کتاب هرمنوتیک فلسفی و نظریه ادبی

کتاب الکترونیکی «هرمنوتیک فلسفی و نظریه ادبی» نوشتهٔ جوئل واینسهایمر با ترجمهٔ مسعود علیا در گروه انتشاراتی ققنوس به چاپ رسیده است. این کتاب مروری بر آرای گادامر در گسترهٔ هرمنوتیک است.

درباره کتاب هرمنوتیک فلسفی و نظریه ادبی

کتاب هرمنوتیک فلسفی و نظریهٔ ادبی به بررسی نظریات هانس گئورگ گادامر، یکی از متفکران مشهور در این زمینه می‌پردازد. در این کتاب، واینسهایمر با رویکردی روشن و دقیق، به بررسی گستره‌ٔ هرمنوتیک مدرن می‌پردازد. او شروع کار خود را با مروری بر نظریاتی از شلایرماخر تا ریکور آغاز کرده و در ادامه قدرت و ثمربخشی نظریات گادامر و گسترش نفوذ کلام او را نشان می‌دهد.

هرمنوتیک فلسفی و نظریهٔ ادبی یک متن تخصصی برای دانشجویان و پژوهشگران رشته‌های فلسفه و ادبیات است و به آن‌ها کمک می‌کند تا درک عمیق‌تری از نظریه‌های هرمنوتیک و تأثیر آن‌ها بر نظریات ادبی پیدا کنند. همچنین اسن کتاب، برای کسانی که به مطالعه تأویل و تفسیر متون علاقه‌مند هستند و می‌خواهند با نقاط قوت و ضعف مختلف رویکردهای هرمنوتیکی آشنا شوند، منبع ارزشمندی است.

کتاب هرمنوتیک فلسفی و نظریه ادبی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب به دوستداران فلسفه و زبان‌شناسی و ادبیات پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب هرمنوتیک فلسفی و نظریه ادبی

« سلسله‌مراتب چهارلایه معانی همان اوایل در قرن پنجم میلادی جلوه‌گر شد، و تأویل‌های نوع‌شناسانه، اخلاقی و تمثیلی که این سلسله‌مراتب آن‌ها را مطرح کرد هنوز هم در کلیساهای این روزگار به کار می‌رود. بنابراین، هرمنوتیک با تأویل نصوص معتبر و شرعی ــ از جمله حماسه‌های هومری ــ آغاز شد و حتی در روزگار ما به کلی این هدف را که انگیزه‌ساز جمیع تأویل‌های مربوط به کتاب مقدس است، از نظر دور نداشته ــ این که نه تنها واقعیت بلکه حقیقت را نیز منکشف سازد. با این حال، امروزه‌روز این‌طور تصور می‌شود که قلمروِ هرمنوتیک از محدوده الهیات و فلسفه بسی فراتر می‌رود و جامعه‌شناسی، زیبایی‌شناسی، تاریخ‌نگاری، حقوق و به‌طور کلی علوم انسانی را نیز شامل می‌شود. و با عنایت به این که فلسفه مابعدتحصلّی رفته رفته به نقش فهم هرمنوتیکی در علوم طبیعی نیز اذعان کرده است، دلیل خوبی در دست داریم که ادعای گادامر مبنی بر جهان‌شمول بودن گستره هرمنوتیک را به جد بگیریم.

این گسترش دامنه هرمنوتیک، از حالتِ نوعی مساعدت تفسیری موضعی و فرعی به نحوه‌ای از فهم که بسیار اساسی است و جنبه‌ای جهان‌شمول دارد، متضمن چیزی بیش از گسترش کمّی است. یک دگرگونی کیفی کم و بیش آشکار، هر چند مورد انتظار، در اواخر قرن هجدهم روی داد، زمانی که دیگر ممکن نبود همسانی شیوه‌های تأویل متون کلاسیک و شیوه‌های تأویل کتاب مقدس، مسلم فرض شود. فریدریش شلایرماخر در رئوس مطالب درسگفتارهای سال ۱۸۱۹ خود نوشت: «هرمنوتیک در مقام صناعت فهم به‌طور کلی هنوز وجود ندارد، بلکه آنچه هست تنها هرمنوتیک‌های متنوع تخصصی است» . بدین‌قرار، لزوم نظریه‌ای جامع آشکار شده بود، نظریه‌ای که نه تنها تأویل آثار کلاسیک و کتاب مقدس بلکه در واقع تمامی کنش‌های تأویلی را، صرف نظر از موضوع آن‌ها، متحد و یکپارچه سازد. از آن‌جا که شلایرماخر اولین کسی بود که به اصول و مبادی فهم، به عنوان چیزی بیش از مساعدتی برای (رفع) دشواری‌های خاص، عطف توجه کرد، او را پدر هرمنوتیک مدرن به شمار می‌آورند.»