌شود که در آن قتل گلن شارلاک، ناپدیدشدن وولفمن، گنگ برادری آریایی، پروژه‌ی ساختمانی چنل ویو استیت و خاطره‌ی محله‌های پاک‌شده از نقشه‌ی شهر به هم می‌رسند.

داک میان پلیس‌هایی مثل بیگفوت، مشتری‌های علفی، سیاه‌پوستان خشمگین از جابه‌جایی اجباری و زنانی که هرکدام رازی در گذشته‌ی او دارند، سرگردان است و سعی می‌کند بفهمد چه کسی واقعاً قربانی است و چه کسی بازی را هدایت می‌کند.

چرا باید کتاب فساد ذاتی را بخوانیم؟

رمان جنایی فساد ذاتی ترکیبی از طنز تلخ و تصویر اجتماعی لس‌آنجلسِ سرشار از مواد، تلویزیون و پروژه‌های ساختمانی است. این کتاب هم تعقیب یک پرونده‌ی پیچیده را دنبال کرده و هم نشان داده است که چگونه سیاست، نژاد، پول و رؤیای کالیفرنیا در زندگی روزمره‌ی آدم‌های حاشیه‌ای گره می‌خورد.

خواندن کتاب فساد ذاتی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

این کتاب به دوستداران رمان‌های جنایی قرن ۲۰ آمریکا، علاقه‌مندان به فضای دهه‌ی ۱۹۶۰ میلادی آمریکا، کسانی که به آثار داستانی درباره‌ی فساد، مواد مخدر و پلیس علاقه دارند و مخاطبانی که از طنز تلخ و شخصیت‌های خاکستری خوششان می‌آید، پیشنهاد می‌شود.

درباره توماس پینچن

توماس پینچن (Thomas Pynchon)، نویسنده‌ی برجسته‌ی آمریکایی، در ۸ می ۱۹۳۷ دیده به جهان گشود. او به‌واسطه‌ی نگارش رمان‌هایی با ساختار پیچیده و آکنده از جزئیات به شهرت بین‌المللی دست یافت. گستره‌ی مکتوبات داستانی و غیرداستانی این نویسنده موضوعات گوناگونی ازجمله تاریخ، موسیقی، علوم تجربی و ریاضیات را پوشش می‌دهد.

این ادیب که دوران کودکی و جوانی خود را در لانگ آیلند نیویورک سپری کرده است، پس از گذراندن دو سال خدمت در نیروی دریایی ایالات متحده، موفق به اخذ مدرک کارشناسی در رشته‌ی زبان و ادبیات انگلیسی از دانشگاه کرنل شد. او با انتشار چندین داستان کوتاه در سال‌های پایانی دهه‌ی ۱۹۵۰ و سال‌های آغازین دهه‌ی ۱۹۶۰ مسیرش را برای خلق رمان‌های جریان‌ساز هموار کرد. در میان آثار او رمان «فساد ذاتی» (منتشرشده در ۲۰۰۹) در سال ۲۰۱۴ مبنای ساخت یک اثر سینمایی به کارگردانی پل توماس اندرسون قرار گرفت.

توماس پینچن همواره از کانون توجه رسانه‌های گروهی گریزان بوده است؛ به طوری که تصاویر بسیار انگشت‌شماری از او در دست است و همین امر، بستر را برای شکل‌گیری شایعات و گمانه‌زنی‌های فراوان پیرامون اقامتگاه و هویت حقیقی او از دهه‌ی ۱۹۶۰ مهیا ساخته است. شاهکار توماس پینچن، رمان «رنگین‌کمان جاذبه»، جایزه‌ی ملی کتاب آمریکا را برایش به ارمغان آورد. شمار زیادی از صاحب‌نظران این نویسنده را در زمره‌ی بزرگ‌ترین رمان‌نویسان معاصر ایالات متحده به شمار می‌آورند.

بخش عمده‌ای از پیرنگ‌های داستانی و شخصیت‌های خلق‌شده توسط توماس پینچن، از تجربیات دوران حضورش در نیروی دریایی مایه گرفته‌اند. از دیگر مکتوبات و کتاب‌های برجسته‌ی این نویسنده می‌توان اشاره کرد به «اعلان قرعه‌ی ۴۹»، «وی»، «واین‌لند»، «میسون و دیکسون»، «رویارویی با روز» و «تکنولوژی فوق‌پیشرفته».

جوایز و افتخارات نویسنده

توماس پینچن در طول دوران نویسندگی خود جوایز و افتخارات معتبری را کسب کرده است. او در ابتدای مسیر حرفه‌ای خود با نگارش اولین رمانش تحت‌عنوان «وی» (V) موفق به دریافت جایزه‌ی بنیاد ویلیام فاکنر برای بهترین رمان اول شد. در سال ۱۹۶۶ رمان دوم او، «اعلان قرعه‌ی ۴۹»، جایزه‌ی بنیاد ریچارد و هیندا روزنتال را برایش به ارمغان آورد.

بزرگ‌ترین افتخار ادبی توماس پینچن در سال ۱۹۷۴ رقم خورد؛ وقتی رمان «رنگین‌کمان جاذبه» (Gravity's Rainbow) برنده‌ی جایزه‌ی ملی کتاب آمریکا (National Book Award) در بخش داستانی شد. هیئت داوران جایزه‌ی پولیتزر در همان سال، به اتفاق آرا، رمان یادشده را برای دریافت جایزه‌ی پولیتزرِ بخش داستان انتخاب کردند، اما هیئت امنای جایزه‌ی پولیتزر با وتوکردن نظر داوران، این رمان را به‌دلیل «ثقیل‌بودن»، «حجیم‌بودن» و بخش‌هایی از محتوای آن، واجد شرایط ندانستند و در آن سال هیچ جایزه‌ی پولیتزری در بخش داستانی اهدا نشد.

توماس پینچن در سال ۱۹۷۵ مدال ویلیام دین هاولز آکادمی هنر و ادبیات آمریکا را دریافت کرد، اما طبق خصلت همیشگی‌اش از پذیرش آن خودداری کرد.

نظر افراد یا مجله‌های مشهور درباره کتاب فساد ذاتی و نویسنده

- روزنامه‌ی گاردین (Guardian): توماس پینچن بزرگ‌ترین و بی‌مهاباترین نویسنده‌ی نسل خودش است.

- نشریه‌ی ساندی تلگراف (Sunday Telegraph): رمان فساد ذاتی به‌شکلی درخشان، هم به‌عنوان یک اثر نوآرِ غرق در نورهای نئونی و هم به‌مثابه‌ی یک سوگواره‌ی روان‌گردان برای دهه‌ی ۱۹۶۰ میلادی عمل می‌کند.

- میچیکو کاکوتانی در نقد خود در روزنامه‌ی نیویورک تایمز رمان فساد ذاتی را «پینچنِ سبک» (Pynchon Lite) نامید و آن را به‌عنوان یک داستان کارآگاهی ساده و بی‌سرانجام توصیف کرد که در آن معتادانِ دوست‌داشتنی در برابر اداره‌ی پلیس لس‌آنجلس و مأموران ضد براندازی آن قرار می‌گیرند؛ رمانی که در آن پارانویا کمتر یک وضعیت سیاسی یا متافیزیکی است و بیشتر محصول جانبیِ مصرف بیش‌ازحد ماری‌جوانا به شمار می‌رود.

اقتباس از کتاب فساد ذاتی

پل توماس اندرسون فیلمی سینمایی با اقتباس از کتاب فساد ذاتی ساخت. در ۲۹ سپتامبر ۲۰۱۴ نخستین تیزر رسمی (تریلر) و پوستر فیلم توسط شرکت برادران وارنر منتشر شد. این فیلم در ۱۲ دسامبر ۲۰۱۴ با بازخوردهای مثبتی در ایالات متحده اکران شد. فیلم به‌شکل وفادارانه‌ای از رمان پیروی کرده و اغلب دیالوگ‌ها را مستقیماً از متن کتاب برداشته است.

چه نسخه‌های دیگری از کتاب فساد ذاتی منتشر شده است؟

کتاب حاضر نخستین‌بار با نام «‌‫نقص ذاتی» با ترجمه‌ی جواد همایون‌پور توسط نشر ثالث در سال ۱۴۰۳ فیپا دریافت کرد.

بخشی از کتاب فساد ذاتی

«تیتو داک را نزدیکی‌های غروب در دونکرست پیاده کرد و این، درست مثل فرود آمدن در سیاره‌ای دیگر بود. تا پایپ‌لاین پیاده‌روی کرد و تقریبا دویست نفر را در آنجا دید که تا به حال ندیده بودشان اما همگی طوری رفتار می‌کردند انگار مشتری‌های قدیمی بودند. بدتر اینکه هیچ آشنایی هم آنجا نبود. نه اسلیم برکه نه فلاکو بَده نه ادی زیرپله یا سَنت فیلیپ. داک به ویوس و اپیک‌لانچ و فروشگاه جیغ فرابنفش مغز و رستوران مرد لامونچایی، که فقط با نگاه کردن به غذای مکزیکی‌اش آب از دماغ آدم راه می‌افتاد هم سر زد، ولی در همهٔ آن‌ها هم همین بساط بود. حتی یک نفر آشنا هم ندید. به سرش زد که به آپارتمانش برود، اما ترسید که آنجا را هم نشناسد. حتی بدتر، آپارتمانش او را نشناسد، یا اصلا آنجا نباشد، یا کلیدش به قفل در نخورد یا چیز دیگری. بعد به ذهنش خطور کرد که نکند تیتو او را در یک شهر ساحلی دیگر پیاده کرده باشد؟ مثلا منهتن یا هرموسا یا ردوندو؟»