کتاب کاشی های بهشت

کتاب کاشی های بهشت نوشته راضیه روستا است. این کتاب به بررسی بصری نقش مایه‌های حرم شاه‌چراغ می‌پردازد و آن را انتشارات تاچارا منتشر کرده است. 

درباره کتاب کاشی های بهشت

شیراز به عنوان محوری‌ترین شهر نیمه جنوبی ایران، به دلایل متعدد شهرت و محبوبیت جهانی دارد. با توجه به جایگاهی که شخصیت شاهچراغ نزد شیعیان ایران دارد، بنای حرم مورد توجه و حمایت مستمر حکمرانان دوره‌های مختلف شیراز بوده است. از این رو بنا و تزئینات داخلی آن موقعیت ممتازی برای هنرنمایی استادکاران ایرانی است. شیراز به یک دلیل دیگر نیز از محبوبیت بالایی برخوردار است. در این شهر، حرم احمد بن موسی(ع) ملقب به شاهچراغ که یکی از امامزادگان برجستۀ شیعه است، قرار دارد. این ویژگی مذهبی- فرهنگی سبب شده تا شیراز برای شیعیان منطقۀ خاورمیانه موقعیت ممتازی داشته باشد. حرم شاهچراغ یکی از جاذبه‌های گردشگری شیراز است که در کنار آرامگاه سعدی و حافظ، مجموعه‌های تاریخی زندیه، هخامنشی و ساسانی و همچنین باغ‌های قدیمی این شهر، طی قرن‌های اخیر میزبان تعداد بسیار زیادی از گردشگران و سیاحان داخلی و خارجی بوده است. این زیارتگاه که همانند سایر بناهای تاریخی شیراز، در گذر تاریخ دستخوش حوادث تلخ و شیرین متعددی شده، در مقایسه با دیگر بناها، کمتر مورد توجه پژوهشگران قرار گرفته است.

یکی از مهم‌ترین رسالت‌های اندیشمندان، پژوهشگران و صاحبان قلم این دیار توجه ویژه به شاخص‌های هویتی و تولید محتوای فاخر و خردورزانه برای انتقال مفاهیم به نسل‌های آینده است. بدون شک بی‌توجهی به این مهم، منجر به گسست عمیق نسل‌ها و از بین رفتن تعلق خاطر به شهر خواهد شد و به تدریج شهر را در ورطه بی‌هویتی و زوال فرهنگی فرو خواهد برد. این کتاب سعی دارد به بنای شاهچراغ بپردازد.

خواندن کتاب کاشی‌ های بهشت را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به شناخت زیبایی‌های معماری پیشنهاد می‌کنیم. 

بخشی از کتاب کاشی‌ های بهشت

شیراز، به دلایل مختلفی از جمله موقعیت جغرافیایی، سابقه تاریخی، فرهنگی، مذهبی و سیاسی، کلیدی‌ترین شهر نیمۀ جنوبی ایران است. یکی از مهم‌ترین دلایل فرهنگی این اهمیت، وجود حرم احمد بن موسی معروف به شاهچراغ در شیراز است. شاهچراغ یکی از فرزندان هفتمین امام شیعیان است که در قرن سوم هجری به دنبال تحولات سیاسی دوران خلافت مأمون، خلیفه عباسی مجبور به مهاجرت به ایران می‌شود و در مسیر هجرت به خراسان، در شیراز به دست مأموران وی به قتل می‌رسد. بیشتر مردم ایران، شیعه هستند و دلبستگی و علاقه بسیار زیادی به امامان شیعه و فرزندان آنها دارند. از این رو مدفن امامان و امامزادگان شیعه در طول تاریخ برای مردم ایران از جایگاه و اهمیت فوق‌العاده‌ای برخوردار بوده است. محل دفن شاهچراغ در شیراز نیز به یکی از مکان‌های مذهبی ایران تبدیل شده و طی قرن‌های متمادی مورد توجه و مراجعه جمعیت بسیار زیادی از شیعیان قرار گرفته است. ارج و منزلتی که این شخصیت و بقعه وی نزد مردم داشته، سبب شده تا حاکمان نیز با اختصاص بودجه و به کارگیری معماران و هنرمندان، توجه خود را نسبت به این موضوع بیش از پیش معطوف کنند.

اولین بنای حرم را به زمان حکومت عضدالدوله دیلمی (۳۳۸ تا ۳۷۲ ه.ق.) از سلاطین آل‌بویه نسبت می‌دهند که در سال ۷۴۵ ه.ق. توسط ملکه تاشی خاتون، مادر شاه شیخ ابواسحاق اینجو مرمت و تکمیل شده است. از آن پس، در دوره‌های مختلف تاریخی تا به امروز اقدامات متعددی جهت تعمیر، مرمت و ساخت بارگاه احمد بن موسی بن جعفر صورت گرفت و عناصر معماری به آن اضافه یا از آن کاسته شده است.